Shopppen met Lies

Standaard

Het is koopzondag. Samen met Lisanne ga ik via Tilburg naar Breda. Gezellig samen shoppen. Ze wilde eigenlijk naar Maastricht, maar dan zijn we meer aan het reizen dan aan het shoppen. Omdat de winkels pas om twaalf uur opengaan, nemen we de trein van kwart over tien vanaf Den Haag. Er zijn werkzaamheden tussen Den Haag en Rotterdam. We willen daarom de intercity direct nemen. We vragen bij de infobalie of wij daar een toeslag voor moeten betalen en waar de trein vertrekt. Hij zegt niets, maar wijst alleen maar naar zijn computer met daarop de treintijden. Ook als we aangeven of de toeslag ook geldt op onze vrijreizen kaart blijft hij maar wijzen. Deze man wil alleen maar naar huis en heeft duidelijk geen zin in de werkdag. Daar hebben we niets aan. We gaan bij de servicebalie navragen en dit keer is het een aardige man die ons de juiste info geeft. Vanaf Den Haag hoeven we geen toeslag te betalen. Hij zegt ons lachend gedag. We hebben nog wat tijd over en gaan koffie drinken bij de Huiskamer. Altijd gezellig. Als we in de trein zitten en bijna gaan vertrekken, wordt er omgeroepen dat de trein wegens een defect niet zal vertrekken en we een trein later moeten nemen. We zijn het zat en nemen de trein naar Utrecht zonder vertragingen en gaan via Den Bosch naar Tilburg. We komen op dezelfde tijd aan, alleen moeten we bij deze route drie keer overstappen. De rit verloopt soepel en om twaalf uur komen we aan in Tilburg. We gaan als eerste op zoek naar de Hema voor een kop koffie. We moeten een aardig stukje lopen naar het centrum en nog even zoeken naar de Hema. Als we in het restaurant komen zit er een vrouw in de hoek en een man vlakbij de ingang. Deze man ziet ons en komt helemaal overeind zitten met een brede lach. Hij volgt ons met zijn ogen en gaat er helemaal voor. Hier heb ik geen zin in en we vertrekken weer. We gaan dan maar eerst naar de winkel waar Lisanne haar make-up wil uitbreidden. Ze wordt uitgebreid voorgelicht en opgemaakt. Ik koop twee flesjes nagellak. Een topping voor glans en een rose kleurtje voor op mijn tenen. We gaan ook naar de tassenwinkel “Wennekes”op zoek naar de tas die ik voor mijn verjaardag heb gevraagd. Het is van het merk “Bear Design”. De tas in de kleur die ik voor ogen had is eigenlijk te klein en het leer voelt stug en niet lekker draagbaar. Ik zie ook een iets grotere tas van een ander soort leer en andere kleur. Dit is een cognackleurige buideltas. Ik loop nog een rondje(veel keus hebben ze niet)en pak nog es de buideltas. Ik zie dat de rits nogal bubbelt en het merkteken is niet te lezen. Voor zo’n dure tas vind ik dat slordig. We verlaten de winkel. Ik baal een beetje, maar geef niet op. In Den Haag is er ook een winkel(laatst nog geweest, maar toen hadden ze”mijn” tas niet meer)en op bol.com kun je ook kijken. Maar ik wil em voelen en bekijken en niet via internet. We nemen een patatje bij Febo en lopen terug naar de trein. De trein naar Breda komt er snel aan en duurt maar een kwartiertje. Breda is gezellig en Lisanne is goed geslaagd met een spijkerbroek en een gebreid jurkje. We gaan nog op zoek naar een appelboor, die we nergens vinden. We drinken gezellig koffie met een gebakje en omzeilen nog straatverkopers die ons aanspreken met “dag zusjes”. We bekijken nog schoenenzaken, de leuke winkel “Flying Tiger” en lopen het chocoladewinkeltje binnen die gerund wordt door een zus van Lisanne haar vriendin. Natuurlijk kopen we chocola. We blijven shoppen tot sluitingstijd en gaan met de trein naar Utrecht. Het is druk in de trein en we zitten in een stiltecoupé. Lisanne zit schuin achter mij en ik hoor haar met haar buurvrouw fluisteren. Even later krijg ik een appje, waarop staat dat haar buurvrouw haar aan het bekeren is. Ze duikt snel haar telefoon in en daar eindigt het gesprek. Als Lisanne opstaat probeert de vrouw het nog een keer. In Utrecht lopen we door de ruimte waar je kan kiezen uit allerlei restaurantjes. Er is een broodjeszaak en een “wok ago” en Julia’s. Rondom staan allerlei groene planten en ook een bak met bamboestokken. Dezelfde die ik maak tot fluit. Ik doe net alsof ik die wil hebben en trek eraan. Gelijk komt er een schoonmaker aangelopen en kijkt me aan. Hij zegt niets, en ik begin uit te leggen dat ik van deze bamboe fluiten maak, maar hij loopt alweer weg. Het veroorzaakt een slappe lach. We kiezen voor Julia’s en genieten van een heerlijke pasta. We nemen de trein naar Zoetermeer en we hebben een gezellige dag gehad.

 

decora-bamboe-naturel-h270cm-dia-ca-75-85mm-nature-d4abear-design-0222795318

Sentiment

Standaard

Afbeeldingsresultaat voor theater van het sentiment op tournee

Afgelopen donderdag ben ik met mijn zus en zwager naar het theater geweest. Deze keer gingen we naar de voorstelling “Het theater van het sentiment”. Het is oorspronkelijk een radioprogramma wat jarenlang van maandag t/m donderdag op de radio te horen was. Omdat het programma 20 jaar bestaat gaan ze nu het theater in.

Op 6 januari 1997 opende KRO’s Theater van het Sentiment voor het eerst haar deuren, op maandagavond in de toenmalige Avond van Twee op Radio 2. Presentatoren Ruud Hermans en Stefan Stasse zaten de avond voor en haalden tussen acht en elf uur ’s avonds allerhande herinneringen op uit de kroondag 6 januari 1965. Er was muziek uit die tijd, gesprekken met mensen die toen in het grote of kleine nieuws stonden, er werd een spel gespeeld, er waren berichten uit de kranten van die dag en mensen belden met hun herinneringen. Op Radio 2 wordt de laatste Theatervoorstelling gespeeld op 29 augustus 2013. Na een adempauze heropent het Theater van het Sentiment op 4 januari 2014 op Radio 5 Nostalgia. De voorstellingen worden vanaf dat moment in het weekend gespeeld, als matinee. Iedere zaterdag en zondag van 16:00 tot 18:00 uur neemt Jeanne Kooijmans de bezoeker mee terug in de tijd.

Afbeeldingsresultaat voor theater van het sentiment

 

Er was een band en deze begon de tune van het programma te spelen. De presentator was Marc Stakenburg en opende het spektakel. Op een groot scherm was een ouderwetse tv te zien en deze gaven beelden te zien uit de jaren vijftig,zestig en zeventig. De liedjes die daarbij horen werden gezongen door David Dam en een gastzangeres.

Gerelateerde afbeeldingAfbeeldingsresultaat voor nostalgie jaren zestigAfbeeldingsresultaat voor nostalgie jaren zeventig

De zanger David Dam is hoog geëindigd in de Voice of holland. Hij zingt in de coverband Soul Solution. Soul Solution is een authentieke en spetterende coverband. Ruim zeven jaar geleden zijn wij gestart als soul band met een authentiek Soul repertoire. Terug naar de seventies met klassiekers van Marvin Gaye, James Brown, Otis Redding en vele anderen. Onze zanger David Dam kan met zijn unieke Soul stemgeluid en ontembare podiumenergie als geen ander de Soul Energie van de jaren ’70 doen herleven. Opgezweept door een soms uitermate gecontroleerde en soms enorm uit de pan knallende band. Wij krijgen vaak het compliment dat bezoekers van onze optredens nog nooit zo’n muzikale coverband hebben ervaren.

Ook was er een gast. Deze keer was dat Silvia Houtzager van de groep Flairck. Ze liet een prachtig stukje vioolmuziek horen. Bij elk uitgelicht jaar kwam Marc het publiek in om naar de verhalen te luisteren. Dat leverde hilarische momenten op. Zelf haalde hij ook de nodige herinneringen op die samen met publiek deelde. En natuurlijk was er een spel. We kregen een bordje met een A en een B. Marc stelde een vraag en wij konden kiezen of het antwoord A of B moest zijn. Bij de eerste vraag vielen er al veel mensen af.(Wat was er eerder, de Story of de Privé).Ik had daarna nog twee vragen goed, maar viel daarna ook af. De laatste vraag was een open vraag, daar ben ik toch niet goed in.(Hoeveel geeft een gezin uit aan boodschappen per maand in de jaren zeventig? Antwoord 560 gulden). Tot slot nog een meezinger waarbij Marc de mensen het podium optrokken. Een leuke avond vol nostalgie. Ik ga toch maar weer es luisteren op zondagavond.

 

 

Oud/Nieuw 2016/2017 in Wenen

Standaard

 

Donderdag 29 december

Marissa brengt ons naar zestienhoven. Leuk om hier eens vandaan te vliegen. Kleine luchthaven met 1 startbaan. Drinken koffie en Marissa zwaait ons uit. Door de douane. Riem af, jas en vest uit. Mijn schoenen piepen en deze moeten uit, en opnieuw door de poortjes. Gaat nu goed. In de vertrekhal taxfree winkel en een tijdschriften en boekenwinkel, en je kan eten en drinken kopen en er is plaats genoeg om te zitten. In deze hal zijn ook de gates en wordt er omgeroepen wanneer welke gate open gaat. We zijn ruim op tijd en ik snuffel nog wat in de taxfree winkel zonder wat te kopen. We mogen naar binnen en het is druk. Het is een klein stukje naar het vliegtuig, maar de bus brengt ons daarnaar toe. We gaan via de trap(lekker ouderwets) het vliegtuig in. We zitten net voor de vleugel bij het raam. De vleugels worden behandeld met een hogedruk spuit met een vloeistof waardoor er geen ijsvorming kan ontstaan. Het is mistig en net onder nul in de lucht. Het duurt even, maar dan vertrekken we. De vlucht gaat sneller dan verwacht en de daling/landing gaat goed. Zeker voor mijn oren, want ik heb voor het eerst geen last gehad. We hadden van te voren een taxi besteld en de chauffeur stond bij de gate klaar met een bordje met onze naam. Hij nam mijn koffer van mij over en volgde hem. We zagen veel mannen met bordjes met namen. Zelfs een met een ipad met naam. Hij liep heel snel en we gingen naar de parkeergarage waar hij eerst moest betalen om er weer uit komen. Hij opende de achterportier voor mij en op de achterbank lag een presentje voor ons. Netjes ingepakt in folie een flesje water en een chocoladewafel. Zo snel als hij liep zo reed hij ook. Binnen no time waren we bij ons hotel. Het hotel lag in een rijke wijk en zag er ook zo uit. Statig en deftig. Ik waande me zelfs even Sisi.  Bij binnenkomst zagen we de lounge zoals die er op internet uitzag. Het is een pand uit 1900 en nu helemaal gerenoveerd. In het hotel en de kamer is het zeer warm. De receptionist vroeg hoe onze reis was geweest en na wat gekletst te hebben zijn we ingecheckt met de nodige uitleg. Vervolgens kregen we een glaasje sec aangeboden. Dit hebben we in de lounge opgedronken. Nadat we onze spullen naar onze kamer hadden we gebracht en bekeken hebben wat er allemaal was, een bad en een waterkoker met zakjes thee en koffie, zijn we naar het centrum gegaan. Toerist card voor drie dagen gekocht en gelijk met de metro naar het centrum. Zelfde metro als in spanje/ portugal. Oud en met schuifdeuren. In het centrum liepen we via hoge statige gebouwen de wijk uit. De goede weg terug gekozen en nu kwamen we wel in het centrum terecht. Dure zaken en verderop veel Mc donalds en kebabwinkels. Ook overal kleine kiosk waar je van alles kan eten. Pasta , kebab, en broodje worst. En voor een doordeweekse avond heel druk. Hennie neemt een broodje en dan gaan we met de metro weer terug naar het hotel.

exterior34232757

Vrijdag 30 december

Het kussen was mega groot en dik en achteraf stond de kachel nog aan, terwijl we wel het raam hadden opengezet. Slecht geslapen dus. Heerlijk ontbijt met glazen minipotjes jam. Spek, worstjes en gebakken aardappelen. Wij zijn gewend om dienbladen te gebruiken, maar deze waren bedoelt voor personeel om spullen mee op te halen. Ze hebben het zo gelaten. Weten we dat voor morgen. Ik zag nu bij de receptie een picollo die bagage naar boven brachten. Het wordt druk dit weekend. We gaan met de tram naar Karlsplatz en Hennie koopt Ecco schoenen en ik koop een truitje bij Desiquel. Leuke aanbiedingen. We nemen de tram naar het raadhuis en zien een supergrote/lange slingerijsbaan rond bomen. We bekijken de kraampjes en zien nog veel kerstspullen en handgemaakte houten hebbedingen. Er zijn ook veel eetkraampjes en gluhwein. Er staat ook een kraam met heel veel logicaspelletjes. Kubussen in alle maten en vormen, puzzels met gelijke katten of olifanten die maar op een manier in elkaar passen. Er staan wat mensen rond de kraam en we zijn allemaal aan het puzzelen, waar bijna niemand achter de oplossing komt. Als we vragen hoe het werkt, zegt ze dat het niet leuk is om de clou te verklappen, en laat ons verder modderen. Dit zou een leuke klus zijn voor Lennart met zijn wiskundeknobbel. We zoeken daarom een moeilijke, maar leuke puzzel. Ook hier wil ze niet de oplossing doorgeven. Ze zegt dat we volgend jaar maar terug moeten komen. Leuke humor. We zien dat het podium wordt opgebouwd voor de volgende dag. We gaan koffie drinken bij hét Weense koffiehuis van Wenen. Café Central. Er staat een lange rij te wachten in de kou. Voor de deur staat een man in jacquet, witte sjaal en hoed op en houd de deur open voor de mensen die er uit gaan en bepaalt wanneer er weer mensen naar binnen mogen. We hebben genoeg te zien om ons heen. Er rijden mooie koetsen met paarden af en aan. En dan mogen we naar binnen. We worden begeleid naar onze plaats. Het is groot en rond. De allerlekkerste gebak is te zien en te proeven. We worden koninklijk bediend. Iedereen is vol te spreken over de Wienermelange van Wenen. Maar ik vind de smaak veel lijken op een goede cappuccino. Maar lekker is tie natuurlijk wel. En ook het gebak. We worden weer lekker warm. We lopen het park in om te kijken naar het gouden beeld van Straus en andere beelden van musici zoals Shubert en we gaan naar het museum Hause der Musik. We komen veel te weten over Mozart en Straus en we kunnen zelf een orkest dirigeren via een groot scherm. Je kan aan de gezichten van de muzikanten zien of het goed gaat. Verder zijn er veel schilderijen en ingerichte kamers met muziekinstrumenten. We kunnen ook zelf geluiden maken, er zijn veel luisterdingen en info over Mozart en Strauss en vele andere muziekstijlen. Ik had in een folder gelezen dat er een jazzgroep zou optreden in een jazzclub. S’avonds lopen we naar deze club, die nogal afgelegen ligt, en bij navraag nog maar een half uurtje duurt. Jammer.

dsc01037 dsc01033 img_3026

Zaterdag 31 december

Ik heb goedgeslapen op mijn zelfgecreëerde kussen, gemaakt van kleine kussentjes en een sprei. We gaan naar de Kahlerberg. Dit is de hoogste berg met een prachtig uitzicht over Wenen. We gaan met de tram het plaatsje Ginzel. Het is een leuk dorpje met kleine huisjes. Hier nemen we de bus naar boven. Er zijn twee uitkijkpunten, maar de meeste mensen gaan naar het hoogste punt. De weg naar boven gaat via haarspeldbochten. Het uitzicht valt een beetje tegen door het nevelige weer, maar ook schijnt de zon, waardoor er scherpe flikkeringen te zien zijn. We zien wel duidelijk de Donau. We maken wat foto’s en gaan weer met de bus naar beneden. De tram brengt ons weer naar het centrum. We gaan hier een hapje eten in een grote lunchroom waar het heel gezellig is. Ook het eten smaakt goed. Ik geniet van een sandwich met bacon, ham en kaas met patat en Hennie neemt goulash. We gaan met de metro naar het zomerverblijf van Sisi en Franz Joseph, Schluss Schonbronm. Het paleis van Schönbrunn, is één van de belangrijkste historische monumenten van Wenen. Het volledige domein met het paleis, de fonteinen, de zoo, en de tal van standbeelden zijn beschermd als werelderfgoed door de UNESCO in 1996. Op het hoogtepunt leefden er zo’n 1000 mensen in de 1441 kamers en zalen van het complex. 40 Van deze kamers – de grote staatsievertrekken en de kamers van Frans Jozef en Elisabeth (Sissi) – zijn te bezichtigen.  Ook hier staan in de paleistuin veel kramen met kerstspullen en andere dingen. Het is erg druk. Het paleis is te bezichtigen, maar ik wil liever naar het Sisimuseum. Terug in het centrum lopen we langs de verschillende podiums en luisteren naar de bands die er spelen. Er zijn verschillende muziekstijlen te horen. Van Peruaans en House tot klassiek. We eten bij de Mac iets kleins. Het is druk en er komen een stel meiden aan onze tafel zitten. De jongens die daar bij horen staan in de rij. Het zijn Nederlanders die hier oud en nieuw komen vieren. Als Hennie praat kijken ze verrast op en beginnen te lachen. Ineens zijn we geen “vreemde” meer. Grappig. We lopen een deel van het Silvesterpad die door het hele centrum en even daarbuiten podiums staan met verschillende muzikanten. In het centrum zien we een restaurant. Bij binnenkomst zegt de ober dat er geen plek meer is, maar gaat het toch vragen. Een andere ober staat druk te gebaren en wijst naar een tafeltje. Het is een vrolijke drukke man die het iedereen naar de zin wil maken. Hij praat met mij in het Engels en tegen Hennie Duits. Als Hennie een Wiener snitzel bestelt krijgt hij een schouderklopje voor zijn juiste keuze. Ik ga voor de spareribs. Er ligt bij mijn bord een verpakt vochtige doekje. Ik mis eigenlijk een kommetje met water om je vingers schoon te maken, maar hier hebben ze daar verpakte vochtige doekjes voor. Als ik dat probeer duidelijk te maken, krijg ik vier van die pakjes met een brede lach. Als hij ziet dat ik mijn botjes bijna niet meer op mijn plankje krijg, komt hij al verontschuldigend aan met een bordje. Het wordt langzaam drukker. Gezellig en met klassieke muziek op de achtergrond. Ik kies flensjes met een bolletje ijs en slagroom als toetje en Hennie wil eigenlijk twee bolletjes ijs, maar dat staat niet op de kaart. De vrolijke ober zegt dat alles mogelijk is en hij krijgt een hoog glas waar twee bolletjes( waarschijnlijk wel meer) inzitten. Tegenover Hennie zit een Chinees die naar het toetje van Hennie kijkt en de ober wenkt. En ja hoor, even later heeft hij hetzelfde toetje als Hennie. We beginnen aan de Silvester route. In het centrum is het erg druk. Er staat een band, of eigenlijk een orkestje die inzet met klassieke muziek met een duet van operazanger en zangeres. En zo lopen we via dit pad langs allerlei podiums naar het podium waar later het vuurwerk zal worden afgestoken. De weg die daarheen leidt is afgesloten met een grote vrachtwagen. Aan het eind van deze weg staat er nog een. Alles voor de veiligheid. Zo blijf je wel alert. Het is superdruk, gezellig, leuke muziek en veel beveiliging. En dan, als we aftellen naar nul breekt net voor twaalf uur het vuurwerk los. Ik had wel verwacht dat de mensen elkaar gelukkig nieuwjaar zouden wensen, maar iedereen houdt zijn mobiel omhoog om een filmpje te maken van het vuurwerk. En dan is het ook ineens over. Het was ons al opgevallen dat we weinig tot geen vuurwerk hebben gehoord. Ook de volgende dag is er bijna geen knalletje te horen. Voetje voor voetje lopen we naar de uitgang. Als we daar bijna zijn wordt de menigte naar de zijweg gestuurd. Dat werd even dringen en drukken. Denkend aan die vrachtwagen en deze drukte speelt het wel even door je hoofd. Bij de ingang van de metro zien we de menigte al halverwege de trap naar beneden stilstaan. Dat gaan we niet doen en we lopen richting de tram. Bij een kruispunt weten we niet of de tram hier links of rechts gaat. Maar we zien ook de metro. Bijna al het OV rijd weer en deze metro is niet druk. Als we weer in het hotel zijn ga ik lekker in een warm bad om weer warm te worden, al loopt hij langzaam leeg en ik het al snel weer koud.

img_2581img_3048

Zondag 1 januari

Het was een kort nachtje, maar we hebben heerlijk geslapen. Het is gezellig druk bij het ontbijt en we hebben genoten van de warme verse croissants. We checken uit en dan blijkt dat het hele systeem om te betalen lam ligt. Er wachten meer gasten en we raken aan de praat met een gast die direct hoort dat we uit Nederland komen. We besluiten om later terug te komen om dan te betalen en laten de koffers in het hotel. We gaan met de tram naar de stad en met de metro verder naar de gezellige lunchroom. Deze blijkt dicht te zijn. Even verderop is er een bakker die open is en waar we kunnen zitten. Het is er druk en we nemen koffie en een heerlijk gebakje. De winkel en de bediening ziet eruit als uit de jaren 50. Petticoat en rose. Leuk. We kijken  in de buurt waar de bushalte is voor de rit en de tijd naar het vliegtuig. De taxi moeten we zelf regelen. Als het hotel dit regelt kost het een vermogen. Daarom is de bus een goede optie. Hij rijdt twee keer per uur. We kunnen de bus van 18.00 nemen en dus hebben we nog de hele dag. We gaan met de tram naar het Hofburgpaleis waar het Sisimuseum gevestigd is. Bewonder hier de beroemde portretten van de jonge keizerin. Tot de highlights van het museum behoren ongetwijfeld de vele persoonlijke bezittingen van Sisi en de reconstructie van haar jurk, haar ochtendjas, paraplu, waaiers en handschoenen. Ook kan je er een reconstructie van de luxe hofwagen van deze reislustige keizerin bekijken. In de keizerlijke vertrekken kan je onder andere Sisi’s toilettafel en turnkamer bezichtigen. Ook is hier haar eigen badkamer, die ze in 1876 als eerste lid van de keizerlijke familie liet bouwen, te zien.
Het is druk. We bekijken eerst de kamers met de vele serviezen en bestek. Voor elk koninklijk bezoek of politiek overleg kwam er een ander servies/bestek op tafel. Ook allerlei ander keukengerei zoals pannen potten komen aan bod. De volgende ruimte is een shop waar je van alles kan kopen. Door de winkel kom je in het volgende deel van het museum. Hier kom je in de ruimte en kamers waar Sisi en haar man google geleefd en gewoond heeft. Jurken en sieraden. veel info. Een tweede shop en direct de uitgang. We gaan terug naar het hotel om de koffers op te halen en te betalen. We horen dat het systeem net is hersteld. De mensen waar we mee hadden gepraat zitten in de hal. We zeggen ze gedag en gaan terug naar de stad om daar wat te gaan eten. We vinden niets waar we trek in hebben en het is ijzig koud. Het is -6 en we nemen een bus eerder om op het vliegveld wat te gaan eten en op ons gemak het vliegtuig te halen. We stappen in de bus en de mensen die voor ons doorlopen, worden teruggefloten door de chauffeur. Zij hadden gedacht met de toeristische OV naar het vliegveld te kunnen, maar deze geldt niet voor deze rit. Het is druk in de bus en ik zie veel slapende mensen die telkens wakker schrikken. De rit duurt een half uurtje. We zoeken een restaurant op waar we heerlijk eten. De laatste keer op Weense wijze bereidt. We hebben open zicht op de aankomsthal. We zien nu ook weer veel taxichauffeurs met naambordjes. Ook allerlei mensen in uitgedoste kleding. We wachten bij de gate en ik heb nog even wat tijd om de winkels te bekijken. We mogen eindelijk door de gate naar de bus. Als de bus vol is gaat de deur niet dicht. De chauffeur probeert allerlei handelingen en haalt er iemand bij die het uiteindelijk lukt. We klappen voor hem wat hij erg leuk vindt. We lopen de trap op van het vliegtuig en we taxiën eerst naar een plein waar de vleugels bespoten worden met een speciaal goedje voor de kou in de lucht. En dan stijgen we op richting huis. De landing gaat goed op Rotterdam Airport en we worden opgehaald door Patrick en Lisanne.

img_2603 img_3078

Shopweekend Limburg/Duitsland 23 kilometer gelopen

Standaard

Vrijdag 9 december 11.00

Bloteriken en bijzondere kat

Eindelijk is het vrijdag en kunnen we op weg. Koffers, tassen en meer worden in de kofferbak gepropt. Maar eerst moet er bij Primark nog een ochtenjas gekocht worden voor de sauna. Dat doen we voor het gemak in Zoetermeer. Ik rij richting Tilburg. Onze eerste stop om onder andere mijn mooie BEAR tas te kopen. Bovendien is in Tilburg de sauna waar de meiden twee vrijkaarten voor hebben. Het is rustig op de weg en de stemmimng zit er goed in. Lisanne komt met het idee om naar Den Bosch te gaan. Haar vriendin woont daar en ze winkelt daar graag met haar vriendin. Ze wil ons daar graag de bossche bollen laten proeven. Philine is zelf aan het werk, maar haar vriend laat ons hun nieuwe huis zien en geeft gelijk een gratis dagkaart voor de auto. Ze wonen zowat in de binnenstad en wonen prachtig. We starten met een heerlijke cappuccino en natuurlijk een bossche bol die geserveerd wordt met een mes en vork. Het is niet te vergelijken met de moorkop die er op lijkt. Hij smaakt heerlijk. We winkelen gezellig in Den Bosch bij de hema en kopen allerlei hobbydingen. Ook de leuke Deense winkel Søstrene Grene waar van alles te vinden is. Søstrene Grene is een ontzettend leuke winkel waar je een groot en gevarieerd en vooral betaalbaar assortiment vindt aan interieuritems, hobbyartikelen, keukenitems, stationery, kaartjes, posters, kruiden en nog veel meer leuks. Søstrene Grene is een van oorsprong Deense winkel die de allereerste winkel opende in 1973. Alhoewel de winkel nu in rap tempo aan populariteit wint in Nederland na de opening van de allereerste winkel in Groningen in 2012 is de winkel in de Scandinavische landen al veel langer niet meer uit het straatbeeld weg te denken. Søstrene Grene heeft namelijk al meer dan vijftig winkels in Denemarken, Noorwegen, Zweden, IJsland en in Nederland samen. Als we bij de Hema hebben gegeten en weer buiten staan, is het inmiddels aan het schemeren. Naast Marissa staat een fiets en ineens beweegt er wat. Ze kijkt en ziet een prachtige langharige kat op de bagagedrager zitten. Hij laat zich door iedereen aaien en geniet er zichtbaar van. Even later komt de eigenaar eraan en haalt de fiets uit het rek en de kat blijft gewoon zitten, ook als de man opstapt en wegrijdt. De man aait de kat op zijn rug en de kat gaat half staan en zoekt zijn balans en gaat weer zitten. We kijken dit tafereel met grote ogen en verwondering na. Prachtig, zo’n eenheid van baas en dier. DEN BOSCH – Een poes op de bagagedrager van een fiets. Het is een terugkerend fenomeen in Den Bosch. Bijna iedere dag wordt het beestje gespot in de binnenstad. Veel mensen stoppen even om een kijkje te nemen naar de man die voorbij fietst met een poes op zijn bagagedrager. ‘Maar wie is het nu?’Al jaren wordt de poes gespot in Den Bosch. De grote vraag is: wie is de eigenaar nu eigenlijk? Volgens geruchten gaat het om Kees de Kat die zelf een nieuw baasje heeft gevonden. Sindsdien zijn de twee onafscheidelijk. Zo werd de man op de fiets onlangs gespot bij fietsenmaker Kemps Bike Totaal in Den Bosch. Daar kennen ze de man wel van gezicht. “Ik heb de kat al een paar keer gezien. Het is wel een opvallend iets. Maar wie het is? Geen idee.” We doen wat boodschappen bij Appie en zoeken de auto weer op. Inmiddels is het donker. Mijn idee was om de meiden af te zetten bij de sauna en zelf door te rijden naar Lommerbergen in Reuver en ze dan vier uur later weer op te halen. Ik lijk wel gek om heen en weer te rijden van Tilburg naar Reuver van Reuver weer naar Tilburg en vervolgens met de meiden weer naar Reuver. En dat alles in het donker(zonder lantaarnverlichting). De andere optie is dat ik meega naar de sauna. In mijn blootje, met mannen en vrouwen. Een drempel waar je even overheen moet. Het is druk en de cabines liggen vlak naast elkaar. Er is een grote ruimte met een groot voetenbad waar veel mensen gebruik van maken en een zwembad die naar buiten leidt. Daarom heen zijn veel cabines met verschillende graden. We starten in de stoomcabine waar veel mensen zitten. We zweten enorm. Het voelt heel raar om hier in je blootje te zitten. Vervolgens gaan we ons afspoelen in het koudwater bad, of je sproeit je af met koud water. De meiden zijn Die Hards en gaan het koudwater bad in. Marissa zelfs met haar hoofd onder water. Brr. Ik hou het bij de sproeier. We proberen alle cabines met verschillende graden. Zo is er een kruidensauna en een rozensauna of lavendelsauna. Heerlijk warm. Na elk bezoek van een cabine sproeien we ons af met koud water. De bubbelbaden zijn steeds vol, maar die trekken mij op dit moment toch niet zo. We gaan naar buiten. Daar zijn babbelcabines. De gewone cabines zijn stiltecabines en hier mag je dus praten. Na afloop lopen we door de neveltuin. En dat is heerlijk. IJskoude neveldruppels als regen over je heen. Vanuit alle ruimtes kun je alles zien wat er gebeurt en heel even kreeg ik een visioen van een sekte met al die blote lijven. Nog even naar de infrarood ruimtes waar je heerlijk tot rust komt. Het was te druk in het zoutwaterbad waar je blijft drijven. Die hebben we overgeslagen. Als laatste hebben we de Finse sauna gedaan. Deze is heet en heerlijk. Helaas waren er ook een aantal mannen die met andere bedoelingen naar de sauna komen. De zogenaamde borstenkijkers. Na vier uur hadden we alles wel gezien en gedaan en lekker alles uitgezweet. Ik rij met de meiden naar Reuver over een onverlichte autoweg en concentreer me op de rode achterlichten van mijn voorganger. Wat is autorijden toch leuk. We komen om half één aan in het park en zoeken eindeloos naar een parkeerplek in het park. Er is één plekje op een schuine kant waar ook nog een stuk beton ligt, maar het lukt. De receptie is 24 uur geopend en we checken in. We mogen de auto meenemen naar het huisje en de volgende morgen terug zetten op het parkeerterrein. En nu weer de auto uit de schuine parkeerplek zien te krijgen. Het lukt mij maar half en Marissa zegt”mam, laat mij maar jij hebt de hele tijd gereden”. Het lukt haar en zij rijdt de weg naar het huisje. Hier heeft zij wat moeite om de auto goed weg te zetten en neem ik het weer over. Zo helpen we elkaar. We laden alles uit, maken de bedden op en drinken heerlijk thee. We duiken om twee uur in onze bedden en slapen heerlijk.

img_2458kees_de_kat_op_de_fietssoestrene-grene-2015

Zaterdag 1o december
Gesprongen stop
Ik word om zeven uur wakker van een geluid wat van buiten komt. Ik luister en hoor dat het een haan is. Een andere haan probeert het ook, maar maakt de uithaal niet af. Een grappig geluid. Vlakbij is de kinderboerderij. Ik blijf nog even liggen, maar ga er daarna uit en hoor de meiden in de andere kamer kletsen. Ze liggen riant in een tweepersoonsbed. Ja, ik had de kamer met het stapelbed. Maar ík heb genoeg ruimte voor mijn spullen. We gaan ontbijten en zetten de auto weer terug op het parkeerterrein. We lopen naar de bushalte en zien dat we tien minuten moeten wachten. We doen een beetje gek, rekken en strekken wat, maken een filmpje en dan zie ik een klein busje aankomen en zeg”Daar komt de bus”. Het is een soort regiobus. Hij rijdt door, omdat wij eigenlijk geen aanstalten maakten om hem te laten stoppen, omdat we ook een gewone bus verwachtten. Maar dan ziet hij ons toch en stopt en laat ons instappen. We hoeven niet in te checken, omdat in dit busje geen apparaat bevindt. Er zit niemand in het busje en we zijn snel in Reuver waar we overstappen op de trein naar Venlo. We sluiten aan bij het loket waar een lange rij staat. De mensen voor ons horen we zeggen dat ze al een uur bezig zijn om een kaartje te verkrijgen naar Düsseldorf en willen nu bij het loket een kaartje kopen. De lokettist zegt dat dit aanzienlijk duurder is en als de mensen het prijsverschil horen, gaan ze toch maar naar het apparaat voor nog een poging. De mensen in de rij hebben hetzelfde probleem en de lokettist legt uit wat we moeten doen voor een kaartje naar Duitsland. Het gaat bij ons eigenlijk erg makkelijk en we krijgen ieder twee kaartjes voor de heen en terugreis naar Munchengladbach. De trein staat er al en de rit duurt een half uurtje. De winkelstraat begint gelijk als je het station uitloopt. Er zijn leuke winkels en we hebben leuke dingen gekocht. Een kerstmarkt hebben we niet gezien, maar waarschijnlijk was dat in een andere gedeelte van de stad. Er is ook een winkelcentrum waar een grote ruimte is met allerlei eetkramen. Maar omdat we die avond gaan gourmetten willen we wat kleins eten. Buiten zien we een oliebollenkraam en we nemen alle drie een oliebol. Hij is lekker warm en er zitten vruchten in. Het begint te miezeren en het wordt al donker. We lopen richting het station, maar we hebben toch nog wat trek en zien een patatzaak, en Lisanne stelt voor en zak patat met zijn drieën te delen. De zaak is een soort Bram Ladage en ik ben een beetje melig en zeg”Eine patatos”. Hij begint te lachen en zegt” Het mag wel in het Nederlands hoor”. Het is een jonge knul die zo uit een modeblad is gelopen. Hij vertelt zijn geschiedenis hoe hij in deze stad terecht is gekomen, samen met zijn vader. Leuk. We zien nu ook dat er “Holland” op de pui staat. We eten onze patat in het station op. Daar is het tenminste droog. In de hal delen ze gratis limonade uit en blijkbaar moeten ze er van af, want we zien mensen met twee bekers lopen. Een Surinaamse jonge vrouw met een kinderwagen komt langs en lacht naar ons omdat we met zijn drieën uit één patatzak eten. Ze vertelt iets in het Duits en wijst naar de jongens met de limonade. We begrijpen haar wel en lachen naar haar. We bekijken nog wat winkels in het station en stappen dan op de trein naar Venlo. In Reuver doen we boodschappen voor de gourmet en nemen gelijk de spullen mee voor de pizzarette voor zondag. We rijden weer in een klein busje terug naar het park. Thuisgekomen beginnen we aan de voorbereiding. Vlees en groenten snijden. De sausjes roeren en de tafel dekken. We zien dat het stopcontact hoog zit en de stekker gaat dat niet halen. We schuiven de tafel naar het woongedeelte en stoppen de stekker erin. Op dat moment gaat het licht uit en is de stop gesprongen. Wat nu??Lisanne belt de receptie en krijgt te horen dat hij iemand zal bellen en dat we snel geholpen zullen worden. Dat klinkt niet hoopvol. Maar gelukkig komt de receptioniste zelf en lost het probleem op. De radio was de boosdoender en deze moet uit blijven. Gelukkig heeft Marissa een appraatje bij haar waarop je via internet muziek kan beluisteren. Maar belangrijker is dat het gourmetstel weer werkt. Wat is gourmetten toch gezellig. We genieten. De gehaktballetjes en het beetje vlees wat over is bakken we op de plaat en bewaren we voor de volgende avond. Nadat we alles hebbben opgeruimd, wordt mijn haar geverfd. Ik kan er weer een tijdje mee door. Vervolgens gaat er nog een masker op. Lisanne heeft een masker die hard wordt en deze kan ze in haar geheel van haar gezicht jassen. Heel grappig om te zien, en ook om te horen. Schijnbaar is het toch gevoelig.  Marissa is zwart en ik wit. Onze gezichten voelen weer zacht. We gaan nog lang niet naar bed. We hebben nog zin in knippen en knutselen. De tafel ligt vol met spullen, stickers pennen, schaar en meer. Vanavond wordt het weer laat.
img_2467img_2409img_2417
Zondag 11 december
Pizzabek
Vandaag gaan we Venlo om te winkelen. We verwachten bij de bushalte de regiobus en nu komt er een gewone bus. Vandaag is de OV gratis. In de trein richting Roermond is het behoorlijk druk. Dat is vast niet alleen door het vrije reizen. Ik zoek het op en zie dat er een Santa’s Village gehouden wordt met kramen, een ijsbaan en een nostalgische carrousel en leuke dingen voor kinderen. In Venlo lopen we de trap af en tegelijk komt er een jonge knul naar boven gerend en stuit op de meiden. Hij stopt en kijkt hen afwisselend aan, voordat hij een stap opzij zet en verder de trap opgaat. Het is een grappig gezicht en we lopen lachend verder. We hebben trek in koffie en omdat het nog geen twaalf uur is, waarop de winkels open gaan, gaan we bij Bakker Bart naar binnen en drinken een heerlijke cappuccino.  Als we weer verder gaan zien we net voorbij Bakker Bart de winkel van Bagels and Beans waar ze altijd heerlijke hete cappuccino hebben. We zien ook dat deze gesloten is. We struinen een heleboel winkels door en de meiden slagen goed. Nu ik nog. Ik zie bij Only een leuke jas die ik wel wil hebben. De enige die ze hebben is in mijn maat, alleen vind ik em wel wat duur. Ik laat hem hangen en als ik em echt wil hebben kunnen we op de terugweg nog wel langs gaan. We zien een leuke schoenenwinkel waar de korting op kan lopen tot 70%. Hier zie ik hele leuke laarsjes. Helaas niet in mijn maat. Dat is nou zo jammer. Bij van Haren zoek ik verder en pas laarsjes die nu in de mode zijn. Ze zitten heerlijk en ik koop ze. We zien een andere Onlywinkel en de meiden willen hier ook nog even kijken. Ik zie dezelfde jas hangen, maar nu met grote korting. In het label staat een S, maar het is een grote maat. Ik trek haar aan en hij zit heerlijk en natuurlijk koop ik em. We gaan weer terug met de trein naar Reuver en met de bus naar het park. We treffen nu voorbereiding voor de pizzaretta. Gelukkig hadden we nog uien en paprika over  en hoeven we nu niets te snijden. En ja de radio uit en de stekker erin. Marisa heeft pizzadeeg gemaakt en het versieren kan beginnen. Dit is ook leuk om te doen en erg lekker. Het is verrassend wat voor figuren er tevoorschijn komt na het bakken. We ruimen op en maken schoon. De koffers worden gepakt en de bedden afgehaald. We hebben het hele weekend niets gezien van het park, laat staan dat we gezwommen hebben. Daarom lopen we nu via het parkplaza naar de auto. Ik rij naar huis en het is heerlijk rustig op de weg. Wat een leuk weekend met de meiden. We besluiten dat het voor herhaling vatbaar is en dan doen we een weekendje park. Leuk, ik kijk er nu al naar uit.
img_2435img_2465img_2429

Drie maal stadstheater

Standaard

Donderdag 10 november

Hoe leuk is het om een gezellige dag en avond te krijgen van de gemeente Zoetermeer als dank voor al je vrijwilligerswerk. Eén keer in de twee jaar organiseert het VIP zo’n bedankdag. Via de Bibliotheek werd ik hierop gewezen, en dacht “Leuk daar doe ik aan mee”. Er waren workshops waar je uit kon kiezen. Eén daarvan was een schilderworkshop. Omdat ik mijn bamboefluiten heb beschildert leek het me wel leuk om daar en over andere technieken wat meer over te weten te komen. Het werd gehouden in de kleine zaal van het stadstheater en er waren ongeveer 19 mensen op afgekomen. Ik was samen met negen andere mensen de eerste groep. We werden ontvangen met koffie. Omdat het in de kleine zaal werd gehouden, hadden ze niet die mogelijkheden die ze in het atelier hadden en werd het enigzins aangepast. We kwamen binnen en werden hartelijk begroet door de kunstenares. En laat nou de kunstenares bij mij op de gym zitten. Ik ben nou eenmaal niet goed in namen, maar wel in gezichten. We kregen allemaal een stuk behangerspapier en daar mochten we wat klodders verf op gooien en vervolgens op elkaar leggen. Zo kregen we op beiden zijde dezelfde figuur. Op deze manier konden we er een vlinder uitknippen. Er kwamen mooie kleurschakeringen en kleuren die in elkaar overliepen en verassende figuren gaven. Het was niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar het was wel heel gezellig. In de dorpstraat was er ook nog gelegenheid om een kopje thee/koffie met wat lekkers te drinken in Theater 1892. Ik had me ook opgegeven voor het avondprogramma in de grote zaal van het stadstheater waar een cabaretgroep zou optreden en een R/B zangeres, bekend van “The Voice” Shirma Rouse . Ik zag dat het heel druk was in de foyer en keek rond. En daar zag ik Marjan en ze zwaaide naar me en dat is toch gezelliger dan alleen. De zaal ging open en elke stoel was bezet. Wat doen er veel mensen aan allerlei soorten vrijwilligers werk. Na het praatje van de wethouder en de organisator kwam de cabaretgroep “Op sterk water” het podium op. Wat is dit een leuke groep, en wat hebben we gelachen. Met interactief decor, visuele gimmicks, vlijmscherpe humor, muzikale hoogstandjes, maar vooral: virtuoze improvisatie. Ze betrekken het publiek erbij en voeren toneelstukjes op uit de verhalen die een vrijwilliger over haar/zijn werk vertelt. En dan in verschillende uitvoeringen, b.v opera of musical. Allemaal spontaan. Zo kan het gebeuren dat ze van hun eigen grap zelf ook dubbelliggen van de lach. Hierna kwam de zangeres die het publiek liet meedansen en zingen. Na afloop was er nog een drankje en een hapje. Op sterk water

Maandag 14 november

Ook de bibliotheek bedankt haar vrijwilligers. Deze keer was het in de kleine zaal van het stadstheater met een voorstelling/vertelling van Laurens de Groot. Hij is een acteur en storyteller. In de foyer zag ik Joke, die ik ook ken van de speelotheek( vroeger) en we tijdens de vrijwilligersavonden van de bieb elkaar altijd opzoeken. We kregen koffie en een gebakje. We mochten in de kleine zaal plaatsnemen en na het praatje van de directeur mocht de verhalenverteller van start. Er lagen allerlei boeken netjes gerangschikt op het podium. Hij vertelde via de boeken allerlei verhalen uit zijn eigen herinneringen  en over de schrijvers met behulp van attributen en videofragmenten. Hierna was er nog gelegenheid voor een drankje en een hapje. Als bedankje voor al ons werk kregen we deze keer niet iets boekgericht, maar een bloemenbon.

Woensdag 16 november

Hennie (Enjoy) vroeg of ik met haar mee wilde gaan naar een concert van een popgroep die liedjes zong van Cliff Richard. De groep heet Jimmy Jemain and the RapiersJimmy Jemain staat bekend als dé look-a-like én sound-a-like van Cliff Richard. “He talks, walks, looks and sings like Cliff Richard.” De gelijkenissen met Cliff Richard zijn zowel qua uiterlijk als qua stem briljant te noemen. The Rapiers wordt door de pers omschreven als ‘”the top Shadows-type band in the UK” en draait al sinds begin jaren 60 mee in het live-circuit in Engeland. Het is moeilijk om stil te blijven zitten bij de muziek van toen, die nog niets van zijn glans heeft verloren, tijdens deze tribute to Cliff Richard! Dat leek me een hele leuke avond. Het was erg druk. Het was, gezien de leeftijd van Cliff, ook een groot gehalte grijs, maar ook enthousiast. De zaal zat helemaal vol. De Shadows zagen eruit alsof ze zo uit de jaren vijftig waren gestapt. Ze speelde een aantal hits. En toen kwam de leadzanger. Hij leek er echt op, ook zijn zang en manieren. De liedjes waren vooral rock and roll en de zaal ging uit haar dak. Ik ben dan toch van een latere lichting en de meeste liedjes kende ik niet, maar daarom heb ik niet minder genoten. Na de pauze speelde de Shadows weer wat eigen hits en de laatste nummers door Jimmy. Gelukkig ook wat bekende nummers voor mij. “Congratulation” “Living Doll”en de “Young Ones”. De zaal stond inmiddels en klapte en zong mee. Ze speelde nog twee toegiften. Wat een fantastische avond. In de foyer was er de mogelijkheid om met de groep op de foto te gaan, een cd te kopen of gewoon een praatje met hen te maken.

jimmy-jemain

Strandwandeling in Scheveningen

Standaard

Wat is het toch leuk om je verjaardag samen te vieren. Dit jaar was ik er snel uit. Samen met negen vriendinnen ga ik het strand op en de pier bekijken. In eerste instantie wilde ik met de Randstad rail en de tram. Maar Marleen vertelde dat er na 1 november gratis geparkeerd kan worden langs de kustlijn. In dat geval laat ik mij zo’n leuk autoritje niet ontgaan en haal Anja, Henny en Bea op. Gelukkig is het niet druk op de weg. Na het herstel van mijn gebroken arm is dit de eerste lange rit in de auto, maar het gaat prima. Er wordt gezellig gekletst en in een mum van tijd zijn we er. Een plekje is ook zo gevonden. We lopen via het strand richting de ingang van de pier. De lucht is prachtig met verschillende kleurlagen en een zon die probeert door te breken. We wachten tot iedereen er is en dan gaan we richting water en zoeken het harde gedeelte op. Er staat een flinke wind en deze hebben we in de rug. We krijgen één bui over ons heen. We mogen niet klagen. We zien surfers(zonder zeil) en jonge kinderen die via de surfschool les krijgen. Ze hebben gelukkig een waterdicht pak aan. We blijven even kijken en genieten ook van de prachtige veranderingen van luchten. We lopen terug en zien het ontstaan van een regenboog die steeds van vorm en kleurlicht verandert. Het laatste stuk lopen we op de boulevard en zien leuke beelden. We hebben zin in koffie met appelgebak en we zien een gezellige strandtent. Als we allemaal bij elkaar zitten, wordt er voor me gezongen. Mensen kijken onze richting uit en als dat nog niet alles is, zet de ober het op de speaker en weet iedereen dat er een verjaardag gevierd wordt. Ach, toch wel leuk. We genieten van de koffie en worden weer warm. De zon laat zich ook zien. Als afsluiting lopen we de pier op en bekijken de winkeltjes en staan stil bij het reuzenrad en griezelen we bij de Bungeejumping. We lopen weer terug naar de ingang en nemen afscheid van elkaar. Mijn verjaardag was weer geslaagd.img_2227 img_2235 img_2260 img_2265

Samenspeeldag Bamboefluiten

Standaard

“Big Bamboo”…..op schoot.

Vandaag ga ik met mijn bamboefluiten op mijn rug met de trein naar Ede/Wageningen om daar samen met andere fluiters uit heel Nederland samen te fluiten. Het evenement vindt plaats in het voormalig Friso kazerne wat nu het, Akoesticum, nationaal trainingscentrum voor muziek, dans en theater, is geworden. Het is groot.

Afbeeldingsresultaat voor akoesticum

We worden ontvangen met koffie en thee en op tafel ligt een kaartje met onze namen, zodat iedereen weet wie je bent. Ik ga aan de grote tafel zitten en ik raak in gesprek met een oudere vrouw uit Almelo die al jaren bamboefluit. Andere mensen komen erbij zitten. Dan is het tijd om te beginnen. Er zijn twee zalen waar ongeveer 35 mensen samen gaan spelen en in de andere zaal wordt er door een aantal goede ensembles geoefend op het muziekstuk van “Big Bamboo back in town” van Ton van der Valk. Hierin spelen ook Dorine en Carla mee. Later deze middag zal er voor ons en voor vrienden en familie een miniconcert gegeven worden. Na een korte inleiding en uitleg van Corrie gaan we beginnen. Wat is het toch leuk om samen te fluiten met zoveel verschillende fluiten. Het klinkt fantastisch. Ik heb door de blessure aan mijn arm een hele tijd niet kunnen fluiten en heb het best wel gemist. Bij sommige stukken wordt er ook gebruik gemaakt van andere muziekattributen. En ook wordt er gezongen. Door mijn jarenlange fluitervaring speel ik de stukken zo mee. Sommige zijn bekend van mijn eigen fluitcluppie en sommige niet, maar dan luister ik even mee. We lunchen met zijn allen, ook andere muzikanten die niet bij ons horen, in de grote ruimte of we zitten buiten. Het Akoesticum verzorgt de lunch. Er is soep met heerlijk brood en broodjes en lekkere vleeswaren/kaas. Na de lunch wandel ik met Dorine een rondje rond de kazerne en praten we weer wat bij. We spelen na de lunch nog een uurtje samen en eindigen met het prachtige “Deep Harmonie”. We spelen het een aantal keren in verschillende toonhoogtes. Als je deze eenmaal hebt gehoord of gespeeld, vergeet je em nooit meer. Het is tijd voor het concert. Het wordt druk en er worden stoelen bijgezet. De verschillende ensembles laten mooie muziek horen. Ook is er een zanggroepje van vijf mensen die wat laten horen. Het ensemble besluit met het muziekstuk “Big Bamboo” waar ze onderling hard op geoefend hebben. Halverwege het eerste stuk van in totaal zeven kleine muziekstukken wordt de “Big Bamboo” binnengedragen. Een (echte) grote bamboefluit waar je met behulp van meerdere mensen op zou kunnen fluiten. Deze enorm grote fluit had ik al gezien bij Dorine, sterker nog, wij hebben met drie personen deze fluit bespeeld. Op de beamer werd het verhaal in beeldvorm en tekst verteld, terwijl de ensembles speelden. Het verhaal gaat over de “Big Bamboo” wat in een stadje zijn muziek laat horen. De mensen zijn heel nieuwsgierig en verwachten er veel van. Als blijkt dat het maar een klein fluitje is klagen de mensen en mopperen ze tegen elkaar. (mooi gespeeld van twee fluiters). Het leven gaat verder en ze zijn toch wel blij met het mooie geluid van de bamboefluit. Ze kregen na afloop een staande ovatie en we kregen nogmaals het laatste slotnummer te horen. Na afloop had ik en nog iemand toegezegd om met een mandje bij de uitgang te gaan staan voor een vrijwillige bijdrage. Goed voor de club, want er werd gul gegeven. Het was een mooie afsluiting van een gezellige dag. Dorine was met de auto en samen met haar en de “Big Bamboe” half op mijn schoot(ik kon geen kant meer op :-)) keerde wij gezellig kletsend terug naar Zoetermeer.

Inline afbeelding 1