Grand Restaurant Karel 5

Standaard

Jubilarisdiner. (40 dienstjaren)

We hadden een diner in het sjieke 5 sterren restaurant van Karel 5 in Utrecht. Een mooie waardering voor 40 dienstjaren bij dezelfde baas. We gingen er met de trein naartoe. Restaurant Karel 5 is een gastronomisch restaurant in een middeleeuwse eetzaal in het hartje van Utrecht. Dit historische pand uit 1348 kent een oud verhaal omtrent de kloosterbroeders die hier in Utrecht tezamen in stilte aten. Deze kloosterbroeders moesten hun gedachten afwenden. En er schuilt nog veel meer geschiedenis op onze prachtige locatie! Ooit zetelde op deze locatie in Utrecht de Ridderlijke Duitse Orde, met keizer Karel V en zijn zus Maria van Hongarije als zijn belangrijkste gasten. U begrijpt nu waar onze naam vandaan komt!
Ons restaurant bestaat uit een team dat zeer professioneel is. Onze talenten in de keuken, staan garant voor een spannende culinaire avond in Utrecht-centrum. Van verleidelijke signaturen dishes tot heerlijke betaalbare menu’s begeleiden wij onze gasten op een vrijblijvende en persoonlijke wijze van het maken van hun keuzes in het menu van ons restaurant.  Meer weten?               Onze jassen worden aangenomen en we worden uitgenodigd om buiten bij het beeld van Karel 5 een foto te laten maken door de fotograaf. We worden ontvangen in een ruimte met statafels en ruime banken tegen de muur. We krijgen een drankje aangeboden en er staan zoutjes en nootjes op de tafels. Het wordt steeds drukker en er vormen zich groepjes. Sommige kennen elkaar en sommige stellen zich voor. Zo ook een stel uit Zwolle die bij ons komen staan. Na een tijdje klinkt er een bel en worden we verwacht in de eetzaal. Er staat een bord bij de deur en wat ik al vermoedde klopte. We worden toegewezen aan een tafel. We zitten aan een ronde tafel en stellen ons aan elkaar voor. Voor ons bord ligt een kaartje met onze namen. Aan onze tafel zit ook de President-Directeur van ProRail Pier Eringa. Hij geeft ons een hand en vervolgens spreekt hij de jubilarissen (25 jaar en 40 jaar) toe, stelt de andere directieleden van ProRail voor en vertelt iets meer over zijn toekomstidealen en beweegredenen voor een beter spoor toe. We krijgen ons eerste voorgerecht. Een ansjovis met toefjes Parmezaanse kaas en een little gem( Romeinse sla)en een wafelachtig eigeel. Er wordt flink gepraat en gediscussieerd. Enige tijd later krijgen we ons tweede voorgerecht. Er wordt op ons bord een doorzichtig plastic zakje waarvan de bovenkant dichtgemaakt is met een stokje. Deze wordt door de bediening opengemaakt. In het zakje zit in een romig sausje met tortellinie en papillote. Het smaakt heerlijk. De tafel is prachtig gedekt en zodra het wijnglas onder het toegestane lijntje komt, wordt er rijkelijk bijgeschonken. De bel gaat en we worden verzocht weer naar ons eerste verblijf te gaan. Daar worden de jubilarissen één voor één genoemd en krijgen een mooi kado aangereikt. Ook hier is de fotograaf van de partij. We mogen weer terug naar de eetzaal en ook nu is er weer tafelschikking. We zitten nu aan een andere tafel met andere mensen en mogen nu met de directeur van de verkeersleiding een praatje maken. Het is een drukke gezellige tafel. Nu komt ook het hoofdgerecht. USA Steak BBQ met een sausje, polenta en toefjes wortelpuree. Heerlijk. De bediening kwam weer met  de wijn, maar ik heb nu maar bedankt. Er kwam een schaaltje met chocola op tafel. Het dessert was een specialiteit van de kok. En als laatste gang was er koffie met zo’n lekkere gevuld chocolaatje. De gerechten zagen eruit zoals je deze ziet op tv in die culinaire kookprogramma’s. Leuk om dit eens mee te maken. (De foto’s komen van internet en lijken op de gerechten)

Advertenties

Fietsvakantie Noordzeeroute en Gelderland 2017

Standaard
Vrijdag 21 juli zonnig en warm
Klimmen in de duinen
We beginnen onze fietsvakantie vanuit Barendrecht. We fietsen eerst naar Zuidplein om een regencape te kopen, en dan naar de lift om met de metro naar Den Haag centraal te rijden. Er kan maar één fiets tegelijk in en als we allebei boven zijn ziet Joke dat we op het verkeerde perron staan. Een dame die compleet verdwaald was had geluk dat Joke er stond. Met de lift nu naar het andere perron. De fiets past er eigenlijk net niet in, maar met veel draaien van het stuur kan de deur dicht. En de deur gaat ook direct weer open en staat de controleur klaar om mijn kaart te controleren. Onhandig zeg, dit moment. “Niet vergeten uit te checken “zegt hij. Als ik mijn portemonnee weer heb weggestopt, valt mijn fiets opzij, op het moment dat de liftdeur open gaat. Het kost behoorlijk wat moeite om de zware fiets weer overeind te krijgen en met een scheef stuur weer uit de lift te krijgen, zonder dat de deur weer dicht gaat. Met een bezweet hoofd kom ik boven op het goede perron. De metro brengt ons naar Den Haag centraal waar we met de lift naar beneden gaan en de route naar de kust gaan volgen. We volgen een heel stuk van een NS wandeling die we een keer gedaan hebben. Niet veel later fietsen we Meijendaal in. Een mooi natuurgebied richting Scheveningen. Via wassenaar rijden we de duinen in en het is een hoop klimmen en dalen. In Katwijk aan Zee drinken we koffie waar het niet zo gezellig is. We zien, maar vooral horen twee laag overvliegende  legervliegtuigen. Toch wel mooi om te zien. Even verderop gaan we op de boulevard op een bank zitten en eten hier onze lunch op. We fietsen verder en komen langs verschillende badplaatsen zoals Noordwijk en Noordwijkerhout. Het is een drukte van belang op de duinwegen. Veel tegenliggers en wielrenners die je inhalen. Wij halen ook veel mensen in. We fietsen verder langs de zee en in de duinen van het Amsterdams waterleidingduinen en komen in Zandvoort aan. Ik ga even wat dichter bij het circuit kijken waar er wat wordt geracet. Het is te ver weg voor een foto. Aan de overkant bij de zee eten we een haring en kibbeling. Als we verder fietsen zien we een twee heli’s rondjes draaien boven het strand. Het is een politie helikopter en een grote leger helikopter. Het is een prachtig gezicht. We fietsen verder in de Amsterdamse waterleidingduinen met mooie zandverstuivingen en stukken bos. Het lijkt soms wel of je in het buitenland bent. We passeren Bloemendaal en Santpoort. We fietsen richting IJmuiden, maar gaan bij Velzen-Zuid overvaren. We raken de route kwijt maar blijven langs de zee fietsen en algauw pikken we de route weer op en fietsen naar Wijk aan zee. Het zijn lange wegen in de duinen waar geen eind aan komt. Er zijn inmiddels 70 kilometer op de teller te zien En we zijn er nog lang niet. We gaan een hapje eten in Wijk aan zee. We kiezen voor een gegrilde halve kip met patat en appelmoes. De kip is een beetje droog en ik vraag een zakje voor de kip. Die eet ik vanavond misschien wel op. Verderop in de straat is het erg gezellig met kramen en tentjes met eten. Hadden we nu maar verder gekeken, maar we moeten nog een stuk fietsen. We vinden al snel de route weer en rijden nu door het Noord-Hollands duinreservaat. Het Noord-Hollands Duinreservaat is een van de grootste natuurgebieden in ons land. Het gebied strekt zich uit van de terreinen van Tata Steel bij Wijk aan Zee tot de Schoorlse Duinen. Het is zo’n 20 kilometer lang en gemiddeld 2,5 km breed, met een oppervlakte van 5.300 hectare. Het gebied omvat duinen, strand, binnenduinrandbossen met veel reliëf en enkele kleinere natuurgebieden. Nog meer paden waar geen eind aan komt, maar de omgeving is prachtig. We zien veel opstijgende vliegtuigen aan één stuk door. We fietsen nu richting Bakkum waar onze overnachting is. Ik stel de navigatie op mijn mobiel in, maar hij is oververhit en geeft een zwart beeld. We weten wel het adres en we vragen het aan een voorbijganger die het voor ons opzoekt en de weg uitlegt. We rijden met onze laatste inspanning het laatste stuk naar de camping. We komen om half negen eindelijk aan. We bellen aan bij de woning, maar er wordt niet open gedaan. We zien een grote schuur waar tafels en stoelen staan en er is een grote bar waar een man achter staat en iemand wat aan een tv morrelt. Een man aan de bar zegt dat hij de eigenaar is en ons welkom heet. Hij ziet er niet uit als een boer met een camping en hij doet wat vaag over de woning waar we aangebeld hadden. We krijgen eerst wat te drinken en praten wat met de eigenaar. Hij vraagt wat we willen betalen voor de nacht en als ik zeg dat zijn prijs op de website 13 euro is, reageert hij niet. Hij wijst ons een plek aan waar we kunnen staan en zegt dat we 18 euro moeten betalen, maar dat alles all in is. We gebruiken geen elektra en dus is het niet eerlijk. We zetten onze nieuwe tent op. Het is dezelfde type tent, dus hebben we deze ook in een mum van tijd opgezet. Als we even later in de schuur gaan zitten, en er veel gegil, druk gepraat en een voetbalwedstrijd hard aan staat verdwijnen we snel naar onze tent. Gefietst 94 km.
 Zaterdag  22 juli warm en zonnig
Pauwen en meer
Om negen uur vertrekken we voor een laatste stuk duingebied naar Alkmaar. Maar we missen de afslag. We gaan weer het duingebied in waar voor 1 euro 80 onderhoud wordt gepleegd en die je behoedt voor een boete als je wordt gecontroleerd. Er staan wat mensen voor de betaalautomaat en daardoor ook op het fietspad. Sommige mensen vinden de toeslag maar onzin en storen zich aan de drukte. Mopperend fietsen ze ons voorbij. Ook hier is de natuur prachtig. Joke denkt dat we bij Egmond aan zee de wisselroute van de LFnummers hebben gemist en dat is zo. We genieten eerst van koffie met gebak. We fietsen verder met mooie vergezichten. Het is net buitenland. Onderweg eten we bij een picknick tafel en hebben aanspraak. We fietsen nu door naar Schoorl waar het erg druk is. We laten Nico een camping opzoeken in Bergen wat 3 km verder ligt. In bergen hebben we de weg gevraagd aan een kioskmedewerkster omdat de VVV niet meer bestaat. De bordjes staan nog wel aangegeven in de stad. We kopen gelijk gelijk eten voor de avond en rijden eerst de camping voorbij, omdat de camping geen SVR vlag heeft maar een bord met een onduidelijke tekening. We rijden de weg weer terug en we worden hartelijk ontvangen door de boer. We krijgen een plaats met stoelen en een tafel. Er staat nog een camper waarvan de mensen er niet zijn. Ik mag mijn mobiel opladen in de stekkerdoos. Gelukkig doet hij het nog. Het is een echte dierenboerderij met vier pauwen waarvan er één s’nacht bij ons in de boom slaapt. Er loopt ook een net geboren pauwtje rond. Er zijn eenden, kippen, geiten, konijnen en paarden. Dieren antwoorden elkaar, kinderen spelen luidruchtig en mensen zijn bezig bij de wasruimtes. Een druk luidruchtige camping. De boer loopt regelmatig rond en kletst met iedereen. We zetten de tent op en komen erachter dat we een matje missen. Zouden we het verloren hebben? Ineens weet ik het. De vorige avond heb ik mijn bagage anders ingedeeld en in de lege tas heb ik het matje gestopt. Gelukkig maar.  Aangezien we de vorige nacht slecht hebben geslapen, ook door het missen van een goed kussen (stapeltje maken van kleding is niet echt een lekker kussen)willen we een kussen kopen maar het gaat net regenen. We wachten tot het droog is en gaan dan naar Bergen waar het druk is in de stad en bij de Hema pakken we twee kussens die hoog op een plank liggen. Als we gaan afrekenen blijken de kussen voorbeelden te zijn en liggen de kussens/vullingen opgerold in een pakje en de kussensloop moeten we er apart bijkopen. De kussensloop kopen we niet, maar wel de kussens. De winkels gaan dicht en we gaan de maaltijdsalade eten en drinken thee. Joke is behoorlijk moe en hopelijk kunnen we de vakantie gewoon doorzetten. Hopelijk slapen we deze nacht goed en rusten we uit. Na het eten knappen we op. We krijgen nog een kleine bui maar de bomen houden heel veel tegen. Gefietst 43 km.
Zondag 23 juli buien en fris
Brander ellende en arme pauwenjong
We besluiten om hier nog een dagje langer te blijven. Gewoon om nog een extra nacht heerlijk te slapen op ons nieuwe kussen. Joke had een koude douche. Het eerste doosje lucifer wat we gekregen hadden was door lekkage van de luifel nat geworden. Nu kreeg Joke twee lucifers van iemand, maar ze krijgt toch het brandertje niet aan. Een aardige mede kampeerder zet water voor ons op in zijn huisje. We krijgen later van zijn vriend een aansteker. We gaan naar Alkmaar. We wilde eigenlijk naar de braderie in Schoorl maar we waren het vergeten, later las ik op internet niets over een braderie. Na het ontbijt gaan we weg, maar ik kan mijn fietssleutel niet vinden. Alles wordt nagekeken en ik leeg mijn heuptas voor de derde keer. Daar stop ik em altijd in en daar zat hij ook. In de wijk zien we een briefje op de boom met garagesale en daar gaan we natuurlijk kijken. Een leuk oud huisje waar het druk is. Het zijn voornamelijk dozen vol met gereedschap en keukenspul. Joke ziet een nieuwe vaatdoek en rekent af. €0,25. De dame moet lachen. Ik zie bij het weggaan een half rolletje wc papier en een zakje papieren zakdoekjes. Zegge: €0,10. Tegenover de kerk in Alkmaar gaan we koffie drinken. Er is een fototentoonstelling van World Press en dat gaan we bekijken. Het is mooi en indrukwekkend. Er zijn veel mensen die allemaal stil en onder de indruk zijn. Als we buiten komen regent het behoorlijk. Het winkeltje waar ze gespecialiseerd  zijn in glutenvrije producten was te druk. En daarom gaan we terug naar het eerste terras om binnen te gaan lunchen. Hier serveren ze ook glutenvrij maaltijden. Na een uur is het droog en winkelen we wat en kopen bij Jamin heerlijke chocola met advocaat waar Joke gelijk aan begint. We drinken thee bij de Hema en begin ik nu ook aan mijn chocola en eet Joke ook mijn laatste twee stukjes chocola met advocaat op. Inmiddels schijnt de zon en wandelen we naar het oude centrum. We zien leuke huisjes/winkels met mooie gevels. Als diner eten we patat met een snack. En een ijsje toe. We fietsen net voordat het donker wordt weer naar de camping. We horen dat het pauwe jong dood is. Daarom is er veel onrust bij de pauwen. Ze krijsen en de kippen doen ook mee. Als we thee hebben gedronken lopen we nog even naar de wei die grenst aan de camping. Hier lopen de paarden die verzorgd en bereden worden door de jonge meiden gasten. We zien ook een lammetje die zich al blatend laat zien. Ook komt er een pony langs. Gefietst 15 km.
Maandag 24 juli droog en af en toe zon en wat wind fris
IJzingwekkende conducteur
We worden om vijf uur wakker door de kippen en de pauw op ons veld. De pauwen scharrelen op ons veld rond en we zien hen nog een kleine balt uitvoeren. Bij de boer moeten we voor twee nachten 40 euro betalen. Daar schrikken we toch wel van. Bovendien rekent hij ook het gebruik van het opladen van de telefoon. Een beetje flauw. Het komt omdat aan de  kust de boeren meer mogen rekenen. We wilden eigenlijk naar Enkhuizen fietsen om daar de boot te pakken naar Urk. Maar de vertrektijden van de boot waren om half negen in de ochtend of om vier uur in de middag. We willen ook niet over de Markerwaarddijk  fietsen van Enkhuizen naar Lelystad. Er staat teveel wind. We besluiten om met de trein naar Amersfoort te gaan. Tijdens de rit van Alkmaar naar Amsterdam loopt de conducteur een paar keer langs en knikt vriendelijk. Onze fietsen staan in het halletje en ik bedenk me dat we helemaal geen fietskaartje hebben gekocht. Dit kaartje kopen we op station Amsterdam en Joke koopt een kaartje met 40% korting naar Amersfoort. We zien dat in de IC al twee fietsen staan en Joke zet haar fiets erin maar het gaat niet en bovendien gaat de trein elk moment. Joke komt met haar fiets snel de trein uit. We praten nog even met onze medefietsers over de weinige ruimte die wij krijgen als we met de fiets willen reizen. We lopen naar de sprinter die een kwartier later gaat. We zetten de fietsen tegen de lange rij stoelen. Er zit nog één reiziger. De conducteur komt en vraagt naar onze fietskaarten. Hij kijkt er niet eens naar en is alleen van plan ons de regels voor te leggen. Hij zegt onvriendelijk dat de spullen eraf moeten. We weten dat hij gelijk heeft en gaan in discussie en vragen hem om wat flexibel te zijn. Maar hij staat op zijn strepen en is niet voor rede vatbaar. Joke schiet vol over zoveel onbegrip en zegt iets heel treffends. Ze zegt “De wereld staat in brand en U maakt zich druk over zo iets onbenulligs”. Hij loopt door en we kunnen er niet over uit. De enige reiziger is het met ons eens. Joke kan haar sleutel niet vinden en we willen dan maar bij de volgende halte er uit. De conducteur komt terug en snauwt “Gaat alles er nog af? Nee, dan gaat u er nu uit”. En daar staan we dan op halte Station Amsterdam Muiderpoort. Het is voor ons niet te doen om, voordat de trein binnenrijdt,  onze tassen van de fiets te halen en vervolgens alles in het bagagerek te zetten. Bovendien is het in de zomer druk en is er vaak geen plaats in het bagagerek. En dan moet vervolgens alles binnen de tijd van vertrek van de trein weer alles uit het bagagerek en in de fietstas, die met veel moeite vast te zetten is met de riempjes. We overleggen wat te doen. We wachten een half uur op de volgende trein en willen goed doen door het eerst aan de conducteur te vragen, maar hij staat te ver weg, fluit en rijdt weg. Stom, we hadden gewoon in moeten stappen en dan vragen. We waren te overdonderd door de vorige conducteur. We verlaten het station en fietsen zomaar ergens heen. Ik maan Joke tot stoppen en zeg dat ik eerst een plan wil maken. En dan voel ík de tranen. We besluiten te gaan fietsen naar Nijkerk. We fietsen langs het Amsterdam/Rijnkanaal en langs weilanden. Langzaam ebt het nare gevoel weg, al blijft het ons de hele vakantie achtervolgen. Joke laat het er ook niet bij zitten. Onderweg willen we ons avondeten kopen en volgen het bord Eemnes. Het is een hele lange weg met huizen en pas aan het eind begint de het gedeelte waar de winkels zijn. We realiseren ons dat we deze weg ook weer terug moeten fietsen. Het laatste stuk naar Nijkerk duurt lang en is saai. Eindelijk zien we boerencamping Coterlet. Deze camping hebben we al eerder aangedaan en is heel gezellig met een huisje met een tafel en stoelen, boeken en een keukentje. We hebben ook toeloop van gasten die een babbeltje maken. Gefietst 70 km.
Dinsdag 25 juli  regen
Verzopen
Het regent als we wakker worden en we ruimen de tent nat in. We gaan naar Apeldoorn via putten en Garderen. In Putten zien we een boekenmarkt en snuffelen wat rond. Ik zie twee zware tinnen poesjes. Ze zijn leuk en ik koop ze. We fietsen door Garderen verder door naar het bos waar een lange kiezel/zandweg is. Een ware beproeving voor Joke. We fietsen het laatste stuk in de stromende regen. We hebben onze regencapes aan en klimmen met vals plat naar boven en mogen gelukkig ook met een vaartje naar beneden. We komen via een andere hoek Apeldoorn binnen vragen aan mensen de weg. Wij hebben onze regencapes aan, maar zij worden erg nat. We zien al snel een herkenningspunt en we worden hartelijk ontvangen door Lenie en Wim. We gaan eerst douchen en bijkomen. Joke gaat in de relaxstoel zitten en Wim laat de stoel bij Joke naar achteren kiepen, maar Joke zit te schudden in de stoel. Het beste is ook om dat zelf te doen. Grappig gezicht, dat wel. Wim doet de luxaflex dicht en de deur gaat ook dicht. We wilden even bijkomen, maar niet een middagdutje doen. We eten heerlijke aardappelen met veel spinazie en een ei. We kletsen de avond gezellig bij. Gefietst 46 km.
Woensdag 26 juli zon met wolken 20 graden
We hebben heerlijk geslapen op de twee uitklapbare bedden. We krijgen een heerlijk ontbijtje. We vertrekken op tijd richting Elspeet. Midden in het bos zien we een hotel/restaurant en hier gaan we naar binnen. Het oogt heel sjiek. We gaan in de serre zitten, waar ook gasten van het hotel zitten. Een serveerster komt de bestelling opnemen. Er is zelfs sojamelk voor Joke. Ze hebben daarentegen geen glutenvrije gebak en daarom neem ik ook geen gebak. Het duurt lang, heel lang voordat ze terugkomt met de mededeling dat de sojamelk niet wil opschuimen. Joke neemt daarom maar thee. Ze krijgt er wel twee heerlijke glutenvrije koeken (die hebben ze dan weer wel) voor het lange wachten.
In Elspeet gezocht naar een rommelwinkel. We hebben dit nagevraagd bij de plaatselijke VVV, maar de werkneemsters zaten te eten en kwamen niet naar de balie. Buiten stond een man het pad aan te vegen en vroeg waar we naar op zoek waren. Hij is vrijwilliger bij de VVV en wist te vertellen dat de tweedehandswinkel waarschijnlijk dicht zou zijn. Hij wees ons de weg, maar inderdaad was de winkel dicht. We zagen wel een boekenmarkt en curiosa die we bekeken hebben. We fietsen door naar Nunspeet. Op een bankje genieten we van een lunch. Onderweg is een nat glibberig met kiezelsteentjes pad naar beneden. Goed uitkijken geblazen. Hier is wel een kringloop die open is en we snuffelen hier wat rond. Joke koopt een broek en ziet een leuk rokje waar dat bloesje wat ze thuis heeft gemaakt prachtig bij zal staan. Toch hangt ze het weer terug. Ze ziet ook een super dik boek. Ze gaat zitten en begint gelijk te lezen. Het boek krijgt een plekje in de (volle) tas en verderop is een rustpunt met koffie en koek waar je zelf de prijs mag bepalen. Heerlijk om zo even te zitten. Joke wil toch dat rokje eigenlijk wel en we fietsen terug naar Nunspeet. Het is 4 km extra fietsen, of eigenlijk 8 km, maar ze zou het voor mij ook gedaan hebben. Deze keer was Joke in de mood voor “rommel”. De winkel is gelukkig nog open. We fietsen terug via het bos richting Hierden en kunnen de camping van 17 jaar geleden niet meer terugvinden. We weten dat er in de straat een cafetaria was en die zien we ook, maar de camping niet. We fietsen verder en zien een andere SVRcamping en besluiten daar te overnachten. Het is een kleine camping met voornamelijk senioren die er nu niet zijn. We mogen in de sanitairruimte gebruik maken van de tafel en stoel. Hier maken we onze nasi met saté klaar. Het is allemaal wat onbeholpen met een klein pannetje en de eerdere brander ellende. Nu ook weer in een niet zo frisse omgeving. We gaan volgend jaar gewoon buiten de “camping” eten. We blijven lekker hier zitten en puzzelen en lezen. Er komen een paar mensen binnen en maken een praatje, waaronder een oude man, meerdere keren, die in zijn caravan naar voetbal zit te kijken. Hij is een rasechte Amsterdammer, maar zijn cluppie is Feyenoord.
Donderdag 27 juli bewolkt en zon 20gr
We slapen heerlijk op deze zeer rustige camping en we zwaaien bij het weggaan naar onze ‘oude’ buurman. We gaan vandaag naar Ermelo en onderweg zien we in de tuinen van de huizen een omgewoelde ravage. De aarde ligt overal en er zijn grote kuilen. Dat is duidelijk het werk van wilde zwijnen. In het bos zien we bij geluk een paar jonge wilde zwijnen met moeder. Rustig en al kijkend fietsen we hen voorbij. Verderop zijn de fietspaden erg smal met aan één zijkant paaltjes en we zien tegenliggers aankomen. Twee vrouwen fietsen naast elkaar en blijven dat ook doen als we hen naderen. Het kostte mij moeite om er nét voorbij te gaan zonder om te vallen. Poe hé…Waren ze zelf bang of wat? In Ermelo drinken we koffie op een terras. We fietsen veel door bos en daarna langs weilanden en open stukken.We zien een bordje met een leuke tekst. Hier kunnen we wat mee. Op zo’n lange weg zien we een bordje “rustpunt”. Die zien we graag. Het is een camping waar de koffie en thee vrij prijzig is voor een rustpunt. We gaan aan de picknicktafel zitten en eten hier onze boterham met inmiddels gesmolten kaas. We worden al snel belaagd door vele vliegen. Brr..We fietsen verder en komen bij Maarsbergen. Ik zie een oude loc staan als monument en wil een foto maken, maar Joke fietst hard. Nou oke, ik heb deze vakantie helemaal weinig foto’s gemaakt. Ik haal ze wel van internet af. We vragen aan een jonge vrouw of er een Chinees restaurant gevestigd is. Ze vertelt dat dit dorp zo klein is dat we moeten uitwijken naar het andere dorp 4 kilometer verder. We gaan eerst maar naar de camping de Mick. We moeten even zoeken naar de camping en achteraf hebben we een groot rondje om de camping heen gefietst. Het is een grote camping met grote schuren waar altijd wat te doen is. Ook een grote open schuur met statafels, ijskar en boerenkarren. Het is een familiebedrijf en de dochter runt sinds kort de camping. De camping ligt aan de A12 en daarachter rijdt de trein. Wij krijgen een plekje vlakbij die twee lijnen. Dat hebben we die nacht wel gemerkt. Er zijn veel konijnen op de camping. Ze zitten overal en zijn niet bang. Er zijn ook kleintjes, maar er lopen ook katten. De eigenaresse vertelt dat de katten de konijnenpopulatie op orde houden. Onder de heg zien we ook kippen met kuikens. We gaan op zoek in Maarsbergen om wat te eten. Ik had al eerder een bord gezien, toen we op zoek waren naar de camping,  met La Place erop. We gaan daar naartoe en kiezen een halve kip(zo lekker) met grote gebakken aardappels. We komen helemaal bij en genieten. We fietsen weer terug en zitten vlakbij de open schuur en drinken thee. Ik kan mooi mijn mobiel opladen in de stekker van de ijskar.
 
Vrijdag 28 juli bewolkt en regen
We hebben bar weinig geslapen door de herrie van de snelweg en de treinen die voorbij razen. We laden de fiets weer op en lopen naar de uitgang. Onderweg komen we de twee echtparen tegen, waar ik met één van de vrouwen de dag ervoor mee had gepraat, en zij nu tegen Joke hetzelfde verhaal vertelt als tegen mij. Het is een gezellige vrouw die ook jarenlang met haar vriendin op fietsvakantie is geweest. Ze raakt niet uitgepraat over haar werk bij de zonnebloem. Ze raakt steeds mijn arm aan en drukt ons op het hart te genieten, net zoals zij gedaan heeft. We stoppen in Leersum om over de markt te slenteren en bij een restaurantje een kop thee te drinken. De thee ligt op een tinnen schoteltje en Joke heeft het zo vast dat ik even moet helpen, maar ik had de thee niet zien liggen op het schoteltje en hou het schoteltje scheef waardoor er een deel van de thee uitvalt. De ober komt het een beetje opruimen, maar Joke krijgt geen nieuwe thee en zal ze het moeten doen met het restje wat er nog ligt. Ja, ja de volgende keer trekken we onze mond open….Het is er stil en we vertrekken weer snel. Joke wil verder fietsen, maar het begint te regenen en ik zie een donkere wolk en stel voor om eerst bij Appie te gaan schuilen. En dat is maar goed ook, wat een hoosbui. We fietsen verder richting Wijk bij Duurstede en ik zie visioenen van een lange dijk met tegenwind, en daar heb ik geen zin in. Gelukkig gaat de weg naar beneden en gaan we met de pont overvaren. We fietsen verder en raken in gesprek met twee mannen die allebei een mooie route weten naar Geldermalsen. Het is een mooie route met helaas veel tegenwind. In Geldermalsen drinken we een heerlijke kop thee bij de Hema en rusten we heerlijk uit. We missen een aanwijzing van de LF route en gaan daarom langs de Nweg door naar Leerdam. Ik zag dat het nog 17 km was en na Leerdam nog eens 10 km naar Meerkerk. Joke had dat niet gezien en vond het wel erg lang duren. We hebben veel tegenwind en buien. We fietsen langs boerderijen en polderland. We komen eindelijk in Meerkerk aan en eten bij de Turk. Nu even het laatste stuk van 3 km en dan komen we aan bij de camping. Wat een eind. Familieleden van de eigenaars zijn gelukkig nog thuis. Ze wilde net weggaan. Na ons komen nog meer gasten. We krijgen thee en de “oude”eigenaresse komt binnen met een bak vol pruimen die ze ons gasten blijft aandringen. Ze zijn heerlijk. Een jonge medewerker met een bos blonde krullen die allerhande klusjes doet op het veld en in de stallen waar koeien en paarden staan, komt gezellig bij ons zitten en kletst gezellig. We zetten de tent op en gaan bepakt en met de fiets naar de deel. De fietsenstal staat vol en we vinden met moeite een plek waarbij het ook moeite kost om de fiets neer te zetten met al die sturen en trappers. De deel blijkt op slot te zijn en het begint ook te regenen. We bellen bij de “oude”eigenaresse en vragen of we in het open tuinhuisje mogen zitten. Hier is elektriciteit, we zetten thee en ik kan mijn mobiel opladen. Het wordt toch wel koud en we gaan lekker onze tent in. Gefietst 72 km.
 Zaterdag 29 juli bewolkt en regen
We worden om half negen wakker nadat we om kwart over zes het toilet hebben opgezocht. We gaan betalen en we zien de eigenaar waar we vorig jaar zo gezellig mee hebben gekletst. Hij laat ons eerst koffie drinken en wil van alles weten over onze fietsreis. Het weer ziet er niet goed uit. Als we door Noordeloos fietsen zien we veel mensen staan. Het is druk er is een hoop gejoel. Twee mannen zeggen ons even te wachten op de praalwagens die door Noordeloos heen komen. Dit mogen we niet missen. We fietsen een stukje door waar we wat ruimte hebben en zetten de fiets tegen een hek. Er staan nog wat meer mensen, klaar om de praalwagens te fotograferen. Even later komt er eerst een politiewagen aan en daarachter een Amerikaanse politieauto. In deze auto zitten de BluesBrothers. Net echt. En dan volgen stapvoets de praalwagens. Hele mooie waar veel werk aan is gedaan. Een bierfiets en een rose auto waar mannen in schaarsgeklede leder kleding op zitten. Joke krijgt een hand van President Trump die op de motor even stopt en twee pandaberen op de fiets met een bamboeboom. We klappen en juichen hen toe en krijgen de slappe lach. We fietsen weer verder en zien in de sloot ook allerlei leuke grapjes en werkstukken. We fietsen door leuke dorpen en soms een stuk langs weg of lang stuk polder. We hebben veel tegenwind en veel regen. Het is best nog wel een eind fietsen naar Barendrecht. We bellen Nico op of hij naar Bleskensgraaf toe wil komen om de spullen van de fiets op te halen. Dan fietsen we het laatste stuk zonder bagage naar huis. We gaan lunchen bij restaurant De Burgemeester in afwachting van Nico. Nico heeft de fietsen leeggemaakt en we gaan verder. Het regent aan één stuk en Joke krijgt last van haar ogen en kan ze bijna niet open houden. Soms heb je dat als je zweet. Ze stopt regelmatig om haar ogen te drogen en daarbij valt ze van haar fiets. Gelukkig valt het mee. Het fietst heerlijk zo zonder zware tent. We komen bij de brug over de Noord en gaan met de trap naar boven. Hier is een elektrische band aangelegd. De bedoeling is dat je de wielen er opzet en dan met ingeknepen handrem naar boven zoeft. De regencape zwelt op en Joke kan hierdoor niets zien en bovendien staat haar achterwiel er nog niet op. Het ziet er niet uit en we schieten in de lach. Een man probeert uit te leggen hoe het werkt, maar ziet dat wij niet tot bedaren zullen komen en loopt lachend door. Enige tijd verder is het ons toch gelukt. Joke lacht kilometers verder nog. We fietsen richting Oud Alblas en Joke zegt dat we naar links moeten. Dan doen we dat maar. We fietsen een heel eind tot het eind waar we dan linksaf moeten. Deze weg gaat naar Dordrecht. Maar dat klopt niet, want we moeten rechtsaf. Nee hé Joke, niet weer…..We zullen weer terug moeten. Het laatste stuk duurt lang en het blijft maar regenen. Eindelijk komt Barendrecht in zicht, eindelijk zijn we thuis. Het was een bijzondere fietsvakantie die in het teken stond van de ijzingwekkende conducteur, waar we de trein zijn uitgezet, met dure overnachtingen, veel regen en een eindeloze terugtocht omdat we niet met de trein zijn teruggegaan.(ik had het even gehad). Maar we hebben wel lol gehad.

Etentje Humphrey’s

Standaard

40 jaar bij dezelfde baas. Waar vind je die nog. Hennie was 17 toen hij bij de NS ging werken. Na allerlei fusies en naamsveranderingen werkt hij nu bij ProRail, maar nog steeds voor het bedrijf met de rails. Na zoveel jaar is een bedankje wel op zijn plaats. Hem werd gevraagd wat hij graag wilde, en hij koos voor een diner met zijn gezin. Een datum werd geprikt. In Den Haag vonden we het restaurant Humphrey’s. We genoten eerst van een terrasje waar de maand van de cocktail werd gevierd. Dat lieten de meiden en jongens zich geen tweede keer zeggen. Ze namen iets zoets en iets sterks met allerlei zoete kleuren. Op een ander terras dronken we nog iets en begon het ineens vreselijk te gieten. We zochten snel een parasol. Aan de buitenkant lijkt het restaurant heel klein en benepen, maar de binnen is het verrassend gezellig ingericht en groot. Het was gezellig druk en we werden naar onze plaats gebracht. We konden kiezen uit verschillende gerechten en we hadden allemaal wat anders. Het zag er heerlijk uit en het smaakte ook goed. We zagen de serveerster al een paar keer voorbijkomen met toetjes met een flikkerend kaarsje. De meiden hadden bedacht dat hun vader dat ook maar moest krijgen. Ze moesten ineens nodig naar het toilet……Het toetje zag er heerlijk uit en die van Hennie extra feestelijk. Later die week kreeg hij van zijn werk een prachtig boeket en een gouden speldje. We worden ook nog uitgenodigd, samen met andere jubilarissen, voor een driegangen diner.

Zussendag Orchideeënhoeve 2017

Standaard

Vorig jaar gingen Sandra en Esther, dochters van Lenie Snellen, mee en dit jaar zijn Lisanne en Marissa meegegaan. Als ze volgend jaar alle vier mee gaan wordt de groep groter en jonger. Gezellig. Wij konden “uitslapen”, want de bus vertrok pas om kwart over negen op Centraal station. Bij binnenkomst in de bus werden we verwelkomd door de chauffeur die al geïnformeerd was door de nichtjes/zussen/familie in de bus. Het was dit keer een volle bus en Lisanne ging bij Joke zitten en wij liepen naar achteren voor een plaatsje. De groep achterin was erg luidruchtig. Verder was het gehalte grijs en rollators erg hoog, maar wel gezellig. We hadden een reis van anderhalf uur voor de boeg en het weer was grauw, regenachtig maar wel warm. Om elf uur kwamen we aan in Luttelgeest waar we verwelkomt werden door het jonge personeel met koffie/thee en gebak. Onderling werd er geruild voor de lekkerste gebak. En sommige kregen twee keer koffie en andere niet. Maar dat mocht de pret niet drukken. Hierna hadden we anderhalf de tijd voor het bekijken van de orchideeënkassen, compleet met o.a. vlindervallei, lorituin, en de zwevende bloementuin. En natuurlijk een winkel met orchideeën en tuin accessoires. Het is mooi opgezet met allerlei leuke hoekjes waar je kan komen via leuke stenige paadjes en als je geluk had kon je ook drie aapjes tegenkomen. Er waren prachtige planten, waterpartijen waar vooral veel karpers zwommen, en leuke watervalletjes. Voor de kinderen was er een leuke speurtocht en klimpartijen. En het was groot. Zo was er ook een lorituin waar je voor 1 euro een bakje nectar kon kopen waar de lori’s gek op zijn. Eerst moest je door een kooi heen waarbij de toegangsdeur eerst dicht moest zijn voordat je de andere deur mocht openen. Maar was je eenmaal binnen dan zaten de lori’s al snel op je hoofd, schouder of gewoon op je hand, dichtbij de nectar. De zwevende bloementuin was ook prachtig. Hierna was er in hetzelfde restaurant als de ontvangst een lunch. We hebben heerlijk gegeten. Er was van alles genoeg om te kiezen. Het was tijd om de bus weer in te stappen en onze weg te vervolgen naar Bataviastad. Onze chauffeur gaf onderweg nog wat bezienswaardigheden door. We stopten vlak voor de ingang van de outletstad. Hij wenste ons veel plezier. Hij drukte ons op het hart om toch vooral op tijd weer bij de bus te zijn. Hij vertelde wel tien keer dat we kwart voor vijf weer bij de bus moesten zijn. Toen we buiten stonden en hij langs liep vroeg hij “En hoe laat…” waarop wij zeiden”kwart over vijf toch en “eh zes uur”. “Ja Ja” lachte hij. Hij vertelde dat twee gasten 20 minuten te laat bij de lunch kwamen en later zal blijken dat we toch weer te laat vertrokken vanaf Bataviastad. Het was zachtjes aan het regenen. We besloten om onze eigen weg te gaan en en om vier uur af te spreken om wat te drinken. We kwamen elkaar toch weer tegen in winkels. Het is leuk om te winkelen, maar de prijzen zijn niet leuk. Toch koopt Joke leuke sneakers voor weinig. (tante)Riet en Hanneke zitten gezellig op een terras en bekijken het winkelend publiek. Om vier sluiten wij bij hen aan. Wij zijn op tijd weer bij de bus en gaan we op weg naar ons restaurant voor ons driegangendiner in Vleuten. We trotseren enkele files en de chauffeur manoeuvreert feilloos naar de ingang van het restaurant, omdat de weg opgebroken ligt. We zien dat we wel eens meer in dit restaurant gegeten hebben. Astrid herinnert zich het (nep)onweer. En inderdaad, vlak voor het opdienen van het toetje begint het te lichten en te donderden. Op het dak in de zaal gaat het druppelen, wat in de nek van Dicky valt. Hanneke heeft een paraplu en geeft deze aan Joke die hem opzet, net zoals ons reisje in Giethoorn. Alleen was dat echt regen. Marcel (chauffeur)komt even poolshoogte nemen. De bediening is gezellig en lopen hard om het naar ons zin te maken. We krijgen een kipfilet met witlof en peen en erwtjes, aardappelen, patat en rauwkost. Het smaakt prima. Joke wordt verwend met een eigen pannetje rode kool(glutenvrij). Ook haar toetje is heerlijk. Goed geregeld. Op de terugweg worden we nog getrakteerd op een oudere zangeres die voor ons twee Portugese fado nummers zingt. Ze zingt er nog een paar, maar dan zonder microfoon. Ik heb het laatste stuk naar Den Haag gezellig met Dicky gekletst. In Den Haag worden wij uitgezwaaid door de mensen uit de bus. Wat een gezellige dag was het weer.

 

 

Van Porto naar Lissabon.

Standaard
Vrijdagmorgen 16 juni 2017 Ponte De Limo
Vroeg uit de veren en Het einde van de wereld.
Alles is geregeld, de huisjes en de huur van een auto. Zelfs een taxi naar Schiphol en dan is daar Jan. Niets geen taxi. Jan brengt ons. We moeten om half vier in de ochtend op Schiphol zijn. Donderdagavond gaan we rond elven naar bed maar ik kan niet slapen en slaap uiteindelijk maar 1 uurtje. Vrijdagmorgen 02.15 gaat de wekker. Alleen een kop thee gedronken. Ontbijtje nemen we mee. Jan staat al te wachten en rijd ons naar Schiphol. Hij is taxichauffeur geweest en weet ons op een goede plek uit te laten stappen en wenst ons een goede reis en belooft ons ook weer op te halen. De Rovert brengt hij weer terug naar huis. We zijn om half vier bij de douane en helaas toch nog de zonnebrand vergeten over te zetten in de koffer. Het valt op dat ze altijd wat snauwen. Het flesje wordt natuurlijk weggegooid. Verdorie. We drinken Starbucks en eten onze broodjes. Het is druk en leuk om mensen te bekijken. Rond kwart voor vijf gaan we naar de gate waar het nog rustig is. We zien de zonsopgang mooi opkomen en even later staat de gate vol met mensen. We mogen om half zes het vliegtuig in. Het vliegtuig kan geen handbagage van sommige mensen  meer kwijt en deze moeten dan toch het ruim in. Twee uur en 15 min is het vliegen naar Porto. Een goede landing na een enorme bocht(scheef) en al heel laag. In de hal staat een man met een bord van het autoverhuurbedrijf waar we ons melden en waar onze naam in het register vermeld staat. Op de balie staat een telefoon die je op kan nemen, als je niet van te voren hebt aangemeld, en dan wordt je opgehaald en naar het bedrijf gebracht. Na aflos (tien minuten)brengt deze man met nog een andere klant ons naar het bedrijf. Het duurt heel erg lang en het wordt steeds drukker. We waren er net voor de ergste drukte. We krijgen een witte Citroën G3 en rijden naar Porto centrum via de Tomtom op zoek naar een vroege lunch. We zien zwerfpoesjes (even kroelen)in een klein straatje waar we parkeren. Als we een restaurantje gevonden hebben en heerlijke thee en broodjes bestellen, zien we dat mensen gewoon de auto dubbel parkeren en doodleuk gaan eten. Dat een andere man er niet uitkan en blijft toeteren, dat blijkt heel gewoon.
Voordat we verder gaan rijden wil ik eerst nog zonnebrandcrème kopen. De zonnebrandcrème in de apotheek vind ik te duur en in de supermarkt is het een redelijke prijs. We gaan naar ons miniresort in Ponte de Lima. Niet via de tolweg, maar binnendoor. Het is een mooie route met verschillende huizenbouw van arm tot rijk en extreem veel rotondes. Volgens ons zijn de rotondes in Portugal uitgevonden. We zijn er onze reis heel veel tegengekomen, zelfs waar geen zijwegen zijn. Maar deze dienden dan weer om te keren. We zien veel bergen en we gaan er ook een paar over. De Portugezen rijden hard en zijn ongeduldig. Ze toeteren veel. Het laatste stuk gaat behoorlijk omhoog met veel  haarspeldbochten. Het huis staat op de hoogste top van de berg. De oprit naar het huis is om de hoek vanaf de weg met een bochtje kort omhoog en steil. Goed om de hellingproof bij te houden. De eigenaar staat ons al op te wachten. Een wat oudere man met grijs haar en baard en hij loopt wat krom. De weg is steil naar beneden en aan het eind is een open garage. Dat is onze plek voor de Citroën. Naast deze garage zijn er nog meerdere met een schuifdeur. Boven deze garage is onze woning met drie kamers die allen een balkon hebben. Na een klein klimmetje naar de voordeur zien we de eigenaresse. Een vrolijk druk en lachende vrouw die ons laat zien dat onze namen, als of we hier wonen, als een naambordje op de deurpost hangt. Ze komen uit Oostenrijk en hebben zich hier jaren geleden gevestigd. Ze vinden het fijn om alles in het Duits uit te leggen. De koelkast is gevuld met o.a. een taart en twee borden met beleg. Zij neemt me mee naar boven en legt wel in het Engels uit, mijn Duits is niet zo goed. Boven komen we op een groot terras uit met een prachtige door haarzelf aangelegde tuin en een mooi huis. Hier wonen ze zelf en mogen wij uiteraard niet komen. Mocht er iets zijn dan mogen we wel aan de grote bel trekken. We mogen ook haar tuin bewonderen. Ze laat haar twee hondjes zien en als ik zeg dat ik ze even wil aaien begint ze te lachen en stelt de hondjes aan mij voor en andersom. Ze legt ook de bediening van de poort uit. Als we weg willen, dan kunnen we haar met het kleine mobieltje bellen en zal zij de poort automatisch openen vanuit haar woonkamer. Als wij s’avonds na negen uur aankomen opent ze de poort niet meer en kunnen we de auto buiten parkeren en met de sleutel de deur in de poort openen. Als we later boodschappen gaan doen is er verwarring, want waar ligt nou het mobieltje? En als Hennie haar belt en begint met praten zegt ze dat ze naar beneden komt. Ze legt dan uit” no talking just one ring”. En dan zien we de telefoon liggen bij de ingang. Een beetje onhandig is het wel. Je voelt je een beetje gevangen. De andere woning is ook bezet. Het terras aan de voorkant is voor beiden gasten. We bekijken de woning. Oranjeachtige kleur douche met blauwe Portugese tegels. De Portugezen ontdekten China in 1514 en ook het blauwwitte Chinese porselein. Het Hollandse Delfts Blauw en de Portugese azulejos zijn geïnspireerd door dit Chinese porselein. Alles is er. Zelfs thee en koffie. Heel luxe. We gaan in het dorpje op zoek naar een supermarkt voor kleine dingen. In het huisje ligt een routebeschrijving. De weg naar beneden is de andere kant op. Er zijn al genoeg ongelukken gebeurd als je elkaar op de berg tegenkomt. Het is behoorlijk steil en niet geasfalteerd. Er wonen veel mensen op de berg. En ze hebben honden, eenden en hanen. In de supermarkt kijken we naar spullen voor de macaroni en het is lastig converseren met Portugezen die geen Engels kennen. Ze zijn erg aardig en doen er alles aan om er samen uit te komen. We zitten na het eten heerlijk op het balkon en genieten van het uitzicht met brandende lichtjes als het donker wordt. Veel vogels en krekels. We zijn al een lange nacht en dag in touw en kruipen lekker onder de wol.
 Zaterdag 17 juni Warm
Zoektocht naar Desiquel en Portugese local
Wat een heerlijk bed. En door de warmte staat de schuifpui open. We hebben heerlijk geslapen. We ontbijten met geroosterd brood. Het is vroeg en al warm. We besluiten naar Porto te rijden en daar koffie te drinken. Als we er zijn stel ik voor in het winkelcentrum waar Desiquel zit koffie te drinken. En dat had ik beter niet kunnen voorstellen. Het werd een dag vol drama maar ook leuke ontmoetingen. Het bleek nog 20 minuten verder te zijn. Via een stukje rijksweg en bebouwde kom. We volgen de route en als de tomtom zegt bestemming bereikt lijkt dat in het geheel niet op een winkelcentrum. Eerst maar op zoek naar een koffietent en we zoeken naar een parkeerplek, terwijl iedereen natuurlijk dubbel geparkeerd staat. Eindelijk hebben we een plek gevonden. We drinken koffie bij een snackbar. Koffie is espresso en cappuccino is koffie. Hennie’s espresso was niet lekker. Die van mij wel. We vragen de serveerster de weg naar het winkelcentrum. En dat is moeilijk al je elkaars taal niet spreekt. We komen er niet uit. We zien een bord met plattegrond. De straatnaam staat er niet op. Er komt een oudere local en hij zoekt gelijk mee en laat ons meelopen waar hij denkt waar we heen moeten. En dat alles in het Portugees. We verstaan er niets van en hij gebaart en denkt na. Leuke man. We vragen ons af of hij daar stond voor zichzelf of dat hij ons al wilde helpen. We besluiten niet te gaan lopen na zo’n vage uitleg en gaan eerst op zoek naar een aansluiting voor het opladen van de telefoon en de tomtom voor in de auto om zo niet voor nog meer verrassingen komen te staan. Bij navraag in een elektrowinkel waar de verkoper Engels spreekt en ons uitlegt waar we heen moeten en we komen uiteindelijk terecht in zo’n centrum waar supermarkten en Mcdonalds en zo zitten. Hier is ook een soort Mediamarkt en vinden we een oplader voor in de auto. We gaan maar wat eten bij Mac en besluiten bij de Lidl gelijk boodschappen te doen voor zondag. De aansluiting erin en de Tomtom laad zich direct op. Hennie ziet dat we niet ver van de kust afzitten, maar ik kan het niet uitstaan dat het adres niet te vinden is van Desiquel. In Portugal zijn en dan niet naar Desiquel. Dat kan echt niet. Dan klikt Hennie van de website op routebeschrijving en plop daar is tie. Een totaal andere richting. Hij stelt deze in op de navigatie van zijn mobiel. Deze navigatie brengt ons zonder problemen gedurende de hele reis netjes waar we heen willen. De Tomtom blijft de verdere reis netjes in het handschoenenkastje. We moeten weer terug richting porto. Als we er bijna zijn zijn, zien we eindelijk de fashion outlet. Zo groot. Heerlijk snuffelen met 70% korting. Hennie past een t-shirt en ik zie een hemdje, een riem en ik pak een heel apart jasje. Zoals altijd voor kennersogen stuur ik een foto naar de meiden. Ze vinden het een leuk jasje en ik ook. Ik heb em gekocht. We rijden terug naar Porto en zoeken een strandje op. Het is een mooi strand met rotsblokken in de zee en op het strand. We gaan op zo’n rotsblok zitten en voelen ons heerlijk in de zon. Het water komt steeds dichterbij. Het is gezellig druk en leuk om te zien naar alle spelende kinderen. Het water komt steeds dichterbij en we krijgen honger. We rijden naar het centrum en zoeken een leuk restaurantje uit. Er is kermis in de stad en gezellig druk. Hennie bestelt vlees en dat is een enorme lap. En ik kies voor een halve kip. Netjes in kleine stukken gehalveerd. Het smaakt heerlijk. We lopen nog even over de kermis. Als we in de auto zitten en willen uitparkeren komt er ineens uit het niets een man met baard en smoezelige kleren aan. Hij is het zeer weinige verkeer aan het regelen. Als hij ziet dat we eruit willen, wenkt hij dat het kan. Hennie wil de route er nog inzetten en wacht. Dan zie ik dat er iemand wacht om ons plekje in te nemen en de man gebaart ongeduldig en dus rijd Hennie iets naar achter, waarbij de regelaar verschrikt kijkt en gebaart ‘ho ho’. Dan begeleidt hij ons met verdere gebaren de parkeerplek uit om vervolgens de andere automobilist te “helpen”. Ik steek mijn duim op en hij lacht en kijkt alsof hij zeggen wil” kleine moeite”. We gaan over de tolweg terug en nemen twee ” bergen”. Het is half tien maar ze doet de poort nog open gelukkig. Het is nog warm. We zitten nog nog tot laat heerlijk op één van onze balkons. Portugezen houden van honden, ook als ze blaffen en dat doen ze veel. Ze staan buiten op het balkon of hollen in de tuin. Ze blaffen naar elkaar. De een begint en drie anderen sluiten zich daarbij aan. Ook s’nachts of vroeg in de morgen.
 Zondag 18 juni Warm
Verkeersregelaar
Het is hier vroeg wakker worden. Mede door de blaffende honden, de warmte. Ook de vogels laten zich horen, maar dat is alleen maar leuk.
We zweten ons bed uit. Het wordt vandaag een lange lome en erg warme dag. Erg warm voor de tijd van het jaar. Een dag om eens helemaal niets te doen. Niemand die je stoort of langskomt in ons privé resort. We hebben het rijk alleen. We zitten de hele dag op het erf voor ons huisje in een heerlijk luie stoel met een boek, water, puzzels en in de schaduw onder een hoge bamboestruik.
In de middag trekt de lucht wat dicht, maar het blijft warm. Na zo’n hele middag “niets” doen gaan we naar het stadje Ponte de Lima. Lima is een rivier. Het is een oud historische plaats met sommige stadsmuren nog in tact. Een hoop beelden van stieren en zijn Matadors. Er bestaat een legende over de rivier de Lima. In de tijd dat de Romeinen grote delen van Europa veroverd hadden en ook Portugal belegerd werd, stuitte het Romeinse leger in Noord-Portugal op de rivier de Lima. De Romeinse soldaten weigerden de rivier over te steken. Zij vonden de omgeving en de rivier zo mooi dat ze dachten dat deze rivier de mythische Lethe was, een rivier uit de onderwereld. Volgens de legende stak de legerleider vervolgens als eerste de rivier over en volgden zijn soldaten hem pas na het roepen van hun naam. Aan de oever van de Lima staan beelden van Romeinse soldaten die herinneren aan deze legende. Een oud baasje met een slepend been zit op een muurtje, hij draagt een geel werkers hesje en doet alsof hij een verkeersregelaar is. Waar hebben we dat eerder gezien? Hij geeft ons een hand en tegelijkertijd wijst hij naar zijn naamplaatje en maakt een’ ik wil geld’ gebaar. Het is druk. We eten een ijsje en gaan aan de waterkant zitten. Het is half acht en we zien bij het water een etenskar staan waar ze kebab en broodjes hamburger verkopen. Het wordt er druk en we nemen een broodje kebab. We gaan weer terug en genieten nog van de zwoele avond op het balkon.
 Maandag 19 juni Tropisch warm                                                                                                                                                                                                                                                                                                         Dagje over de grens naar Vigo in Spanje                                                                                                                                                                                                                                                                                       We gaan de grens over bij Spanje en daarmee moeten we de klok een uur terug zetten. Zo hebben we een lekkere lange dag. We gaan eerst naar Ponte de Lima voor boodschappen en een cappuccino. Waarschijnlijk is het de eerste werkdag voor de serveerster, want ze weet niet goed wat we bedoelen met cappuccino. Ze laat de bus met cappuccino zien en die willen we wel inplaats van espresso met een schuimkopje. Binnen vijf minuten zijn alle tafeltjes bezet door een grote groep ouderen. Gezellig kletsend zoeken ze een plaatsje en schuiven wat tafeltjes bij elkaar. De serveerster komt het terras op en zegt ‘bon dia’ en blijft even staan. Ze neemt een bestelling op van een man en vlucht naar binnen. De man volgt haar naar binnen en bestelt voor de groep. Een uur later zijn we via de tolweg en de grensovergang aangekomen in het mooie historische stadje Vigo met haven en een net binnen gekomen cruiseschip. Een kolossaal schip. We hebben heerlijk geluncht. De menukaart staat in het Spaans genoteerd en we vragen wat er in de tortilla gaat. Bij ons is het een wrap met b.v. gehakt. Ze begreep ons niet maar liet dit niet op zich zitten en ze kwam even later terug met voor ieder van ons een stukje om te proeven. Het was een omelet kaas en ham. Daar had ik wel trek in. Hennie nam kippenvleugels met grote gebakken aardappelen. We hebben gewandeld en gezeten bij de haven. We drinken een glas wijn aan een drukke weg waar genoeg te zien is. Een Spaanse is gek op haar Chiwawa hondje en neemt haar mee in de reiskoffer op de scooter. Het hondje mag eruit en loopt netjes los mee ondanks de drukte. Bij terugkomst laat ze het hondje uit zichzelf het reiskoffertje in gaan en zoef, weg zijn de sjiek geklede dames.

Dinsdag 20 juni Tropisch warm                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Dagje Porto en Dubbelgangers                                                                                                                                                                                                                                                                                                             Het is rumoerig hier hoog in de bergen. De kerkklok klinkt elk kwartier. En daar blijft het niet bij, want een andere klok nabij laat zich tegelijk ook horen. We gaan naar Porto. In Porto gaan we op zoek naar een parkeergarage. We zien toevallig een politieman bij zijn auto staan en we vragen de weg. Er is veel drukte met auto’s die onnodig toeteren en dubbel geparkeerd staan. Ook op de tramrails waarbij de trams tingelen. We zien een ondergrondse parkeergarage, maar ook vlak daarnaast een bovengrondse. Als er een auto wegrijdt gaat de slagboom open. We staan voor de gesloten slagboom en als deze open gaat zien we een plekje die niet echt ruim is, maar we hebben een kleine auto en het lukt. Hier is een traditionele markthal de Mercado do Bolhão, met fruit, groenten, vis en vlees. En ook kleine winkeltjes met kleding en tassen. We gaan op zoek naar het historische trammetje. De chauffeur is een aparte man met een eeuwige glimlach en hij doet me aan de acteur Austin Power denken. Het is een leuk ritje. Aan het eind van de weg houdt de rails op. De chauffeur neemt zijn stoel op en loopt naar de andere kant van de tram waar ook een bedieningspaneel zit. We zien dat mensen in de tram de leuning vastpakken en deze naar achteren trekken zodat we weer vooruit rijden. Zo grappig. De eerste keer keken wij ook vreemd op, zoals de volgende groep toeristen ook vreemd opkijken. We lunchen bij een gezellig drukke tent. Een zeer beweeglijk drukke ober die hard zijn best doet, ons een betere plek toebedeeld en ondertussen iedereen voorziet van drinken en eten, en afruimt en ook nog vraagt of alles lekker is. We nemen een omelet met rijst en patat en salade. Heerlijk. Hennie geeft hem persoonlijk een fooi wat ons een hand bij het afscheid oplevert. Het trammetje is net weg en daarom besluiten we terug te lopen naar het beginpunt van de tram. Daar is ook de hoge brug over de Douro. Met mooie vergezichten. De meest beroemde brug van Porto is de Ponte Dom Luis I. De brug bestaat uit twee wegdekken die 44 meter boven elkaar liggen. Het bovenste dek, met prachtig uitzicht over de stad en de rivier, is voor de metro en voetgangers. Op het onderste dek rijden de auto’s. Ook is er een smalle strook waar je kunt wandelen. We zien ook een kabeltreintje (Funicular dos Guindais) die mensen naar beneden en naar boven brengt voor 2.50. We gaan kijken waar de ingang is. Onderweg zien we ook een VVV servicepunt waar we gelijk kaartjes kopen voor de Six BridgeCruise. We gaan met de gondel naar beneden en de mensen naast ons maken gekscherend een geluid alsof je in de achtbaan zit, terwijl de gondel super langzaam gaat. Eenmaal beneden bekijken we de enorme brug. We lopen naar de boot waar het erg druk is. De mensen worden ge-entertainment door een groep mannelijke studenten die traditioneel zwartgekleed zijn. Ze spelen Fadomuziek. Er komt een grote groep toeristen met een gids en deze mensen mensen mogen voorbij de rij de boot op. Een volgende boot is ook snel vol. Er komen ineens meerdere boten aan. Een medewerker van de rederij komt aangelopen en begint in het Portugees een heel verhaal. We staan inmiddels vooraan. Een Nederlands echtpaar vertelt dat zij een kaartje hebben gekocht waarop de tijd van vertrek staat. Wij hebben een kaartje zonder tijd. Hennie begint een verhaal in het Engels tegen de medewerker en hij verstaat ons ook niet en laat ons door. Uiteindelijk is iedereen op de verschillende boten aan boord. Het is een mooi vaarritje onder zes bruggen door, in het bijzonder de oude spoorbrug De Ponte Maria Pia. Deze brug is gebouwd in 1877 naar een ontwerp van Gustav Eiffel. De boog, die 160 meter overspant, was destijds de grootste ter wereld. De totale lengte van de brug is ruim 350 meter. Inmiddels is deze enkelsporige spoorbrug niet meer in gebruik. De treinen rijden sinds 1991 over de dubbelsporige witte Ponte de São João. De Maria Pia-brug bleef behouden als monument. We varen terug voor de andere drie bruggen, de Freixo-brug, de Infante-brug en de Arrábida-brug. We varen als laatste een stuk richting de monding van de Atlantische Oceaan. We hebben op de kade een heerlijk ijsje gegeten. Via een voorman van een bouwbedrijf hebben we gevraagd of we met de lift naar boven mochten. Toen hij merkte dat wij niets hadden verstaan van wat hij had uitgelegd ging hij met handen voeten en met schrijven uitleggen wat de bedoeling was. Hij had er duidelijk plezier in en gaf ons een hand. Op het platvorm waren ze bezig de ondergrond te verstevigen. De werklui keken ons verbaasd aan, maar groetten ons wel. En hierna moesten we nog tien trappen op voor we op straat niveau waren. We wilde de brug over naar de overkant van de Douro met de kabelbaan die ons weer naar beneden bracht om vervolgens port te gaan proeven. We zagen de metro over de brug rijden en besloten een kaartje te kopen. We leven ons uit op het kaartautomaat, maar we krijgen een verkeerd kaartje. Een duur ritje naar de overkant van één halte. Dat hebben wij weer. Kunnen we dit ongedaan maken? Een aardige Portugees denkt te weten hoe dat moet, maar komt er ook niet uit. In de hal zien we een medewerker van de tram en deze stuurt ons naar boven waar de VVV zit. Daar weten ze van niets en kunnen ons niet helpen. Ze sturen ons weer naar de kaartautomaat. Ja daag… Ik zie een station waar de treinen binnenkomen. Daar leggen we het uit aan een aardige oudere lokettist en hij begrijpt de situatie en maakt het voor ons in orde. Eindelijk kunnen we naar de overkant. Daar zien we een compleet wit restaurant en willen eerst wat drinken. Een heerlijk biertje nemen we. We kijken uit over de Douro met zijn bedrijvigheid. We gaan met de gondel naar beneden over een oud vervallen en verwaarloosde leegstaande wijk. We zien dat sommige daken ingestort zijn. (de planten groeien in het dak, het hout is rot, de muren bladderen af), Het uitzicht is prachtig. Het is een kort ritje. We kregen een bonnetje voor een gratis slokje port. Dit gebouw hebben we niet gevonden, maar wel een man die ons naar binnen praatte voor een portproeverij. We proeven een glaasje witte en rode port. We krijgen uitleg van een Nederlandse vrouw die hier woont. Leuk, ook voor haar. Het smaakt best lekker. We krijgen een bonnetje met de naam van de port die we gedronken hebben, om zo verschil te kunnen proeven met de andere port. Zij hopen natuurlijk dat we terug komen om de port van hen te kopen. Maar we houden het bij deze twee glaasjes port. We lopen via de boulevard terug naar de brug en lopen via het onderste wegdek weer naar de overkant.  Met de kabeltrein gaan we weer naar boven en het is nu nu erg druk. Boven gekomen wilde we nog een ritje met de historische tram naar het centrum maken maar de laatste tram was al weg. We lopen terug naar het centrum en bij een gezellige restaurant hebben we pasta gegeten. Ik kies voor lasagne en Hennie neemt spaghetti, Het was een groot stuk lasagne en ik heb een klein stukje laten staan. De ober was bang dat het niet gesmaakt had, maar op mijn “too much” begon hij te lachen. Naast ons zat een dubbelganger van Bruce willis. Grappig. Teruggereden naar Ponte de Lima en zonder straatverlichting rijden we de berg op en op gevoel en met schaars licht op grote hoogte geparkeerd en via de deur in de poort gaan we naar binnen. Wat een mooie stad is Porto.

Woensdag 21 juni Bewolkt/Warm Oliveira Do Hospital
Vertrekdag naar midden Portugal
‘Ik vertrek’ en Tess
We hadden gehoord dat de branden die in het midden van Portugal woedde ver genoeg weg was van ons vakantiehuisje. Triest is het dat er zoveel slachtoffers zijn gevallen.
We laten alles netjes achter en de eigenaar komt langs voor de sleutel en met de vraag of we het leuk hebben gehad. Helaas is zijn vrouw naar de stad.
Omdat we nu de mobiel gebruiken voor de navigatie moet deze wel op een goede plek blijven en niet steeds van het randje vallen, wat natuurlijk bij tijd en wijle wel gebeurt. Ik knip een reepje van een vaatdoek af, en als deze nat is wordt hij stroef. Het werkt. We gaan eerst naar Ponte de Lima voor een lekker heet kopje cappuccino bij dezelfde tent als de dag ervoor. Er is een andere serveerster en zij kwam ook met de bus cappuccino als voorbeeld, maar nu was de cappuccino mier zoet.We rijden veel op de tolweg en weer zijn de Portugezen snel en ongeduldig. We eten en drinken wat onderweg en weer was mijn cappuccino mierzoet. Wat een pech. Na de tolweg gaan we de snelweg af om bij een plaatselijk benzine station onze voorruit te wassen. We zien geen emmer water met wisser. Hennie gaat het aan een medewerker vragen. Hij zegt dat we de auto in de garage mogen zetten. De auto die in de garage staat gaat er uit en de onze mag er in en niet alleen de voorruit, maar de hele auto wordt gewassen. Wat aardig van hen. We geven hem wat geld wat hij verbaasd in ontvangst neemt. Het duurt nu niet lang meer, volgens de Tomtom. We rijden het dorpje Covas binnen met leuke huisjes in zeer smalle kleine straatjes. In één van die straatjes zijn we er volgens de Tomtom. Ook hier stonden auto’s geparkeerd wat het moeilijker maakte om door te komen. We hoorden later dat het adres zeer moeilijk te vinden was en dat er menig vakantieganger met caravan klem kwam te staan in die smalle straatjes. We reden het dorp uit en parkeerde wat verder op open land. De navigatie van de mobiel kon het adres niet vinden omdat internet slecht werkte. De website van de camping gaf het adres wel goed door en via die routebeschrijving kwamen we snel op de bestemming. We zagen ons huisje al liggen. De weg naar de ingang is slecht en hobbelig met veel kuilen en losse stenen. Een gast zei op de intercom te drukken bij het kleine receptiehokje. De eigenaresse zei dat ze eraan kwam. Binnen vijf minuten was ze er. Ze heette ons welkom en stelde voor om eerst mee te rijden naar haar huis even verder naar beneden voor een kop thee. We schuiven gezellig aan de grote tafel. We worden ook begroet door een hond en kat. Het echtpaar zijn Nederlanders en wonen alweer een tijd in dit deel van Portugal en runnen samen met wat vrijwilligers de kleine camping. Het zou zomaar een aflevering van “Ik vertrek” kunnen zijn. We krijgen uitleg van alles op de camping en wat er voor leuke dingen te zien zijn in de buurt. Hij bracht ons naar ons huisje en leidde ons rond en legde het een en ander uit. Het huisje was een ruïne en dat hebben ze totaal gerenoveerd. Ook dat hun hond Tess regelmatig ons zou opzoeken, vooral rond etenstijd. Gezellig. We bekijken het huisje. De woonkamer is boven en warm, en daarom moeten de luiken altijd dicht zijn om de warmte buiten te houden. Het maakt de kamer wel donker. De keuken ligt een paar trapjes lager en het raam kijkt uit over de omgeving. De slaapkamer ligt weer een halve trap lager. Hier is  ook de wc en de douche. Het is allemaal een beetje oud. De wc trekt met veel kabaal door, s’nachts niet zo handig. Ook hier moeten de luiken dicht blijven.We doen boodschappen in het stadje. Bij een cafetaria eten we patat met een hamburger. Het is druk en leuk Amerikaans ingericht. Er staan jonge mensen achter de bar. We zien dat bij veel van deze eetgelegenheden de stoeltjes van plastic zijn en vaak ook met dezelfde merknaam. Vaak van een koffiemerk. We drinken thuis koffie en zitten lekker buiten, al was het wat fris.
 
 Donderdag 22 juni bewolkt 20 graden later op de dag weer stralend en warm
Koffie op je nuchtere maag
We horen van de eigenaar dat de bosbranden onder controle zijn. De bestelde broodjes hangen aan de spijker op huisnummer in het kleine, niet bemande receptiehuisje, waar je leesvoer en spelletjes kan lenen. De broodjes zijn lekker. Als ik het water in de glazen schenk voor thee, zie ik dat ik de thee vergeten ben mee te nemen vanuit het vorige huis. Nu dus maar koffie. We gaan naar het plaatsje Oliveira  do Hospital om de stad een beetje te verkennen. Voor de thee kijken we bij een andere grote supermarkt. Er ligt een groot assortiment thee en nu komt mijn minicursus Portugees goed van pas om de juiste thee te kiezen. We zien een een rommelige winkel gerund door chinezen die leuke instappers heeft en als ze passen koop ik ze. Het is erg stil in de stad. Dit komt omdat de meeste winkels tussen de middag dicht zijn.We zien veel cafetaria waar er voornamelijk koffie wordt gedronken. Dit weekend is er feest met muziek en lekker eten. Ze zijn de boel aan het opbouwen. We drinken cappuccino en thee bij een café waarbij ze heel toerist vriendelijk zijn met een bord in het Engels geschreven lekkernijen. We gaan terug naar het huisje om te gaan eten en de bedoeling was om de watervallen te gaan bekijken met een wandeling, maar het was eigenlijk te laat daarvoor. Dat gaan we de volgende morgen doen. Dus gaan we lekker zonnen op de ligstoelen. Onze buurthond komt twee keer langs voor een aai. We genieten, puzzelen. We eten heerlijk Hollandse pot en ik zit buiten totdat het donker wordt.
 Vrijdag 23 juni bewolkt en 20 graden
Eten bij de locals en Fadoconcert
Vandaag gaan we naar Coimbre. Als we net op weg zijn denk ik een hond naast de weg te zien liggen. Hij beweegt niet. Het lijkt ook op een donker kleed of zoiets, maar ik weet het niet zeker. Even verder zien we drie prachtige honden los lopen. Ze zijn uitgelaten en rennen voor onze auto. We remmen en ze kijken naar binnen, alsof ze zeggen ‘mogen we mee’? Eén heeft een halsband om, de anderen niet. Zouden ze uit de auto zijn gezet? Of is de baas ergens, of horen ze bij het verder gelegen café. We weten het niet en rijden voorzichtig door want ze blijven voor en naast ons dollen. De Portugezen kunnen als de beste bumper kleven. We laten ze daarom maar voorbij. We zoeken in Coimbra een parkeerplek. Onze kleine auto kon nog net in een plekje waar ook een smal elektrisch huisje stond. We zien een markthal met fruit, vis, en vlees en kleding. Het is een mooie universiteitsstad met grote gebouwen. Met een authentiek station en een mooie kathedraal. Er zijn kleine steegjes met leuke winkeltjes die omhoog lopen met slingers. We gaan zo’n steegje in en een local wijst naar een eetgelegenheid. We gaan naar binnen en het ziet er een beetje vaag uit, maar we lopen door naar achter en er is verrassend veel ruimte en heel gezellig. We kiezen voor een omelet met patat en salade. Zo lekker. De eigenaar is een oude baas met wit haar en krulsnor en een bediende van onze leeftijd. Verder zitten er veel locals en een enkele toerist. De man naast mij zit steeds te kijken en zegt iets over het zout en raakt mijn arm aan. Gelukkig wordt het druk en moet hij naar een andere tafel omdat hij er alleen voor de gezelligheid zit. We vragen het adres van het theater waar we heen willen en iedereen bemoeit zich er mee. Iedereen denkt te weten waar het is. Het adres wordt op een papiertje gezet en het wordt nogmaals uitgelegd. Na de omelet nemen we een espresso. Blijkbaar hoort dat na de lunch. We hebben het al vele malen gezien. Hennie krijgt er een klein glaasje sterke drank bij. Hij vraagt wat het is en waar het vandaan komt. Hij krijgt gelijk uitgebreid uitleg. Als hij wil mag hij er nog een. Dat is geen goed idee gezien de sterkte aan alcohol. Als we weggaan zien we de bediende al op ons wachten en loopt een stukje mee en legt nogmaals uit waar we heen moeten en dat alles in het half Engels half Portugees. Toch moeten we het verder nog een keer vragen. Eindelijk na wat klimmen in de kleine smalle straatjes zien we het theater waar je naar een mini concert kan luisteren van de echte Fado. We reserveren een kaartje met na afloop een glaasje port. Het begint om zes uur en duurt 50 minuten. We hebben nog de hele middag. Op een terrasje drinken we een espresso en dat is best lekker. We lopen langs het water en zitten in de schaduw aan de overkant. We gaan de kathedraal bekijken en horen dat er iemand zingt en iets voordraagt. Ze zijn net klaar. Het is lekker koel en de beelden zijn prachtig. De wanden zijn volledig betegeld met blauwe afbeeldingen. We steken een ‘elektrisch’ kaarsje op. We gaan zitten en opnieuw staat er iemand voor de microfoon en begint een soort mis op te dagen waarbij de locals die binnen zijn of binnenkomen hier antwoord op geven. Ze knielen en maken een kruisje. De vrouw achter de microfoon begint te zingen en hierna draagt ze iets voor waarbij de mensen haar een antwoord geven. Het klinkt prachtig, vooral de zang. We gaan weer naar buiten en als we de brede straat doorlopen zie ik in in ooghoek het Desiquelmerk en dan moet ik even kijken. Ik zie een leuk hemdje. We lopen terug naar het theater en er staat een kleine rij voor de deur van het Fado Centre. We zitten op een mooie plek in het kleine intieme zaaltje. Een jonge vrouw vertelt dat de studenten tijdens het muziek maken gekleed zijn in zwarte traditionele kleding en dragen een zwarte cape. We krijgen eerst een kort filmpje over de geschiedenis van Fado.  Hoewel de meeste mensen bij fado, het Portugese levenslied, denken aan Lissabon, aan de Alfama en aan Amalia Rodriguez, is dat onterecht. Coimbra kent zijn eigen fado. Minstens zo mooi, doch anders van stijl, niet zo rauw. Eerder ronduit romantisch. De fado van Lissabon ontstond in de volksbuurten, die van Coimbra werd door de studenten geadopteerd. De Fado de Coimbra vertoont overeenkomsten met de lyrische muziek van rondtrekkende Iberische trouvères (minstrelen) en de occitaanse troubadours uit de Middeleeuwen. Die van Lissabon dateert van het begin van de negentiende eeuw, naar men aanneemt. Ook de guitarra – Portugese gitaar -met zijn karakteristieke, melancholische geluid komt oorspronkelijk uit deze universiteitsstad. Het is het perfecte lied om over het studentenleven te vertellen, over Coimbra, over de beste jeugdjaren, de wilde nachten zonder slapen, de onbeantwoorde liefdes en voor de serenades bij het raam. Deze romantische uitingen worden alleen door mannelijke groepen studenten gedaan. En dan komen de muzikanten binnen. Een jonge Fado muzikant met een guitarra en een oudere man met een Spaanse gitaar. Ze spelen eerst een stukje instrumentaal. Dan komt de zanger erbij en hij heeft een prachtige stem. Het zijn prachtige liedjes en uitgevoerd met veel passie. We krijgen nog een kort filmpje met uitleg van de jonge vrouw met een prachtig verhaal over de serenade onder het raam voor een geliefde, en dan begint na weer een kort intermezzo van de fadomuzikant het tweede gedeelte. Ze krijgen een hartelijk applaus en we worden uitgenodigd om een glaasje port te drinken en met de muzikanten te praten. Wij gaan naar de zanger (André Lucas) en maken hem een compliment voor zijn mooie stem. Hij bedankt ons en we maken een praatje over Fado en de taal. We kopen een cd met de liedjes die hij gezongen heeft, maar op de cd door andere muzikanten gezongen. We gaan weer naar buiten en hebben niet zo’n honger en nemen wat bij Burger King. Ze heeft geen zin in hulp bij de taal en we krijgen een cheeseburger inplaats van een whopper. Ach, ik heb ook lekkere kipvleugels en ijskoffie met een klomp ijs. Dat wist ik niet, het is wel even wennen aan de smaak, maar is wel lekker. Een hele middag en deel avond geparkeerd voor 7 euro. Portugal is een goedkoop land. We rijden weer naar huis.
 Zaterdag 24 juni warm 23 graden
Zwemmen met visjes en Feest in de stad
Vandaag gaan we lekker niets doen. We ontbijten in de schaduw en Tess komt een aai halen. Een beetje zonnen en wat van de camping bekijken. We zien de eigenaar en maken een praatje over Tess en over zijn ecologische zwembad. Naast dit zwembassin is een filterbed met stenen aangelegd, waarin verschillende planten staan die het water dag en nacht op een natuurlijke manier zuiveren en zorgen voor kraakhelder veilig zwemwater. Er wordt dus geen chloor, zout of andere irriterende (chemische) toevoegingen gebruikt, want de natuur zuivert het water zelf. Omdat de stenen in het filterbed ook s´nachts de overdag opgeslagen zonnewarmte blijven afgeven, heeft het water al vroeg in het voorjaar een aangename temperatuur. In het water zwemmen ook een paar kleine visjes die het zwembad vrij houden van kleine insecten. Na de lunch gaan we een baantje zwemmen in het zwembad. Er is niemand, behalve een kikker die op de bodem ligt en verschrikt naar boven zwemt en kleine visjes, en het water is rimpelloos. We zien een hagedis het hazenpad nemen. Samen zwemmen met visjes en een kikker, wie kan dat nou zeggen…. Na het eten gaan we naar het feest. Een opblaaskussen wordt vrij laat in de middag opgeblazen voor de kinderen. Een dronken Portugees komt met open armen op me af en wil me, denk ik, knuffelen, maar ik deins achteruit en hij schrikt en heft zijn armen omhoog alsof hij wil zeggen “ik wil je niets doen”. Hij buigt maar Hennie toe en raakt zijn arm aan en vraagt waar we vandaan komen. Hij hoort het eerst niet goed maar dan zegt hij “Ah Holland welkom here” en wij vragen of hij Portugees is en hij zegt trots “si si Portugees”. Hij zwaait en veegt over mijn arm en haar. De muziek laat op zich wachten en het toerist vriendelijk café is nog open en het is druk. De serveerster staat alleen en loopt rustig en beheerst te bedienen. We drinken hier koffie. Als we ons in het feestgedruis storten horen we overal vrolijke begroetingen. Het lijkt wel reünie voor mensen. We bekijken de kraampjes en Hennie gaat een discussie aan met een verkoper in het Portugees/Engels en met behulp van handen en voeten. Dan begint om tien uur de muziek. Een rustig bandje met een goede zangeres die de stijl heeft van Amy Winehouse. Hierna staat de volgende band op het podium vlak daarnaast. Een vrolijke band met accordeon en veel gein. Zo’n soort band voor feesten en partijen. Zo wisselen vier groepen zich af. Het is koud zo zonder jas en het is half twaalf en wij houden het voor gezien. In het donker rijden we de berg op.
Zondag 25 juni Bewolkte dag met in de middag wat regen wel warm
Waterval en taalbarrière
We gaan naar de supermarkt om brood te kopen voor de volgende dag. In elke supermarkt is een koffiecorner. We drinken hier een dubbele espresso zonder melk en suiker en dat smaakt best lekker. We zijn op weg naar de watervallen in Arganil, de Fraga da Pena Falls. De route daar naartoe is al even mooi als de watervallen zelf. De weg kronkelt zich omhoog via haarspeldbochten. We zien leuke kleine dorpjes met kleine straatjes en zelfs een behoorlijk steile weg naar beneden waarbij we direct in een dorp uitkomen en gelijk weer gaan klimmen de berg op. We zien een  geitenhoeder die naar ons kijkt en als ik mijn hand opsteek verschijnt er een grijns van oor tot oor en zwaait hij terug. We stoppen bij een uitkijkpunt waar borden staan met uitleg. Mooie vergezichten en mooie foto’s gemaakt. Aan het begin van het pad naar de watervallen kiezen we een route. Een wandeling van anderhalf uur. Voor ons lopen twee gezinnen zwaarbepakt het pad op en gaan iets verder naar beneden waar een picknicktafel staat en waar ze een lunch voorbereiden. De kinderen lopen door naar het ondiepe water waar ze kunnen spelen. Leuke dagbesteding. Wij klimmen verder de berg op. Het is steil en hobbelig. We zien de waterval waarvan het water 70 meter hoogte naar beneden stort. Onze flesjes zijn leeg en het water is hier glashelder en we vullen onze flesjes. Op de weg omhoog zien we schuurtjes die gemaakt zijn van leisteen en hout. Ook de huisjes in het bergdorp zijn hiervan gemaakt. We lopen omhoog op een smal paadje en ook weer omlaag en eindigen in een dorpje. De huisjes zien er armoedig uit. In een naburig dorp Piodao hebben de ramen en deuren van de huizen een typische kleur blauw. Waarom dat zo is, is nog steeds een raadsel. Het meest waarschijnlijke verhaal is nog altijd dat er op een dag een groot vat blauwe verf in het geïsoleerde dorp aankwam waar iedereen gebruik van heeft gemaakt. Deze kleur is daarna een mooie traditie geworden. We lopen door de kleine steegjes en zien verder geen pijlmarkering meer en bij de weg besluiten we naar beneden te lopen tot aan de auto. Net op tijd want het begint te regenen. We rijden weer terug. Hennie kijkt via de Duitse zender naar de formule 1 en ik zit heerlijk buiten. Al is het bewolkt en vallen er enkele druppels. Tess komt een kijkje nemen en ligt gezellig onder de tafel. Rond zeven uur gaan we op weg naar een restaurant in Tua, een nabij gelegen stad waar een goed restaurant zou zijn, volgens onze buurman op de camping. Als we aankomen zien we niemand, bijna alle winkels zijn dicht en het restaurant is klein, lelijk en ziet er dicht uit. Het is net een spookstad. We keren om en op de weg naar Oliveira seint een auto met groot licht. Meestal is er dan wat gebeurd. We zien een rood lint en mensen staan ergens naar te kijken. Er is een betonnen paal waar een elektrische kabel aan hangt omgevallen en ligt dwars op de weg. Bij navraag bleek dat de bestuurster in slaap was gevallen en tegen de paal tot stilstand was gekomen. Gelukkig was zij ongedeerd. De hulptroepen zijn inmiddels gearriveerd. Een stevige kabel ligt om de paal. Er staat een ladder tegen de boom en een man klimt erop en een andere werkman reikt de kabel aan de man op de ladder. Nu is het zaak om de paal op te hijsen. Hennie en wat andere mannen helpen een handje en in no time zit de paal vast aan een boom. De weg is weer vrij. Het verkeer zou dus door kunnen rijden. Maar het lint wordt niet door de politie weggehaald en dus stapt Hennie uit en doet het zelf. De andere automobilisten gaan ook rijden. We kijken in Oliveira waar we kunnen eten. Er is een soort cafetaria-achtig restaurant. De weinige tafeltjes buiten zijn bezet en binnen ziet het er kaal en ongezellig uit. De serveerster wijst naar beneden en daar zit een persoon te eten en er is een klein raampje met uitzicht op rommel. Net of hier de schoonmakers mogen eten. Hier wil ik niet eten. We lopen de straat uit en dan herinnert Hennie zich een restaurant en die is vlakbij. Het ziet er sjiek uit, maar er zitten vier mensen waarvan er twee al opstappen. De serveerster zegt weinig. Het valt niet mee om elkaar te begrijpen. Ze zegt dat voor haar het Engels net zo moeilijk is als het Portugees voor ons, maar we krijgen heerlijk eten en een niet gevraagd toetje wat een specialiteit van Oliveira is. Lekker. Als ik de vertaling van heerlijk gegeten in het Portugees laat lezen begint ze te lachen en eindelijk is er herkenning. Wij leren van haar hoe we een dubbele espresso in het Portugees moeten bestellen, en zij  leert van ons weer een uitdrukking in het Engels.
 Maandag 26 juni
Vertrekdag naar zuiden Portugal Famalicão Bewolkt 20 graden
Luxe en groot appartement en prachtig uitzicht
We ontbijten op ons gemak en ruimen op en pakken de koffers in en nemen afscheid. We gaan op weg naar Nazaré  en stoppen onderweg voor koffie en een broodje. Ik bestel mijn net geleerde bakkie dubbele espresso in het Portugees en hij kijkt niet onbegrijpelijk maar handelt direct. Leuk. Klinkt als ” Bette noiter”. Als we in een dorpje naar een tankstation rijden heeft deze geen benzine. Onderweg volgen we een deel van de rivier De Rio Mondego. Er zijn grote uitstulpingen in de rotsen. De ruimte tussen de twee wegen van de snelweg zien er prachtig uit met bloeiende struiken en wordt goed bijgehouden. Het is niet zo lang rijden naar ons volgende verblijfplaats, maar de route is weer prachtig. We hebben afgesproken bij Intermarché in het plaatsje Famalicão en ze komt met de auto daar ook naar toe. De weg naar het appartement is nogal moeilijk te vinden. Ik zie een vrouw aankomen en ze zwaait met beide armen, ik zwaai terug maar ze is het niet. Ze zwaaide naar haar vriendin die bij de bushalte op haar wacht. Oei…Even later komt ze wel aanrijden en ze vraagt of wij haar achterna rijden. Tot in het stadje volgt de Tomtom haar, maar daarna zouden we zijn verdwaalt. We rijden een steile weg omhoog en gaan gelijk de bocht om. Het laatste stuk is de weg behoorlijk slecht. Vol met kuilen en grote stenen, maar het uitzicht op de oceaan maakt alles goed. Het vakantiedorp is afgesloten met een hek. Ze dacht dat we met 4 personen waren en dus hebben we een supergroot huis. Twee badkamers en drie toiletten, een mooie keuken, balkon rondom het huis en uitzicht op de oceaan. Er zijn twee zwembaden. Ze legt het een en ander uit. Een heel aardige vrouw. We vragen aan haar of de woning nog tot dinsdag beschikbaar is, omdat we wat langer willen blijven. We kunnen tot maandag bijboeken. Dan zullen we het een en ander moeten regelen en we houden met haar contact. We drinken eerst een kop thee op het balkon met uitzicht op de oceaan. Even van dit moment genieten. Zo mooi. We gaan boodschappen doen en eten macaroni.
Dinsdag 27 juni Warm
Langer blijven en regeldag
We gaan naar Lissabon om een paar dagen extra in Portugal te regelen. Het is twee uur rijden door een mooi gebied. Wel via de snelweg met de tolwegen. We vinden moeilijk een plek om te parkeren. We staan eerst bij een extreem duur parkingpark. We zijn alleen al € 4,50  kwijt door een kaartje te verkrijgen. Bij navraag aan de beveiliging van de parking stuurt hij ons naar de parking van een hotel. Deze is aanzienlijk goedkoper en we parkeren daar. De balie van Transavia om de vliegtickets om te zetten is in terminal 1 en daar gaan we heen met de shuttlebus. Het is snel geregeld en de kosten vallen ook mee. We gaan met de shuttlebus weer terug naar de luchthaven en drinken eerst koffie bij Starbucks. Heerlijk, na al die, ook best lekkere, espresso’s.
We gaan op weg naar het autoverhuur bedrijf om de auto ook te verlengen. Het is druk. Als we aan de beurt zijn kan het niet omgezet worden. We zullen zaterdag terug moeten komen om een nieuw contract te maken. Hij kijkt wat op zijn monitor en ziet dat het moeilijk verloopt en krijgt het niet voor elkaar? Hij print wel wat uit en verfrommeld lachend het ene papier en loopt met het andere formulier de zaak uit en roept ons erbij. Hij laat zien dat we de auto hebben gereserveerd tot dinsdagavond. Zonder kosten. We gaan nu naar het centrum en zoeken in alle drukte van Lissabon een parkeerplek. Gelukkig zien we een parkeergarage. De pleinen zien er bekend uit en we besluiten om het zoeken naar een hotel te beperken en te informeren bij het hotel waar we vorig jaar hebben gelogeerd. Hij heeft plaats en we reserveren voor één nacht. We hebben honger en lunchen in een van de gezellige straatjes. Alles is geregeld en we gaan weer terug naar Famalicão. We gaan naar het strandje van Martinho do Porto in de baai van de oceaan en lopen langs de boulevard. We gaan op een druk terrasje zitten en bestellen een dunne pannenkoek/crêpe met ijs en chocolade topping. Het is heerlijk zo i n de zon die langzaam zakt. We bestellen een cappuccino en deze is heet en heerlijk. Adresje onthouden voor ons dagelijks kopje leut. We gaan terug naar ons huisje en willen de zon in de zee zien zakken. Het is een behoorlijk stuk naar beneden lopen en dan nog zijn we lang niet bij de kustlijn. Dat blijkt wel als Hennie het nakijkt.  Het is 130 meter lager en daar zullen we dan een middag voor moeten uittrekken. Er zijn wandelroutes uitgezet. We bekijken de vissersboten en motorbootjes met de verrekijker. De zon in de zee zien zakken doen we op een andere avond.
 Woensdag 28 juni Wind/fris
Dagje Nazaré en reserveren dolfijnen spotten
Vanaf nu staat er een straffe wind en is het in de ochtend/ begin van de middag fris.
De wind giert door het huis en de luiken kletteren, ook s’nachts. We slapen lekker uit en ontbijten op het balkon daar waar de zon schijnt. We gaan op weg naar Nazaré. Via een binnenweg langs de kust zien we een kiosk waar je kunt reserveren voor de boottocht op de oceaan op zoek naar dolfijnen. We schrijven ons in en bij voldoende animo worden we gebeld. We rijden door en zetten de auto langs de boulevard. Het is een gezellig druk, maar erg toeristische badplaats. We lopen langs de kust en over de boulevard en winkelen wat. We lunchen bij een restaurantje. We bestellen een tosti geserveerd met chips. Het zonnetje is heerlijk. We zien een lift naar boven gaan en rijden wat dichterbij en zetten de auto op een plek waar een bord met een tekst staat wat we niet kunnen lezen. Hopelijk staat hij er nog straks. Het is een leuk stadje met kleine steegjes waar de was buiten hangt en je kunt ook eten in de steegjes bij kroegjes. Veel vrouwen jong en oud zitten langs de weg met bordjes tekst waar je een appartement kan huren voor een overnachting. Sommige vrouwen verkopen daarbij eigen gemaakte spullen die ze ter plekke aan het maken zijn o.a. breiwerkjes. We gaan met de lift naar boven (gondel). Het is druk. Boven gekomen zien we het allermooiste uitzicht over het strand, het stadje en de oceaan. We kunnen helemaal rond lopen. Het stadje boven  is ook erg toeristisch. We lopen verder naar boven en zien het Forte de São Miguel Arcanjo Ponte.  Er staat een bus met een man die shirts en petten verkoopt. Hennie vraagt hoe lang het lopen is naar het strand beneden, maar we lopen eerst verder naar boven waar het fort is gevestigd. Voor het (onder)behoud betalen we een euro. Binnen in het fort is een klein museum over de geschiedenis en een ruimte met foto’s van surfers en hun surfplanken en hun ervaringen over de hoge golven waar ze gesurft hebben, en misschien wel gewonnen hebben en beroemd zijn geworden. Buiten kun je van het uitzicht genieten. Dit fort kunnen we vanaf ons huisje zien liggen, ook de rotsen ervoor en het strandje. Golven ketsen op de rotsen. We gaan weer naar beneden en de man bij het busje vraagt hoe het beneden op het strand was. We leggen uit dat we dat nog gaan doen en raken in gesprek als Hennie een hardloop shirt wil kopen. Het past hem niet en dan vertelt de man over zijn vriend die dood bleef tijdens het hardlopen en hij zegt” don’t do it to much”. Verder vertelt hij dat hij Rotterdam en Amsterdam is geweest en dat hij niet begreep dat er fietsen mee mochten in de metro. Grappig. Verder gaf hij een tip voor een restaurant en was vol te spreken over zijn huisje daar in de buurt. Hij vertelt ook dat we zeer zeker de Atlantica Road moeten rijden. Een mooie route langs de vele strandjes langs de kust. Dat zijn leuke gesprekken. We zijn inderdaad in dat restaurant gaan eten en het eten was heerlijk. We zaten eerst op een vervelende plek in de serre. Te warm en te krap. Ik denk dat het een familiebedrijf is en de kok kookt op Portugese manier en alleen de locals eten hier en de mensen die het weten zoals wij. Twee leuke jonge knullen in moderne (afzakkende) spijkerbroeken die met passie bedienen. De ene verstaat wel Engels , maar spreekt het niet en zegt daarom niet zoveel, maar begrijpt alles. Het wordt na acht uur ineens erg druk. Sommige wachten bij de deur en een man of zeven staan voor de bar naar het voetbal te kijken en staan eigenlijk in de weg. Ze wachten op hun bestelde maaltijden om deze thuis op te eten. Het personeel eet een hapje bij de tafel vlakbij de keuken. We kunnen kiezen uit twee dagmenu’s. We kiezen voor vlees, omdat we niet goed begrijpen wat voor vis er geserveerd wordt. We krijgen een varkenspoot met vetrand. Het smaakt heerlijk. Het toetje is lekker. En na afloop een heerlijke cappuccino met slagroom. We maken plaats voor andere gasten. Thuis gaan we verder uitbuiken.
Donderdag 29 juni Atlantica Road en stranden bewolkt en fris                                                                                                                                                                                                                                       Straalvliegtuig  en Wolkbreuk.                                                                                                                                                                                                                                                                                                        We zitten op het balkon te genieten van een kop koffie als er ineens van uit het niets het geluid van een straaljager voorbij scheert en vlak daarna nog één. Automatisch duik je wat in, zo hard, en kijkt dan naar boven. Wel een prachtig gezicht. We gaan vandaag de route rijden langs de kust en doen een aantal stranden aan. We rijden via Nazaré naar de route en het zijn mooi aangelegde wegen met aan weerskanten vlak land. Net alsof je in San Francisco rijdt (Amerika)? rijdt. We nemen een afslag en zien een zwembad in ‘Nowhere’ liggen. We rijden terug en gaan een afslag in waar een restaurant is. We zien het erg donker worden en blijven in de auto zitten om de bui voorbij te laten gaan. Als het wat minder wordt en we net willen uitstappen komt de hotel eigenaar naar buiten en laat ons via de achteringang binnen. We gaan zitten, maar waarschijnlijk aan de verkeerde tafel. De kleine ober wijst de tafel aan waar we moeten gaan zitten met een strak gezicht. We nemen een cappuccino. We zien kreeften op een hoopje tegen elkaar aan liggen in een waterbak. Ze bewegen amper en prikken elkaar. Zielig. We rijden verder langs de kust, via bossen en open vlakte’s. Zoveel diversiteit. We passeren vele strandjes. Bij een van de strandjes “The Gold Stone Beach” gaan we lunchen. Het is er rustig en de eigenaresse met haar dochter zijn in discussie. Zo te zien hebben ze problemen met internet en de verwachten bestelling. Ze zijn voor de gasten erg aardig en we lunchen heerlijk. Bij een ander strandje “Praia das Valeiras”gaan we via een trap naar beneden waar ook mensen wonen. De huisjes zijn klein en zien er armoedig uit. We zien weinig mensen op het strand. Mooie kleine watervalletjes en stroompjes, een berginham met veel groen. Er zijn hoge bergrotsen. We lopen een eind het strand op en manoeuvreren tussen de grote rotsblokken. We gaan zitten in het zand en zien de lucht betrekken en het lijkt in de verte te regenen. De donkere lucht komt steeds dichterbij en haalt ons in. Het is een hevige korte bui en we zijn flink nat. We rijden weer verder en willen brood voor morgen in Figueira Da Foz te halen. Het stadje blijkt nog 26 km ver te zijn. We kijken onderweg bij een soort supermarkt maar deze heeft niets. We halen op de terugweg bij Martinho da Porto wel brood. Omdat we laat geluncht hebben eten we thuis een kom soep.
Vrijdag 30 juni fris, wind en blauwe lucht
Dagje Martinho Do Porto en Inkijkje
We willen ontbijten, maar het brood hebben we waarschijnlijk in de winkel laten liggen de vorige dag. We scharrelen bij elkaar wat we nog hebben. Eén korstje en twee geroosterde boterhammen en een ei. We rijden naar Martinho do Porto en we lopen over de boulevard en kijken wat winkeltjes. We lopen door en zien bootjes liggen die je kan huren. Als we tegen de kade aanlopen zien we ineens een soort tunneltje waar je doorheen kan lopen. We zijn nieuwsgierig en aan de andere kant kijk je uit over de Atlantische Oceaan. Er zijn wat rotspartijen en rotsplanten. Mooi om te zien. We lopen terug over het strand. Het is een ronde baai waarbij de monding uitloopt in de Atlantische oceaan. Aan het eind van de ronding van het strand zien we een ander stadje (Salir do Porto)liggen. Je zou zo via het strand erheen kunnen lopen. Wij doen dat met de auto. We parkeren de auto tegen een helling op. We lopen het stadje in en we zien een bordje met de tekst “miromouro” dat betekent een uitkijkpunt. Het gaat heel stijl omhoog. Het uitzicht is prachtig. We kijken uit over de baai en zien Martinho liggen. We gaan weer naar beneden en lopen naar het strand via een houten brug. Waarschijnlijk komt het water tijdens de vloed hier hoog op. We zoeken een beschut plekje tegen de wind in de duinen. Heerlijk. Het is hier lekker rustig. Na een tijdje gaan we terug naar Martinho en willen de auto op de boulevard parkeren. Een Portugees, bruinverbrand door de zon, stapt van zijn fiets en wijst ons op het parkeren van de auto met de neus de andere kant op. We riskeren anders een boete. Alle auto’s staan de andere kant op. Alleen wij staan tegengesteld. We doen wat de man zegt. Je weet maar nooit. Later zien we dat de weg éénrichting is. Wij hadden tegen het verkeer ingereden. Vandaar. Het seizoen is begonnen en we zien de drukte bij dit strand. De strandtentjes voor beschutting worden opgezet en zijn te huur. Ik had al eerder een winkel met merkkleding o.a Desiquel gezien, maar deze was steeds dicht. Ik probeer de deur, maar ook nu is hij dicht. Ik loop door maar, loop terug om te kijken op welke tijden hij open is. En dan staat de deur ineens toch open. We gaan naar binnen en Hennie past een zwembroek en ik snuffel bij desiquel en zie een heuptasje. Wouw. Thuis zien we pas hoe duur de zwembroek was.  Maar hij zit heerlijk en hij kan ook als korte broek gebruikt worden. We pikken een terrasje met een lekker biertje. De ober zegt gezondheid in het Portugees en hij vraagt waar we vandaan komen. “Ah” zegt hij “I can speak German, Italians, but Netherlands is a difficult world”. We kopen een karbonaadje in de supermarkt en willen daar wat kruiden bij. Ik laat aan een winkelende vrouw mijn vlees zien en maak daar strooigebaren bij. Ze moet lachen en zoekt voor ons de kruiden. We zien trouwens in elke supermarkt grote kale graadvissen liggen die diepgevroren zijn. Waarschijnlijk is dit een specialiteit van Portugal en zijn het Balcalhau. Naast de sardientjes is waarschijnlijk de bacalhau, (gedroogde, gezouten) kabeljauw of stokvis, het bekendste Portugese gerecht onder buitenlanders. Er wordt vaak gezegd dat de Portugezen meer dan 365 verschillende recepten hebben met bacalhau, zodat ze het elke dag van het jaar kunnen eten.We eten thuis lekker Hollands.
 Zaterdag 1 juli wind, warm en blauwe lucht
Expeditie kustlijn en zijn we “onzichtbaar”?
We hadden al gezien dat de route naar het strand vanaf ons huis een hele klim/afdaling zou worden. Het strand lag immers 130 meter lager. We gaan op ons gevoel naar beneden. We nemen de verkeerde route. Het is zeer steil en het pad is slecht met kuilen en losse stenen. We moeten terug naar beneden en dus ook weer omhoog. We kiezen nu een beter pad en we zakken nu steeds lager. Het pad blijft slecht met grote stenen en kuilen. We zien de kust en zien dat we er nog lang niet zijn. Zelfs een pad ligt onder water, maar we het trotseren het. We lopen onder laag gebladerte, net de jungle. We lopen nu op een vlak stuk waar ook wat huizen staan en waar men gewassen teelt. We lopen nu richting de duinen die we nog moeten trotseren met rul zand. Als we bovenop staan zien we de zee. We laten ons naar beneden glijden en staan dan eindelijk op het strand. Als je het zo leest lijkt het een peulenschilletje, maar het was een zware klim naar beneden en duurde zeker anderhalf uur. Maar het was het waard. Wat een mooie grote soms dubbele golven en wat een waanzinnig geluid. We zien een pallet waar we op gaan zitten in de duinen, een beetje uit de wind. Jammer dat er rommel blijft liggen. Vooral lege flessen. We zien ook alleen linker of rechter schoenen. Waarschijnlijk aangespoeld. We lopen langs het strand verder en zakken steeds weg en gaan ongeveer bij het plaatsje Salgado de duinen weer in. Ook hier zakken we weg in het rulle zand. Ik zie mijn schoenen compleet in het witte  zand verdwijnen. Bovenop de duin zien we de weg en komen ook op een pad met grote stenen en kuilen, maar lang niet zo steil als het pad op de heenweg. We klimmen en klauteren en eindelijk zijn we op de weg die nog een heel stuk stijgt. Eenmaal boven zien we een bankje en hier legen we onze schoenen. Wat een zand. We zitten tegenover het familierestaurant en we nemen een cappuccino, in de veronderstelling dat we die lekkere hete met slagroom zouden krijgen. Maar we krijgen een “doodgewone”. We lopen het laatste stukje naar huis. Wat een mooie route en we kijken nu weer van bovenaf naar de kust. We rusten thuis wat uit en douchen al het zand weg en gaan naar Martinho om wat te eten. We kopen bij de tijdschriftenwinkel een verjaardagskaart voor Anneke en zien daar de telegraaf van de dag ervoor. Morgen dan maar de krant van zaterdag kopen voor de leuke puzzels en tijdschrift Vrouw. We gaan kijken bij de eetkraam waarvan we dachten dat het een kebab was, maar hij heeft niet de juiste apparatuur ervoor en zegt een specialiteiten broodje te hebben. We zitten nog maar net of het staat al voor onze neus. Het is een dik broodje met een soort van fricandeau zonder wat erop. Geen patat of rauwkost. Een beetje mayonaise en dat is het. Het smaakt nergens naar en valt vies tegen. We lopen weer de boulevard op en vragen waar er een brievenbus is en rijden daarna door naar Nazaré voor een kop koffie. Het is druk en we zien eigenlijk nergens een gezellige tent. Als we terug lopen zie ik een drukke tent met stoeltjes die zo staan dat je naar het strand kan kijken. We gaan zitten en een ober haalt wat glazen van een ander tafeltje weg en zet een stoel recht en loopt weg. Hij komt terug maar loopt ons voorbij. De serveerster loopt ook vriendelijk lachend voorbij. Eh….als er vervolgens niemand meer komt stappen we op. Nou ja zeg. We gaan terug om thuis maar koffie te drinken en zien onderweg dat de zon bijna in de zee verdwijnt. We stoppen en stappen uit. Andere mensen stoppen even om een foto te maken, maar wij blijven kijken tot hij in de zee verdwijnt.
 Zondag 2 juli warm
Strandliggen
De wind is eindelijk gaan liggen en de temperatuur stijgt. Hier kwamen we voor. Het balkon met de zon wordt verruild voor het balkon met de schaduw, zo warm is de zon al. We gaan naar martinho do Porto. Het is wat drukker dan normaal en er is inderdaad een telegraaf van zaterdag met de puzzels en tijdschrift. We willen niet in de drukte van de baai aan het strand zitten en gaan daarom naar Praia Do Salgado waar ook ook wel wat mensen liggen, maar minder massaal. We zitten eerst aan de rand van de duinen. Ik ga als eerste pootje baden en het water voelt fris en lekker. Prachtige golven die hoog neerslaan op het strand. Iedereen loopt een stuk het water in, maar niemand zwemt. Dat is te gevaarlijk. Het is leuker om dichter bij de golven te zitten en daarom verleggen we de spullen. Er staat een heerlijk warm windje en we kleuren aardig wat bij. Af en toe je voeten in het water en wat turen over de oceaan. Het wordt ook steeds drukker. Logisch na de siësta. We gaan rond vijven naar huis, lekker douchen en pakken vast de koffer in en gaan lopend naar het familierestaurant bij Salgado. Het is druk en er is door velen gereserveerd, maar we mogen toch ergens aanschuiven. Wat het dagmenu is verstaan we slecht en we nemen daarom het vleesgerecht. Het is eend met rijst. Ah.. Achteraf had ik voor de vis moeten kiezen. Het komt allemaal snel. Het vlees is lekker, maar de rijst is te droog en teveel. De cappuccino is ouderwets lekker heet met slagroom. Buiten staan de mensen te wachten. Door de drukte kregen we wel het gevoel weggekeken te worden. We gaan naar Nazaré voor een Italiaans ijsje. We kijken nog even of onze vriend op de berg bij het fort er nog staat om hem te bedanken voor de goede tips, maar hij is al naar huis. Dan gaan we naar beneden voor een ijsje. Voor ons rijdt een grote jeep op grote wielen en we laten hem voorbij gaan en hij bedankt ons met zijn achterruitlichtjes. Hij hoort bij de brandweer. Op de boulevard zoeken we naar de Italiaanse ijsbar. We willen graag een een ijshoorn, maar ze begrijpt ons niet en wijst naar een bakje en het bakje wordt een bak. We vragen hoe een hoorntje in Portugees heet en de jongen achter haar moet lachen. Samen komen we er wel uit. Vlakbij het water speelt een bandje. Een jong stel zingt moderne muziek in close harmonie. Erg mooi om te horen. Op een bord voor hen staat dat ze uit Amsterdam komen en al spelend door Europa trekken en van de giften en verkoop van hun cd’s rondkomen.  We geven natuurlijk wat en seinen hen even dat we Nederlanders zijn. Na dit liedje klappen we en knikt hij naar ons. Veel mensen blijven luisteren en geven geld. Ook een man op het balkon wordt vriendelijk aangesproken. Leuk. Het is koud en we gaan weer terug naar huis. Het is onze laatste dag en we hebben geen telefoontje gehad. Het spotten van dolfijnen gaat niet door. Helaas.
 Maandag 3 juli warm
Arme boom
We gaan naar Lissabon en zitten startklaar om half tien en wachten op ons contactpersoon om de sleutels over te geven. Ze komt niet op de afgesproken tijd en dan bedenken we dat ze door de taalbarrière misschien wel half elf heeft afgesproken. En dat klopt ook. We kletsen nog wat en bedanken haar voor de goede zorg. Ze rekent niets voor de extra dagen in het appartement. Wat aardig. We gaan op weg langs de kust naar Sintra ( westelijk punt). Cabo da Roca (letterlijk ‘rotskaap’) is het meest westelijke punt van het Europese deel van Portugal, Vanaf 140 meter hoogte kan je genieten van het panoramische uitzicht, van de Serra de Sintra en de Atlantische Oceaan. Het is een mooie route met verschillende landschappen en strandjes. Ook veel kale stukken en lange slingerwegen op nieuw gelegd asfalt. We rijden ook door een bosrijk deel en zien vele naaldbomen. We zien ook aan een deel van de bomen bakjes hangen en dat hele repen schors weg is. Even later zien we hele groepen met bomen waar dit gebeurt. Waar het schors heeft gezeten, druppelt het hars uit de boom in een pannetje.  De hars wordt namelijk gewonnen om 2 redenen: Terpentijnolie en Colofonium. De hars wordt verzameld en in grote kannen gedaan. Vervolgens gaat men de hars destilleren. De vluchtige stof die vrij komt bij het destilleren is terpentijnolie. Terpentijn wordt nog steeds veel gebruikt in de lak- en verfindustrie. In de farmaceutische industrie vindt de olie toepassing in pijnstillende smeersels en hoestdranken. De harde substantie die achterblijft na het destilleren van de terpentijnolie is de harssoort Colophonium. Dit wordt onder andere gebruikt voor het maken van vernissen, voor huishoudzeep en voor het maken van inkt. We stoppen onderweg bij een wegrestaurant. Het lijkt wel een truckerstrestaurant zoals in Amerika.
Het is een aardige man en probeert ons een lekker bakkie Americano te geven. Hij wijst ons op een mooie route. Het zijn veel rotondes door leuke stadjes. We stoppen bij een surfstrandje waar een uitkijkpunt is vlakbij  Sintra. Er is een surfschool en ze zijn aan het oefenen. Leuk om te zien. Hier in het stadje Ericeira staat ook een standbeeld van een surfer. Sinds 18 Mei 2017 staat het standbeeld van de onbekende surfer in Ribeira De Ilhas.  In 2011 werd Ericeira officieel erkend als wereldsurfreservaat. De Tomtom van de mobiel stuurt ons langs leuke steile stenige en niet verwachte wegen en weggetjes. We gaan via een dorpje tussen twee huizen met een scherpe bocht stijl naar beneden. Mochten we verkeerd rijden dan zou het een hele toer zijn geweest om weer naar boven te komen. Gelukkig hebben we geen tegenliggers. Aan het eind rijden we weer naar boven. De auto ziet er smerig uit als we bij de rotsformatie komen. We zetten de auto langs de weg en lopen het laatste gedeelte naar de rots. Het viel wat tegen. Er stond weinig wind en daardoor was er minder spektakel te zien van de golven. Bovendien was het erg druk en wilde iedereen op de foto met het stenen bord met het embleem. We rijden verder naar Lissabon en gaan de drukte door naar het hotel. We kunnen voor een redelijke prijs 24 uur parkeren. We checken in en gaan op zoek naar de beloofde Turk. We vragen aan een serveerster die buiten naar een tafeltje loopt of zij een goed turksrestaurant weet en zij wijst ons de weg verder naar boven. Of we bij de goede zitten weten we niet, maar hij is lekker, al is het voor mij teveel. Het is een lange smalle zaak en je kan alleen aan de bar zitten. Naast ons zit een donkere man en Hennie knoopt een praatje aan. Het wordt nog redelijk druk. We lopen hierna nog naar de Taag waar gezellige live soul muziek is. Er zijn veel mensen die luisteren. Het is warm in de hotelkamer. We doen de airco aan en de houten luiken dicht die dienen als gordijnen. Ook het raam kan niet open vanwege de airco. Ik word halverwege de nacht wakker van een droge mond en kan niet slapen van het geluid van de airco en ik schakel deze uit.
 Dinsdag 4 Juli warm
Varen op de Taag en Pastei de Nada
De volgende morgen ontbijten we buiten. We checken uit en laten de koffers in het hotel. We lopen naar de Taag en kopen een yellowbootticket voor de middag. We gaan eerst met het gele trammetje mee waar iedereen na een paar haltes eruit moeten. Voor de volgende tram staat een enorme rij te wachten. Ernaast is een restaurant waar we koffie drinken met een natte cake die wel lekker is. Ik herinner mij ineens het Portugese koekje en zoek op internet naar het Belem koekje en lees de officiële naam die ook in deze bakker te koop is en later zal blijken op elke hoek van de straat. Ik koop er twee voor op de boot. We gaan wel in de rij staan voor de tram, maar het duurt wel erg lang en bovendien piept een oudere vrouw voor wat wij niet toelaten en het Chinese meisje achter ons ook niet. We gaan uit de rij en gaan met de publieke liften naar boven. Er is ook een lange rij bij het kasteel. Het is echt hoogseizoen. Hennie ziet de donkere man van het Turkse restaurant die selfsticks verkoopt en geeft hem een hand. De man is blij verrast en Hennie maakt een babbeltje. Ik herken hem niet  en we weten niet of hij het nou wel was. In ieder geval hebben we hem een goede dag bezorgd. We zien dat het tijd is om naar de boot te gaan. We kijken bij de supermarkt om iets te eten op de boot. Hennie neemt een broodje en ik neem een minisalade. We gaan met de publieke lift weer naar beneden, en lopen naar de Taag. Er staan al wat mensen te wachten bij de omheining waar een deur in is gebouwd en en we zijn een van de eerste mensen die door mogen lopen. We lopen door tot aan de boot en moeten wachten totdat iedereen binnen is. Het is koud en er klinkt een piepend scheurend geluid van ijzer op staal. Lekker voor je oren. Eindelijk mogen we de boot op. We zoeken bovendeks een plaatsje, helaas hebben we de hele heenvaart de schaduw. We varen langs het stadje aan de overkant en onder de mooie brug door waar net een trein overheen raast en boven de trein het verkeer rijdt. De boot stopt bij de halte aan de overkant van de Taag en we varen terug langs de toren van Belem en het fort. Het oudste bouwwerk in Belém is de iconische Torre De Belém uit 1515. Door veel inwoners wordt dit gezien als het belangrijkste en bekendste gebouw van Portugal, onder andere vanwege de vele belangrijke ontdekkingsreizen die vanuit deze toren zijn vertrokken. Vroeger stond deze toren nog midden in de rivier de Taag en werd het voornamelijk als fort gebruikt. Inmiddels is de monding van de rivier wat verschoven, waardoor de Torre de Belém vanaf de kade gemakkelijk te bereiken is. Eenmaal binnen is het de moeite waard om helemaal naar boven te klimmen, vanwege het prachtige uitzicht over Lissabon. Ook de verschillende kamers in de toren zijn de moeite waard. We stappen uit bij de wijk Belém en eten ons eten op aan de waterkant. In de zon en een beetje uit de wind. Er stopt een grote camper met reclame teksten op de wagen en de man maakt foto’s voor zijn website. We dachten dat je deze kan huren in Portugal, maar bij navraag bij de man nodigt hij ons uit binnen te kijken. De bedoeling is dat hij de chauffeur is en de gasten begeleidt door Portugal. De gasten zijn de baas. Later zullen we zien dat wij op zijn site te zien zijn bij zijn fotogalerie. We gaan met de tram terug naar de stad en ik koop op een hoek van de straat nog vier pastei de nada’s om mee te nemen naar huis. We lopen naar de garage en rijden terug naar het hotel om de koffers te halen. We rijden nu in de drukte van Lissabon naar het autoverhuurbedrijf. Ineens stapt Hennie uit en loopt naar de taxi achter hem. Hij heeft onze auto geraakt. Ze zijn ook zo ongeduldig. Gelukkig  is er niets te zien. We gaan eerst tanken. Het is een grote rotonde en de inrit is er te snel en we nemen de rotonde nogmaals. De Tomtom brengt ons snel naar het verhuurbedrijf en daar zal blijken dat we beschermd zijn tegen schade. Hennie maakt een grapje daarover waar ze om moeten lachen. Het busje van het verhuurbedrijf brengt ons en andere mensen naar het vliegveld. We leveren onze koffers in en gaan naar de douane waar het erg druk is. Net of je in de rij staat voor een attractie. Een Surinaamse vrouw met haar moeder heeft zes flessen water en sap bij zich die ze helaas in moeten leveren. We hebben later een leuk gesprek met hen. Ik shop bij Ale Hop en we eten wat bij Nespresso. Hennie apt als ik bij Ale Hop staat dat we naar binnen mogen. Hij staat er als eerste en het vliegtuig is verlaat en daar moeten wij op wachten bij het begin van de baan. Iets later dan gepland stijgen we op. Een man naast mij wil zijn boek uitlezen wat niet lukt op vier bladzijde na. Ook zijn er leuke meiden in het vliegtuig en ook een ouder echtpaar wat gezellig meedoet. De landing is door de duisternis wat harder dan we gewend zijn. Onze koffers komen na een kwartier op de band en Jan staat al te wachten. We zijn om half één s’nachts thuis. Wat een mooie vakantie in een prachtig land.

Wat ik zoal meemaakte (koopavond)

Standaard

Vrijdagmiddag had ik afgesproken met marissa om samen naar Rotterdam te gaan. Gezellig winkelen en lekker een hapje eten. Het was weer een dagje vol verassingen. We beginnen altijd in winkelcentrum Zuidplein. Als je je ogen opent en er voor open staat, komt het je vanzelf tegemoet.                                                                                                                                                                                   Niet één maar alle tassen. We liepen naar de Bristol en daar zag Marissa een leuke tas. Een grote tas met bijbehorend klein tasje. Een leuke kleur en 70% afgeprijsd. Er hingen twee kleine tasjes en drie grote. Ze twijfelde nog wat en wilde later voordat we naar de stad gingen terugkomen. We liepen verder naar de Primark en andere winkels. Ze bedacht dat deze tas voor die prijs niet lang zou blijven hangen en dus gingen we terug naar Bristol. Het rek met de tassen was LEEG en er hingen inmiddels andere tassen aan. Binnen een half uur. Alleen het kleine tasje hing er nog. We liepen naar de kassa waar zo’n jong ding stond. “Dit kleine tasje heeft ook een uitvoering in het groot, weet jij waar ze hangen?”. “In het groot? Dat bestaat niet”. zegt ze. “Daar bij die bruine, misschien? Nou ik weet het niet, ik ben net begonnen”. Ze sprak heel zachtjes. Daar schieten we niets mee op. We besluiten naar de stad te gaan en daar bij Bristol te gaan kijken.

                                                                  Grote Barbiepop. We stappen in de metro en tegenover ons zit een flinke Surinaams vrouw. Ze heeft lange nepnagels met kraaltjes. Ze heeft nepwimpers waarvan er ééntje scheef zit. Haar lippen zijn vol(gespoten?)en ze heeft sandalen aan met witte kralen die om haar onderbenen naar boven lopen. Ze kijkt onafgebroken op haar mobiel en tikt razendsnel met haar duimen over de toetsen. Ze lijkt een grote barbiepop. Naast haar zit een man die de hele weg met een grote strakke grijns op zijn gezicht naar buiten kijkt. Hij heeft grote ogen die links en rechts kijken. De vrouw naast hem zit met haar rug naar hem toe, en als zij bij Leuvehaven uitstapt, gaat zijn mond open en maakt blub bewegingen. Of hij is aan het zingen. We stappen bij Beurs uit en gaan als eerste naar de Bristol. Deze is trouwens van kleur verandert. De letters zijn nu rood, naar voorbeeld van de Bristol in België. Gelukkig vind Marissa de tassen, maar deze zijn nog de oude prijs. We schieten nu iemand aan die wat ervarener lijkt dat het jonge grietje. We hebben gelijk de manager te pakken en hij zegt dat zij nog niet begonnen waren met de afprijzingen, maar dat hij dat bij deze meteen ging doen. Een aardige man die vraagt of wij intussen nog even in de winkel willen rondsnuffelen. Ja ja. De koop is gelukt, en nu op weg naar de Hema voor een lekker hapje eten. We kiezen voor stamppot andijvie met een gehakt bal. Heerlijk.

                                                                Gek stel. Ondertussen komt er een vrouw aan. Ze heeft een rose hoedje op waar een geblondeerde lok omheen krult. Ze heeft een wit gewaad aan en klompen met gekleurde stippels. Haar wangen zijn rossig gekleurd. Ze begint meteen met eten. Een man met een geestelijke beperking blijft bij staan en zet zijn bord met nasi neer. Het duurt even voor hij gaat eten. Eerst een slok koffie, dan verlegt hij steeds zijn opgerolde plastic tasje van plaats en neemt nog een slok koffie. De vrouw begint een gesprek en gaat steeds luider praten, net of ze boos op hem is, maar ze blijft stug dooreten. Eindelijk begint hij te eten en praat met haar, ook op luide toon. Als we weglopen, is zij al klaar met eten en is hij halverwege. Ze zijn nog steeds vol in gesprek. We gaan alle Only’s in om te kijken naar leuke kleren met hoge korting. Marissa ziet wel wat leuke truitjes en loopt naar de pashokjes.

                                                                 Cameraschuw. Ze is al begonnen, als een meisje naast haar met de gordijnen open staat te blazen en te draaien. Ik dacht dat zij op een andere maat stond te wachten en daarom zo ongeduldig was. Maar ze kijkt me aan en zegt”Mw komt u eens hier staan en kijk eens daar”. Ik kom bij haar staan en kijk recht in de lampen en een camera. “Waarom hangt daar een camera? Om naar ons te kijken”. Ik stel voor om in het hoekje om te kleden zonder gordijn maar ook zonder camera. Het is druk, maar gelukkig voor haar komt er een hokje vrij in een dode hoek. Hopelijk voor haar zijn er daar geen camera’s. We hebben nog tijd voor de markthal om kaas te kopen waar we gezellig met de eigenaresse kletsen. Ze kent ons onderhand. We gaan ook naar de leuke winkel Sostrene Grene. We gaan met de metro naar Centraal Station en nemen daar een heerlijke Starbucks.

                                                                  Griezel(ig).Buiten speelt een oudere man met een Spidermanmasker een deuntje op de piano in de stationshal. Hij laat een kind op de piano plaatsnemen en spreekt nog meer kinderen aan. Een andere man loopt steeds met hem mee. Vanachter het glas houden wij het een beetje in de gaten. We moeten weer naar huis, alle winkels zijn dicht. Wat was het weer gezellig.

elysium

Standaard

Ze had nog eenmaal vrijkaartjes voor de sauna. En natuurlijk gaan we mee. Met schoolwerk en werk is het wat moeilijk plannen, maar op een maandagavond lukt dat. Deze keer is het badpakkenavond. Dan kan ik gelijk mijn nieuwe bikini uitproberen. En ook is het lekker dichtbij, bij Elysium in Bleijswijk. Lisannne is er om zeven uur en Marissa en ik zijn er vlak na haar. Wat is het hier groot vergeleken bij de sauna in Tilburg. Meer dan twintig sauna’s, een zwembad, meerdere wirhpools en ontspanningsbaden, een stoombad en een zoutwaterbad. Om af te koelen is er onder andere een neveldouche. We gaan overal in en zo hebben we ieder onze voorkeuren. Ik vind de neveldouche heerlijk en het zoutwaterbad heel relax. Drijvend op het water. De buitentuin is heel groot en regelmatig komt er een beveiliger of medewerker kijken of er geen rare dingen voordoen. Een veilig idee, toch. Het is behoorlijk druk, maar omdat het zo groot is loop je elkaar niet in de weg. Lisanne ging helaas iets eerder weg. Wij besloten om de sauna’s met oplopende temperaturen te doorlopen en toen was het ineens bijna sluitingstijdtijd. Toch nog maar even naar het zoutwaterbad en het heerlijke stoombad. Als laatste het ontspanningsbad met bubbels en natuurlijk de neveldouche. In de douche masser je jezelf in met heerlijke scrub en spoel je alles af onder de hete douche, waarna je huid heerlijk zacht aanvoelt. En wat slaapt dat heerlijk. Bedankt Rissa.