Weekendje De Wijk voorjaar 2017

Standaard

Waar zijn de ooievaars?

Het was weer eens tijd om Betty te gaan bezoeken in Drenthe. Vorig jaar najaar ging het “kunst kijken” niet door omdat ik net herstellende was van een gebroken arm. En nu gaan we weer lekker fietsen en genieten van het voorjaarszonnetje. Cornelie en ik stappen in Zoetermeer op en zullen in Zwolle samen met Ada verder reizen. In Meppel zien we dat de buurtbus over een half uur komt en daarom gaan we in de stationskiosk koffie drinken. We moeten nog even bij de halte wachten voordat de buurtbus komt. We waren al bang dat we hem gemist hadden. Vorig jaar hebben we een uur voor niets gewacht, de bus kwam gewoon niet!? Het is zoals gebruikelijk een aardige chauffeur. Als we uitstappen gaan we eerst kijken bij de outlet van de duurste modewinkel van De Wijk. In deze winkel gaat de kleding voor spotprijzen de deur uit. We wisselen elkaar af. Vorig jaar had Cornelie beet en dit jaar slagen Ada en ik. Betty vroeg zich intussen af waar wij toch bleven. We omhelzen elkaar en we drinken koffie met wat lekkers erbij. We kletsen bij en het is gezellig weer bij elkaar te zijn. Na het eten van een boterham bekijken we de fietsen. De banden worden opgepompt en er is een andere fiets met fietstas. Dat is handig en daar ga ik op. Betty wil ook mee en daarom wordt de duofiets uit de garage gehaald. Maar Betty vindt het moeilijk om de overstap te maken van rolstoel naar duofiets. Ze besluit niet mee te gaan. Henk fietst wel gezellig mee en weet een mooie route. Het is weer heerlijk om in het Drentse landschap te fietsen. Zelfs als we moeten “klunen”. We drinken een heerlijk kopje thee bij thuiskomst. Ada is bezig met een dieet en drinkt s’morgens en s’middags een milkshake en s’avonds mag ze gewoon eten. Daarom eten we lekker aardappelen en groente met een stukje vlees. We gaan met Betty naar de vernieuwde COOP, die bovendien dichter bij haar huis ligt. We kiezen voor twee groente’s en twee stuks vlees. Wat nootjes en chips en lekkere croissants voor bij het ontbijt. Het is de dagelijkse gang van Betty om de boodschappen te doen. Ze maakt regelmatig een praatje en komt mensen tegen. Henk verzorgt als altijd de maaltijd met hulp van Betty. Wij hoeven niets te doen, behalve als het tijd is, de tafel dekken. Het smaakt heerlijk. De avond word gevuld met kletsen en lachen en snoepen. Natuurlijk zijn er ook emotionele gesprekken. Altijd fijn als er geluisterd wordt en meegeleefd. De volgende morgen zijn we op tijd beneden voor een heerlijk ontbijt. We drinken koffie met wat lekkers en kunnen met een goed gevulde maag de omgeving gaan verkennen. Het plan was om naar de Lokkerij te gaan, een ooievaarsstation. Maar deze is op zondag gesloten. We gaan een route fietsen die we nog niet eerder gedaan hebben. Er staat veel wind, dat is wel jammer. De route is naar Balkbrug via de Pieperij en als we een leuke theetuin zien, komen Henk en Betty daar naar toe. Onderweg zien we eindelijk een nest op palen met een ooievaar met jong. We maken daar een foto van. We staan op een kruispunt als we een hardloopster zien. Zij wijst ons op een mooi “meeuwenveen reservaat” en daar gaan we heen. Reservaat Meeuwenveen/Takkenhoogte is eigendom van het Drentse Landschap.Veel wandelaars en natuurliefhebbers hebben dit gebied inmiddels in hun hart gesloten. Drie veel gelopen routes doorkruisen namelijk het terrein: het Reestpad (VVV),de Wildenbergroute (Drents Landschap) en de Loop van de Reest (Langeafstandswandeling). Vooral in het weekend wordt het gebied vrij druk bezocht. Vanaf een uitkijkheuvel heb je een prachtig uitzicht over de ruim 140 ha natuur. Er staat veel wind die we tegen hebben. Als we er aan komen zien we dat er geen fietsers zijn toegestaan. Dat is jammer en dus fietsen we verder. Even verderop zien we een bordje met “rustpunt”erop. Dit betekent dat de boerin een speciaal huisje of schuur heeft waar je koffie en thee met wat lekkers kan kopen en even kan uitrusten. Ze zit op een bankje voor het huisje en heeft het net geopend. We blijven even met haar praten. We rusten hier uit en genieten. Als we onze weg weer willen vervolgen, zien we het eigenlijk niet meer zitten om naar Balkbrug te fietsen in deze vervelende wind. We besluiten een kortere weg te nemen langs weilanden, maar nu met zijwind. Op deze weg naar huis zien we geen gelegenheden meer om wat te drinken met Betty en Henk. Dat is wel jammer. We kijken op onze route of we nog goed rijden en Cornelie maakt een beweging waarbij ze van haar fiets valt. Ze maakt een vervelende val en blijft even rustig liggen om bij te komen. Gelukkig valt het mee en stapt ze weer op. Vlakbij De Wijk zien we zowaar nog een ooievaar in het weiland staan. We zijn blij dat we de tuin van Betty weer inrijden. Het is jammer genoeg geen mooi weer om het laatste uurtje nog buiten te kunnen zitten. Het is jammer genoeg tijd om weer naar huis te gaan. Het was weer een top weekend. We stappen op een andere halte op. Dit keer is het een lijndienst, al is het een buurtbus. We moeten nu gewoon inchecken inplaats van twee euro betalen. Als we daar wat van zeggen, krijgen we een snibbig antwoord terug. Een heel onaardige chauffeur. Als we bij het station dan ook onze kaart niet goed voor het kastje houden laat hij ons tobben. Bwa….We nemen afscheid van Ada en wij gaan door naar Utrecht en eten daar heerlijk bij Julia’s voordat we weer verder naar Zoetermeer rijden. Het was weer gezellig.

Milaan en Venetie

Standaard

Donderdag 20 april

Treinreis 1 8.33 Utrecht- Basel.  Duur 6 uur
We hebben 11 uur treinreis voor de boeg. Waar zijn we aan begonnen?! Maar het is een leuk avontuur. Vorig jaar hebben we onze stedentrip in twee dagen gedaan. Er is genoeg te zien, zowel binnen als buiten. Verschillende landschappen, mooie huizen, en binnen mensen die weg moeten van hun niet gereserveerde plaats en op zoek gaan naar een vrije plek. En dat gaat soms niet van harte. Twee jonge meisjes die op hun strepen staan. Terecht. We stoppen redelijk veel op grote stations/steden. Het is druk. Vanaf Keulen rijden we flink op snelheid 275 en wordt het heuvelachtig. Vele tunnels en daardoor dichte oren die weer knetterend openspringen. Door de tunnels hebben we weinig zicht op het landschap. Ik zit bij een half raampje waar ik alleen door heen kan kijken als ik mijn hoofd een halve slag draai. Dat heet zij-nekloge. Bij Manheim komen de plaatsen voor ons vrij en gaan we daar zitten met een groot raam. Mochten er mensen komen met een reservering dan verkassen we weer naar achter waar de mensen die op onze plek zitten dan weer weg moeten. Maar dat gebeurt gelukkig niet. We eten een heerlijk warm groot stokbrood met kaas en ham. We krijgen regelmatig controle waarbij de Zwitserse conducteurs de kaartjes echt goed controleren dan de Duitse of de Italiaanse conducteurs. We zijn in Basel. We hebben een kwartier overstaptijd voor de trein naar Milaan.


Treinreis 2 15.04 Basel- Milaan. Duur 5 uur
De trein komt op tijd binnen. Hier zijn ook gereserveerde plaatsen. Ik heb stoelnr 21 en Hennie stoelnr 72. Gelukkig wel in dezelfde wagon. Toch kunnen we naast elkaar zitten omdat het niet druk is. Het is de Trenitalia, zeg maar de Italiaanse HSL. In deze trein is er weinig beenruimte. De mensen tegenover ons gaan er bij de volgende halte uit en kunnen we de rest van de reistijd onze benen strekken. We rijden door het dal met aan weerskanten hoge bergen. We gaan een lange tunnel in met grote snelheid en bij het uitkomen zitten mijn oren behoorlijk dicht. De bergen worden lager en zien er meer begroeid uit. Het is een prachtige omgeving. De trein staat een minuut of tien stil en rijdt langzaam verder. Vlak voor de halte rijdt de trein langzaam het station binnen. Op het station kwamen er twee agenten binnen en één agent liep al kijkend het gangpad door en vroeg aan de reizigers hun ID te laten zien. Het ging hun om een verdachte die ook meegenomen werd en de ID kon weer ongezien in de portemonnee. We rijden weer naar de volgende stad en bij het binnenrijden van Luzern zien we hoge bergen met sneeuwbedekte toppen. De stad Bellinzona is prachtig. Een mooi kasteel en een mooi meer. Ik ben net te laat om er een mooie foto van te maken. Ik zal daarom een mooie foto op internet zoeken. We rijden eindelijk Milano Centrale binnen. Het is een prachtig station. Groot en imposant. Als je eenmaal uit het station bent en je wilt weer naar binnen (toilet) moet je je treinkaart weer laten zien. Goeie controle. Het is acht uur in de avond en we eten bij Burger King een hapje. We weten niet waar het hotel ligt en we gaan met de taxi. We lopen erheen en zien een enorme rij reizigers die ook met de taxi willen. Het lijkt wel een pretpark, zo’n lange rij. Er zijn eerst maar een klein aantal taxi’s, maar al snel komen ze uit elke hoek aanrijden, en binnen een mum van tijd zijn we aan de beurt, de rij blijft lang. We vragen de chauffeur hoe lang het rijden is naar ons hotel. We snappen waarom hij lacht als hij zegt dat het vijf minuten lopen is. We vragen of het normaal altijd zo druk is. Hij vindt het nu zelf ook extreem druk. De chauffeur spreekt gebrekkig Engels en komt niet op sommige woorden. Hij zoekt het woord op zijn mobiel op tijdens een rood stoplicht, maar moet ook weer rijden. Bij het hotel zegt hij “blijf even zitten, ik wil dat woord even vertellen”. Leuk. Superdeluxe hotel, mooie kamer met extra’s en leuke details. Opladerskastje waar je de telefoon op kan laden. Een waterkoker met thee en koffie. Smartfone met stadsinformatie/plattegrond om mee te nemen de stad in. Echt helemaal top. Bovendien heeft de kamer  een bad waar ik gelijk gebruik van maak. Heerlijk.

Vrijdag 21 april

Happy Hour tegen wil en dank en problematische diner

We hebben heerlijk geslapen. De kamers zijn geluiddicht, de gordijnen zijn dik en zwaar en laten geen licht door. We worden wakker door werkzaamheden aan het gebouw verder op in de straat. Ontbijt is heerlijk en er is veel keuze. Lekkere broodjes en toastbrood. Alleen de sinaasappelsap is water met een flauw smaakje. Later zal blijken dat deze leeg was. De trappen zijn van marmer. We gaan de stad ontdekken met een Ov-dagkaart voor metro en tram. Via internet heb ik een outlet van Desiquel gevonden. We lopen ernaar toe en zien dat juist dit gebouw/winkel gesloopt is. We lopen terug naar de metro en rijden naar een lange winkelstraat waar nog een andere Desiquel zit. Leuke straat waar we heerlijk in de zon gaan lopen. Wat leuks gekocht bij Desiquel en via een andere straat op zoek naar een bakkie koffie. Het is eigenlijk lunchtijd en de ober kijkt moeilijk. Misschien is de cappuccino daarom wel duur. Als we terug lopen naar de broodjeszaak die we eerder hadden gezien zie ik nog een Desiquel. Op een groot plein staat de Duomobasliek waar het druk en gezellig is. De kathedraal van Milaan (Duomo Santa Maria Nascente) is een van de grootste rooms-katholieke kathedralen in de wereld en de grootste van Italië. Het is een meesterwerk van gotische kunst. De kerk staat aan het Domplein Piazza del Duoma in het hart van Milaan. De Dom is een belangrijke toeristische attractie vanwege het interieur met de vele middeleeuwse schatten en het exterieur met de tientallen torentjes en duizenden beelden.Het wemelt er van de duiven. Verkopers willen je een handje zaad verkopen. Er staat een langer rij voor de bezichtiging. Met de lift kost het € 13 en € 9 voor de trap. We zien veel beveiligers met grote geweren. We gaan met de tram naar de wijk Gardena waar de La Darsena stroomt en genieten hier van de zon en van een heerlijk ijsje. De temperatuur stijgt naar 23 graden. Heerlijk zo aan het water. Het is druk langs de kade. Jongelui zitten met hun blote voeten in het water of liggen te zonnen. Een jonge knul met een karretje verkoopt ijskoude dranken. Hij loopt wel tien keer langs de kade en prijst zijn dranken aan. De zaken gaan goed. Met de tram gaan we terug naar hotel en drinken thee en gaan rond zeven op zoek naar een restaurant. Het is nog vroeg en we drinken eerst wat bij een buitenrestaurant. Het is nu Happy Hour. Je drankje is duur, maar je kan onbeperkt kleine hapjes pizza eten. Maar dat willen wij niet, toch wordt er bordje met hapjes neergezet. Als we gaan afrekenen moeten we het dure drankje betalen. Dat hadden we niet besteld. Uiteindelijk betalen we alleen de bestelde koffie, ook al is dat een duur bakkie. We gaan bij de aanbevolen pizzeria eten, vlakbij het hotel. Het is een gezellige zaak, met veel gasten en leuke obers. We bestellen lasagne. De mensen naast ons worden al bediend en zien dat de man zijn pizza krijgt en zijn vrouw moet nog even op haar bestelling wachten. Hij begint toch maar vast. Niet goed over nagedacht. Onze lasagne wordt gebracht en de eerste hap is lauw en de tweede hap is toch echt koud. Hennie steekt zijn hand op en zegt dat de lasagne koud is. Er komen gelijk vier obers onze richting uit. Onder een hoop excuses nemen ze onze borden weer mee en krijgen we nieuwe lasagne. De ober vertelt dat de lasagne zeven minuten in de oven moet en dat daar een foutje in is geslopen. Deze lasagne is beter, al is deze ook aan de lauwe kant. Erger is het dat ik op een stukje ijzerdraad bijt. We besluiten om hier niets over te zeggen, maar ik leg het wel zichtbaar op de rand van het bord. We zien dat er meer fouten zijn gemaakt. Het toetje is heerlijk. Ik neem een tiramisu en Hennie neemt ijsbolletjes met saus. Na ons toetje krijgen we om de geleden ellende te verzachten een glaasje limoncello. Limoncello is een Italiaanse alcoholische drank, met een alcoholpercentage van tussen de 25 en 30 procent, die wordt gemaakt van citroenen. Limoncello is een likeur die in Italië door particulieren zelf wordt gemaakt. Voor het beste resultaat worden citroenen van Sorrento en (pure) alcohol van 95% gebruikt. De hoeveelheden variëren, maar over het algemeen wordt aan een halve liter pure alcohol de schil van vijf citroenen toegevoegd. Na drie weken (of iets langer) wachten wordt een siroop van 400 gram suiker en 500 ml water toegevoegd. Na circa 10 dagen wordt de drank na filtering overgegoten in flessen en is de limoncello geschikt voor consumptie. Ik neem een iets te grote slok en het zweet breekt me uit. Oef….De ober komt bij ons staan en maakt een praatje. Hij heeft ten slotte iets goed te maken. We vragen waar het drankje van gemaakt is en maken de vergelijking met het Griekse drankje en hij herkent het en loopt weg om vervolgens terug te komen Ouzo. Het Griekse drankje wat naar drop smaakt en heel sterk is. Als we weg gaan worden we hartelijk uitgezwaaid.

Zaterdag 22 april

Lange rij en Reggae

We willen naar Venetië met de trein. Daarom gaan we naar het station om een kaartje te reserveren. We zien een enorm lange rij. Er komt gelijk een man aan die vraagt of wij bij hem een kaartje willen kopen. Hij heeft niets herkenbaars dat hij bij de spoorwegen hoort en dus wimpelen wij hem af. Net zoals al die andere kooplui die je van alles willen verkopen. Zelfs tot het claimende aan toe. We horen dat de trein voor vandaag naar Venetië vol is en als we voor morgen een kaartje willen kopen, zullen we toch moeten aansluiten in de lange rij. De rij wordt omsloten door een lint maar bij loket 16 zien we mensen staan die buiten de rij om aan de beurt zijn. Bijna willen we er wat van zeggen als we horen dat dit speciale gevallen betreft. Lekkur… We zijn eindelijk aan de beurt en tikt de lokettiste op de toetsen en kijkt nogmaals op onze landencoupons en FIPkaarten en komt uiteindelijk met korting op bijna dezelfde prijs uit als zonder korting. Het is duidelijk dat ze het niet snapt. Ze probeert het uit te leggen, maar Hennie weet hoe het werkt en probeert het weer aan haar uit te leggen. Ze krijgt het er warm van en hevelt uiteindelijk deze zaak over aan haar collega. Gelukkig hoeven we niet weer in de rij, maar mogen nadat haar collega haar gesprek heeft afgerond bij haar ons verhaal kwijt. Zij weet iets meer van de FIPkaarten af en komt tot twee treintickets met flinke korting. Italië is nog niet voldoende op de hoogte van deze methode. We hebben in totaal ruim anderhalf uur in de rij gestaan. We gaan met de tram naar het kanaal waar veel mensen genieten van de zon en een drankje drinken op een terras. Aan de ene kant van het kanaal schijnt geen zon en zijn de terrassen leeg, maar gelukkig vinden we een plekje op het terras in de zon. Hennie bestelt een wijntje, maar omdat de meeste Italianen geen Engels spreken, begrijpt ze niet dat we geen koolzuur in de wijn willen.(Prosecco). Het broodje is erg lekker. Als we onze weg vervolgen langs het kanaal zien we de La Fiera di Sinigalia, een grote rommelmarkt, waar nu eens voor de verandering Hennie goed slaagt. We gaan met de metro naar  het San Siro stadion van AC-Milan en Internationale. San Siro is het stadion van twee Italiaanse topclubs, AC Milan, de grootste, en Internationale. De naam is officieel anders, Giuseppe Meazza. Van de twee clubs is AC Milan de grootste. De club heeft meer prijzen gewonnen en heeft een grotere achterban. Fans van Milan halen het niet in hun hoofd de officiële naam van het stadion uit te spreken, daarom is het in de volksmond nog steeds San Siro. Het is groot en indrukwekkend. Het is wel erg stil en we gaan wel even de winkel bekijken. Hennie wilde de wedstrijd van zondag bekijken maar nu gaan we naar Venetië. Met een wat oud trammetje gaan we terug naar het centrum waar het warm en druk is. We drinken lekker thee en gaan op zoek naar een restaurant. We lopen een galerie binnen. Groot, statig en hoog waarin de allerduurste winkels zich bevinden zoals Prada, Louis Vuitton, Gucci en meer. De restaurantjes in deze galerie zijn verrassend goedkoop gezien de stand. Hier staan veel mensen in het midden en maken panorama foto’s net als wij. We bekijken de mooie etalages. Zelfs in de duurste straten van Milaan zie je ze. Rare figuren. Een vrouw die met haar mobiel tegen haar oor, een beetje gebogen en met haar arm en uitgestoken vinger wilde bewegingen maakt en luid Italiaans praat. We gaan eten in een leuk straatje waarbij er verderop in de straat een muzikant muziek maakt. Aanstekelijke reggae muziek. We eten heerlijk antipasta. De ober komt met een fles wijn en hij heeft gehoord dat we uit Nederland komen, omdat hij zelf wat Nederlands kent van zijn bezoekjes aan Nederlandse steden. Hij schenkt ons in en zegt “Even proberen”? Hij blijft af en toe even praten, ook in het Duits. Als dessert neemt Hennie Irish coffee en ik besluit de huisgemaakte cake te nemen met ijs. Als de ober komt zie ik een rij chocoladecake op mijn bord liggen. Ik denk dat het wel machtig zal zijn na de heerlijke maaltijd, maar het is een heerlijke luchtige cake. Er is in de straat veel drukte en gezelligheid. En natuurlijk de bekende verkopers met rozen die vanachter het raam rozen wil verkopen. Na afloop hebben we de muzikant bedankt en beloond voor de gezellige muziek. We maken een praatje met hem en hij vond het erg leuk (“You’re very nice people”) en gaf ons een hand. Hij vertelde dat hij vorig jaar in Groningen kon optreden, maar uiteindelijk toch voor het warme Milaan koos. We gaan rond half elf naar hotel. Het is nog erg druk in de metro

.

Zondag 23 april

Gondels en mooie Italianen en Hoe snij ik een Pizza

We zijn vroeg in de ontbijtzaal, omdat we vandaag met de trein naar Venetië gaan.We worden naar onze plek gebracht waar we de vorige ochtend ook zaten. De manager haalde voor ons een potje thee in een mooi kopje. Hij knikt vriendelijk en vraagt of alles “perfecto” is. We genieten weer van dit heerlijke ontbijt. In een grote schaal liggen heerlijke voorverpakte biscuitjes. Ik neem twee pakjes mee voor lekkere trek onderweg. Als we weggaan zegt hij “Tomorrow you ask, I bring”. We lopen naar de trein en drinken eerst koffie bij ons favoriete stekkie. McCoffee. Het is druk in de trein. We zoeken onze gereserveerde plek op en tegenover ons zit een Chinese man met zijn vrouw. Ook hier hebben we weinig tot geen beenruimte of eigenlijk voetruimte. Je zit bijna teen aan teen. Naast ons zit een vader met twee leuke jongens van 10, 12 jaar. Een vrouw zit naast hem is druk bezig op haar computer. De vader is leuk met zijn jongens, speelt vaak een spelletje kaart met ze en deelt nootjes uit waarbij de lekkerste nootjes natuurlijk verdeeld moeten worden. Ze praten rap Italiaans, leuk om te horen. Je kan zien dat het broertjes zijn, ze kunnen niet zonder(knuffelen en delen) en niet met elkaar (vechten, soms hardhandig). Het is druk en we zien alleen maar toeristen. We kopen een busboot kaartje voor de hele dag. We zien kleine gekleurde huisjes en veel winkeltjes met veel van hetzelfde. Veel beeldjes en andere dingen van glas en heel veel maskers. In alle maten en grootte. We kopen een klein gezichtmaskertje en vragen aan de eigenaresse waarom er zoveel maskers zijn. Ze vertelt dat dat komt door de carnaval die 15 dagen duurt in februari. Inmiddels is het een handelsmerk van Venetië geworden. Er is veel water en vele bruggetjes. Je kan een taxiboot nemen, maar ook de busboot. Met de busboot kun je langs alle wijken en uitstappen en weer opstappen. Om met de busboot naar een wijk in tegengestelde richting te varen moeten we naar de overkant van het water. Dat doen we met de gondel voor 2 euro. Het wiebelt, maar het is wel erg leuk en veel te kort.  Het is een lelijk en oude gondel in vergelijk met de mooie gondels met goud en rode bekleding met natuurlijk een knappe Italiaan. Voor 80 euro kun je plaatsnemen in de gondel en een vaar rit maken van ongeveer drie kwartier. Het is druk met de gondels, ook door de smalle steegjes waar je wel zes gondels ziet varen en die op elkaar moeten wachten. File op het water. Het is ook druk  onder de bruggen. Zeker als er dan een politieboot met volle vaart langs vaart. Natuurlijk moet je in Italië een pizza eten. Hij zag er lekker uit, maar we hadden een bot mes en dan wordt het een drama. Het zonnetje verdween langzaam over de daken en werd het fris. We zijn verder met de busboot rond de binnenwateren van lagune Veneta naar de haven gegaan en langs de boulevard gelopen en heerlijk op een terras gezeten en genoten van langslopende mensen en van wijn en bier. De zon schijnt heerlijk en het voelt lekker aan, ondanks dat het aan het water fris is. We gaan met de busboot dezelfde weg terug. We hadden ook terug kunnen lopen via de smalle gezellige straatjes, maar je verdwaalt heel gemakkelijk en we hebben wel een trein te halen…de laatste. Er is zelfs een BurgerKing die niet gemakkelijk te vinden is. Op de prullenbakken staat dat aangegeven.  Hij hoort hier eigenlijk ook niet in deze pittoreske omgeving. We willen hier naar het toilet, want de openbare toiletten zijn megaduur. Maar ja, het toilet in de Bugerking is smerig. We vinden een lokale supermarkt voor sandwich en wat te drinken voor in de trein. We zijn op tijd weer terug voor de trein. Het is gezellig druk in de trein en we maken een praatje met een Italiaanse medereiziger. Ook deze student kent weinig Engels, maar kletsen toch even gezellig. Het is donker als we aankomen in Milaan. Toch is het heel druk buiten het station met donkere mensen die een slaapplaats hebben gevonden op de grond. Ze worden in de gaten gehouden door veel politie in vol ornaat. We hebben ook gezien dat er voor de winkels matrassen met dekens uitgestald liggen waar een echtpaar slaapt. Zoveel luxe winkelstraten en toch armoe. We lopen terug naar ons hotel.

Maandag 24 april

Speciaal ontbijt en Geen verzameling bekers

In de ontbijtzaal vraagt een medewerkster naar onze kamernummer en wil ons naar een tafel brengen. Maar onze ober heeft onze tafel vrijgehouden en knipt met zijn vingers en geeft ons een hand en zegt dat als we iets willen dan kunnen we hem roepen. Hij brengt twee thee en komt af en toe kijken. Hij knikt en zegt “Perfecto”. Hij zegt tegen een bediende dat ze onze tafel opgeruimd moet houden. We vragen nog een keer thee en later een cappuccino. Zo leuk. Als we vertellen dat we vandaag naar huis gaan knikt hij maar wat. Hij verstaat er niets van. Als we doorpraten zegt hij dat hij pokko-pokko Engels spreekt. Zoals bij ons het steenkolenengels. Hij heeft ons vanmorgen het gevoel gegeven welkom te zijn en morgen zijn dat weer andere gasten. Het is bewolkt maar zeker niet koud. We zien onderweg een bijzondere flatgebouw staan. De mensen houden niet van beton en hebben de veranda’s bekleed met groen. We gaan op weg naar de McCafe. We krijgen deze in een leuk glas en de koffie blijft lekker warm. Ik wil deze toevoegen aan mijn verzameling koffiebekers uit het buitenland. Ik besluit het gewoon te vragen, maar helaas. Ik bedenk me dat we wel kunnen kijken voor een beker van Starbucks. Maar helaas wordt deze winkel pas na ons bezoek geopend. Italië heeft de winkelketen lange tijd kunnen tegenhouden. Het heeft liefst 46 jaar geduurd voordat Starbucks de stap richting Italië durfde te zetten. Een riskante stap, denkt koffie-importeur Giuseppe Pistone. Italië is het land waar men op vijftien plaatsen in één straat een kopje koffie kan drinken. En dat voor een prijs die vier tot vijf keer lager ligt dan bij de groen-witte multinational. Verder laat hij weten dat hij nog een andere bedenking heeft bij de komst van Starbucks: ,,Italiaanse koffie wordt niet in een kartonnen beker geschonken. We kopen nog een ov-kaartje om wat rond te rijden met de tram metro naar de wijken waar wat te bekijken valt. Het valt op dat er veel politie met gillende sirenes rondrijden. Automobilisten toeteren ook veelvuldig. Ze hebben allemaal een kort lontje. We zien ook dat de geparkeerde auto’s met de neus tegen de bumpers staan. Hoe kom je dan ooit uit!!! Het zijn opvallend kleine auto’s. Dat wel. We stappen in de metro. Er zijn moderne metro’s met een display met informatie. Maar er zijn ook oude metro’s waarbij de deuren knetterend dicht gaan en waarbij zelfs in de metro een gigantisch herrie is. De Italianen schreeuwen met elkaar, en nog kun je elkaar niet verstaan. We stappen uit bij de wijk waar het standbeeld van Leonardo Da Vinci prijkt. Het is er druk met toeristen die een foto willen maken. Vooral de Aziatische toeristen maken vele foto’s. Iedereen wil er apart op staan. We stappen weer op de tram en gaan naar de wijk waar het warenhuis Coin gevestigd is. Een soort “V/D”. Het is in een drukke straat en de gebouwen zijn heel smal en ook binnen is het smal en klein. Er zijn wel veel verdiepingen. We lopen verder de winkelstraat door en ik zie een outlet. Toch maar naar binnen. Ik zie een lichte spijkerbroek met veel gaten. Het prijskaartje geeft € 250 aan en omdat het een outlet is kost hij nu “maar”€ 80. Poe!! We nemen de tram en rijden naar het water toe waar we lekker lang aan het water blijven zitten. We nemen de tram terug naar het centrum. Het is erg druk en vooral warm in de tram. Bovendien is de chauffeur nogal aan het optrekken en dan weer stoppen. Gelukkig hebben wij een zitplaats. We lopen het laatste stukje naar de winkelstraat waar ze heerlijk ijs verkopen. Het ijs is mooi opgemaakt, en er zijn veel smaken. Deze smaakt nog lekkerder dan de ijsjes die we al geproefd hebben.  We halen onze koffer op uit het hotel en gaan met de bus naar het vliegveld. Na een klein uurtje komen we aan en dan is het twee uur wachten totdat ons vliegtuig vertrekt. We eten een lekker broodje en ik snuffel nog even rond bij de winkeltjes. Het vliegtuig staat klaar en we mogen aan boord. We vliegen in een uurtje tijd naar Amsterdam waar we na turbulentie en in de regen landen. We zijn weer thuis. We hebben genoten.

 

 

 

 

Route tweedehands winkels

Standaard

Ik had van Marissa een link gekregen waarin de aankondiging van een nieuwe opening van Rataplan. Een tweedehandswinkel in Ypenburg. Altijd leuk en wat is er leuker dan op je vrije dag tweedehands winkels te gaan bekijken, of nog beter er naar toe rijden. Ik vind autorijden leuk. Als eerste reed ik naar Nell om daar twee entreekaarten af te geven voor ons Enjoy optreden. Ze heeft zo’n leuk huisje, knus en heel uitnodigend. Net als haar tuin. Vervolgens via de snelweg naar Leidschendam naar de van Damlaan. Dat ken je niet meer terug. Alles is éénrichtingsverkeer geworden. Ik zag in mijn ooghoek dat de plek waar de tweedehandswinkel zou moeten staan nu braakliggend terrein was. Ik had op internet wel een adres gevonden en bedacht mij dat ze wellicht daarheen verhuisd waren. Ik was secundair gaan rijden waar je kan parkeren en reed weer de weg op. Via de tomtom naar het goede adres. Het was een grote zaak met allerhande zaken en waar de stellingen ver uit elkaar stonden. Ze waren nog bezig met indelen en prijzen, zodoende was de bovenverdieping nog niet toegankelijk. Er was bijna geen winkelend publiek. Hier was ik gauw klaar, al heb ik wel een fotoalbum gekocht. Toen ik weer wegreed zag ik dat ik de weg moest oversteken, maar er kwam van beide kanten veel verkeer. Nou dat gaat lang duren, dus sloeg ik af naar rechts en zag een tuincentrum. Ik parkeerde daar de Rovert en heb daar heerlijk rondgestruind. De weg weer vervolgd en vervolgens de afslag genomen bij Kasteel Duivenvoorde om daar te keren. Gelukkig ging dat in één beweging. Ik bedacht me dat ik vlakbij Leidschenhage was voor een sanitaire stop en een hapje eten. Leidschenhage gaat op de schop en dat was te zien en te horen. Nu is het nog ongezellig, maar het wordt vast weer leuk, aan de naam te zien, Mall of the Netherlands. Het was inmiddels te laat om nog naar Ypenburg te rijden en er was nog een tweedehandswinkel in Leidschendam waar ik ook nog wilde kijken. Ondertussen had ik op de weg naar Leidschenhage de Aldi gezien en besloot daar even heen te rijden, omdat ik daar enkele weken geleden een leuke witte zomerparka had gezien, maar helaas niet in mijn maat. Het was hier druk (een leuk klein winkelstraatje), maar de Aldi had geen jassen meer. Via de tomtom terug naar de drukte in het centrum van Leidschendam(Damlaan) en via de brug naar links langs de vliet. Even verderop is de weg naar rechts waar de andere tweedehandswinkel zit. Er zijn twee winkels. Eén met meubels en keukenapparatuur en andere grote dingen en aan de overkant een winkel met kleding, servies en andere spullen. Lekker groot en een hoog snuffelgehalte. Mooie boeken, waar ik er drie van koop voor de loterij voor Enjoy en een dvd van Sissi. Leuk om die te bekijken na onze reis naar Wenen en het bezichtigen van het Sissimuseum. Als ik weer buiten sta gaat het regenen. Ik stap snel in en rij de straat uit, maar ik kan niet meer dezelfde weg terug en ga daarom rechtsaf langs de vliet. Het is hier smal en druk met fietsers. Af en toe een tegenligger. Vlak langs de zijkant waar de berm ophoudt en waar het asfalt brokkelig is. Gaat dat allemaal wel? Kijk voor iemand met jarenlange ervaring is dit piece of cake. Mij lukte het ook wel, maar toch. Het is een lange weg langs de vliet en ik zie het eind in zicht. De auto die voor mij rijdt stopt aan het eind en keert om en rijdt weer langs mij heen. De weg die doorgaat is alleen voor mensen die daar wonen en de andere doorgaande weg is een smalle weg tussen de polder waar maar één auto kan rijden. Ik zie er één rijden en een andere auto zit zowat in het weiland. UhUh, dat ga ik niet doen, en waar kom ik uit? Ik keer ook om en ga dezelfde weg weer terug. Nu zit ik alleen aan de waterkant en ja ik heb ook tegenliggers. Ach, zo blijven er leermomenten. Ik rij de straat weer in en volg de weg die uiteindelijk bij de Voorweg uitkomt. Dit is een bekende weg voor mij en zo omzeil ik mooi de file op de A12. Hier is het ook niet echt breed en terwijl er drie tegenliggers mij passeren, is er ook een motor die zich er tussendoor wringt. Nou nou….Het laatste stuk naar huis is het gelukkig weer droog. Wat een leuk dagje uit met mezelf.

Dubbelconcert Circle of Life

Standaard

Afgelopen zaterdagavond hebben we ons tweede dubbelconcert gegeven. Samen met het koor Crossroads. Dit gospelkoor wordt gedirigeerd door Hans Buis die jaren voor de The Sprinterssingers heeft gestaan. Vorig jaar is Crossroads in Zoetermeer geweest en deze avond zingen we in Spijkenisse. We werden onthaald met koffie, thee en heerlijk gebak. Crossroads was aan het inzingen en later zijn wij erbij gekomen en hebben we de gezamenlijke liederen geoefend. Wij hebben ook onze liederen gezongen om de sfeer te proeven van de zaal en de ruimte. Hierna hebben we gezamenlijk gegeten. Ook nu was het weer goed georganiseerd en was er genoeg keus. En erg lekker. Er werd gezellig gekletst met elkaar en de tijd vloog om. Even voor aanvang hield Hans een praatje en haalde wat herinneringen op. Crossroads openden het concert met de Lion King. De koorleden stonden verspreid in de zaal en het gezang kwam van alle kanten. Twee solisten stonden tussen de mensen en lieten van zich horen. Verder zongen ze opwekkende gospels en mooie ballads. Nu was het tijd voor ons. We maakten een mooie kring waarbij Crossroads vanaf de ene kant van de zaal naar de stoelen liepen en wij via de andere kant naar het podium, al ging het niet zo snel met zoveel koorleden. We begonnen met een deel van ons paasproject wat heel goed ging en daarna de twee mooie blessingsliederen. Het was stil in de zaal. We kregen een luid applaus na het ‘You raise me up’. Net voor de pauze zongen we gezamenlijk onze bijdrage van het lied ‘Sing a Halleluja”. In de pauze werd er al wat nagepraat en de kelen gesmeerd. Na de pauze mochten wij het podium weer op. Nadat we het opzwepende ‘Rain down on me’ gezamenlijk gezongen hadden, waarbij we konden genieten van twee solisten uit Crossroads mochten wij het concert vervolgen. We zongen vrolijke en mooie liederen uit ons repertoire en eindigde met ‘Ain’t no mountain’. We hadden ons best gedaan en mochten nu weer genieten van het optreden van Crossroads. Ze zijn rijk aan solisten, en dat lieten ze horen. Het klonk prachtig. Het was een prachtig concert, waar allebei de koren van genoten hebben. Het publiek heeft ook genoten, wat af te leiden was aan de staande ovatie. We hebben de zaal verlaten met een mooie zonnebloem.

” haar” goede doel

Standaard

Ze was er al een tijdje mee bezig. Ze wilde nu wel eens wat anders met haar haar. Het was al op een lange lengte gevorderd. Ze had bedacht om niet zomaar haar haar in de kappersprullenbalk te laten verdwijnen en was van plan om haar haar te schenken aan haarwensen.nl die er pruiken van maken voor mensen die door ziekte of chemo hun haar verliezen. Bij de kapper liet ze haar haren opmeten omdat het schenken aan de stichting een bepaalde lengte nodig heeft. Haar lengte was nog niet lang genoeg en ze besloot haar haren nog een half jaar door te laten groeien en er nu een klein stukje van af te knippen. Het is altijd een enerverend moment als je lange haar eraf wordt geknipt. De lengte die overblijft is genoeg voor een leuk model. Het hangt nu net op haar schouders. En ach het groeit snel genoeg. Ze is hartstikke blij met haar nieuwe look en heeft andere mensen ook blij gemaakt.

img_0378

Shopppen met Lies

Standaard

Het is koopzondag. Samen met Lisanne ga ik via Tilburg naar Breda. Gezellig samen shoppen. Ze wilde eigenlijk naar Maastricht, maar dan zijn we meer aan het reizen dan aan het shoppen. Omdat de winkels pas om twaalf uur opengaan, nemen we de trein van kwart over tien vanaf Den Haag. Er zijn werkzaamheden tussen Den Haag en Rotterdam. We willen daarom de intercity direct nemen. We vragen bij de infobalie of wij daar een toeslag voor moeten betalen en waar de trein vertrekt. Hij zegt niets, maar wijst alleen maar naar zijn computer met daarop de treintijden. Ook als we aangeven of de toeslag ook geldt op onze vrijreizen kaart blijft hij maar wijzen. Deze man wil alleen maar naar huis en heeft duidelijk geen zin in de werkdag. Daar hebben we niets aan. We gaan bij de servicebalie navragen en dit keer is het een aardige man die ons de juiste info geeft. Vanaf Den Haag hoeven we geen toeslag te betalen. Hij zegt ons lachend gedag. We hebben nog wat tijd over en gaan koffie drinken bij de Huiskamer. Altijd gezellig. Als we in de trein zitten en bijna gaan vertrekken, wordt er omgeroepen dat de trein wegens een defect niet zal vertrekken en we een trein later moeten nemen. We zijn het zat en nemen de trein naar Utrecht zonder vertragingen en gaan via Den Bosch naar Tilburg. We komen op dezelfde tijd aan, alleen moeten we bij deze route drie keer overstappen. De rit verloopt soepel en om twaalf uur komen we aan in Tilburg. We gaan als eerste op zoek naar de Hema voor een kop koffie. We moeten een aardig stukje lopen naar het centrum en nog even zoeken naar de Hema. Als we in het restaurant komen zit er een vrouw in de hoek en een man vlakbij de ingang. Deze man ziet ons en komt helemaal overeind zitten met een brede lach. Hij volgt ons met zijn ogen en gaat er helemaal voor. Hier heb ik geen zin in en we vertrekken weer. We gaan dan maar eerst naar de winkel waar Lisanne haar make-up wil uitbreidden. Ze wordt uitgebreid voorgelicht en opgemaakt. Ik koop twee flesjes nagellak. Een topping voor glans en een rose kleurtje voor op mijn tenen. We gaan ook naar de tassenwinkel “Wennekes”op zoek naar de tas die ik voor mijn verjaardag heb gevraagd. Het is van het merk “Bear Design”. De tas in de kleur die ik voor ogen had is eigenlijk te klein en het leer voelt stug en niet lekker draagbaar. Ik zie ook een iets grotere tas van een ander soort leer en andere kleur. Dit is een cognackleurige buideltas. Ik loop nog een rondje(veel keus hebben ze niet)en pak nog es de buideltas. Ik zie dat de rits nogal bubbelt en het merkteken is niet te lezen. Voor zo’n dure tas vind ik dat slordig. We verlaten de winkel. Ik baal een beetje, maar geef niet op. In Den Haag is er ook een winkel(laatst nog geweest, maar toen hadden ze”mijn” tas niet meer)en op bol.com kun je ook kijken. Maar ik wil em voelen en bekijken en niet via internet. We nemen een patatje bij Febo en lopen terug naar de trein. De trein naar Breda komt er snel aan en duurt maar een kwartiertje. Breda is gezellig en Lisanne is goed geslaagd met een spijkerbroek en een gebreid jurkje. We gaan nog op zoek naar een appelboor, die we nergens vinden. We drinken gezellig koffie met een gebakje en omzeilen nog straatverkopers die ons aanspreken met “dag zusjes”. We bekijken nog schoenenzaken, de leuke winkel “Flying Tiger” en lopen het chocoladewinkeltje binnen die gerund wordt door een zus van Lisanne haar vriendin. Natuurlijk kopen we chocola. We blijven shoppen tot sluitingstijd en gaan met de trein naar Utrecht. Het is druk in de trein en we zitten in een stiltecoupé. Lisanne zit schuin achter mij en ik hoor haar met haar buurvrouw fluisteren. Even later krijg ik een appje, waarop staat dat haar buurvrouw haar aan het bekeren is. Ze duikt snel haar telefoon in en daar eindigt het gesprek. Als Lisanne opstaat probeert de vrouw het nog een keer. In Utrecht lopen we door de ruimte waar je kan kiezen uit allerlei restaurantjes. Er is een broodjeszaak en een “wok ago” en Julia’s. Rondom staan allerlei groene planten en ook een bak met bamboestokken. Dezelfde die ik maak tot fluit. Ik doe net alsof ik die wil hebben en trek eraan. Gelijk komt er een schoonmaker aangelopen en kijkt me aan. Hij zegt niets, en ik begin uit te leggen dat ik van deze bamboe fluiten maak, maar hij loopt alweer weg. Het veroorzaakt een slappe lach. We kiezen voor Julia’s en genieten van een heerlijke pasta. We nemen de trein naar Zoetermeer en we hebben een gezellige dag gehad.

 

decora-bamboe-naturel-h270cm-dia-ca-75-85mm-nature-d4abear-design-0222795318

Sentiment

Standaard

Afbeeldingsresultaat voor theater van het sentiment op tournee

Afgelopen donderdag ben ik met mijn zus en zwager naar het theater geweest. Deze keer gingen we naar de voorstelling “Het theater van het sentiment”. Het is oorspronkelijk een radioprogramma wat jarenlang van maandag t/m donderdag op de radio te horen was. Omdat het programma 20 jaar bestaat gaan ze nu het theater in.

Op 6 januari 1997 opende KRO’s Theater van het Sentiment voor het eerst haar deuren, op maandagavond in de toenmalige Avond van Twee op Radio 2. Presentatoren Ruud Hermans en Stefan Stasse zaten de avond voor en haalden tussen acht en elf uur ’s avonds allerhande herinneringen op uit de kroondag 6 januari 1965. Er was muziek uit die tijd, gesprekken met mensen die toen in het grote of kleine nieuws stonden, er werd een spel gespeeld, er waren berichten uit de kranten van die dag en mensen belden met hun herinneringen. Op Radio 2 wordt de laatste Theatervoorstelling gespeeld op 29 augustus 2013. Na een adempauze heropent het Theater van het Sentiment op 4 januari 2014 op Radio 5 Nostalgia. De voorstellingen worden vanaf dat moment in het weekend gespeeld, als matinee. Iedere zaterdag en zondag van 16:00 tot 18:00 uur neemt Jeanne Kooijmans de bezoeker mee terug in de tijd.

Afbeeldingsresultaat voor theater van het sentiment

 

Er was een band en deze begon de tune van het programma te spelen. De presentator was Marc Stakenburg en opende het spektakel. Op een groot scherm was een ouderwetse tv te zien en deze gaven beelden te zien uit de jaren vijftig,zestig en zeventig. De liedjes die daarbij horen werden gezongen door David Dam en een gastzangeres.

Gerelateerde afbeeldingAfbeeldingsresultaat voor nostalgie jaren zestigAfbeeldingsresultaat voor nostalgie jaren zeventig

De zanger David Dam is hoog geëindigd in de Voice of holland. Hij zingt in de coverband Soul Solution. Soul Solution is een authentieke en spetterende coverband. Ruim zeven jaar geleden zijn wij gestart als soul band met een authentiek Soul repertoire. Terug naar de seventies met klassiekers van Marvin Gaye, James Brown, Otis Redding en vele anderen. Onze zanger David Dam kan met zijn unieke Soul stemgeluid en ontembare podiumenergie als geen ander de Soul Energie van de jaren ’70 doen herleven. Opgezweept door een soms uitermate gecontroleerde en soms enorm uit de pan knallende band. Wij krijgen vaak het compliment dat bezoekers van onze optredens nog nooit zo’n muzikale coverband hebben ervaren.

Ook was er een gast. Deze keer was dat Silvia Houtzager van de groep Flairck. Ze liet een prachtig stukje vioolmuziek horen. Bij elk uitgelicht jaar kwam Marc het publiek in om naar de verhalen te luisteren. Dat leverde hilarische momenten op. Zelf haalde hij ook de nodige herinneringen op die samen met publiek deelde. En natuurlijk was er een spel. We kregen een bordje met een A en een B. Marc stelde een vraag en wij konden kiezen of het antwoord A of B moest zijn. Bij de eerste vraag vielen er al veel mensen af.(Wat was er eerder, de Story of de Privé).Ik had daarna nog twee vragen goed, maar viel daarna ook af. De laatste vraag was een open vraag, daar ben ik toch niet goed in.(Hoeveel geeft een gezin uit aan boodschappen per maand in de jaren zeventig? Antwoord 560 gulden). Tot slot nog een meezinger waarbij Marc de mensen het podium optrokken. Een leuke avond vol nostalgie. Ik ga toch maar weer es luisteren op zondagavond.